Wervelkolom fractuur van “Aida Najafloo” en medische stilte in gevangenis Evin
De wervelkolom fractuur van “Aida Najafloo”, een christelijke burger, illustreert de ernstige situatie van religieuze gevangenen en het gebrek aan medische aandacht in Iraanse gevangenissen.
Aida Najafloo, een christelijke burger opgesloten in de vrouwenafdeling van gevangenis Evin, viel op zondagochtend 11 Aban uit bed en brak daarbij wervel T12 van haar wervelkolom. Volgens gepubliceerde rapporten werd zij na het ongeluk eerst naar het Taleghani-ziekenhuis overgebracht en onderzocht, maar ondanks de diagnose van de fractuur werd zij zonder passende behandeling naar de gevangenis teruggestuurd.
Na protesten van andere politieke en gewetensgevangenen werd Najafloo door gevangenisautoriteiten van Evin overgebracht naar het Shahday Tajrish-ziekenhuis, waar artsen onmiddellijke chirurgie aanraadden en een langdurige behandeling met gespecialiseerde zorg en fysiotherapie werden voorgesteld.
Najafloo wordt sinds 24 Farvardin 1404 in gevangenis Evin vastgehouden. Eerder had zij al om overplaatsing naar een lager bed gevraagd vanwege reuma en moeilijkheden met het gebruik van het stapelbed, maar haar verzoek bleef onbeantwoord.
Rapporten geven aan dat mevrouw Najafloo zich op het moment van arrestatie in het herstelperiode bevond na een zware operatie, maar gerechtelijke autoriteiten en betrokken rechters weigerden haar over te dragen naar een ziekenhuis en haar medische zorg te laten ontvangen.
Bovendien werd een borgsom van 11 miljard toman vastgesteld voor haar voorwaardelijke vrijlating, die haar familie niet kon betalen, en deze zaak wordt aangemerkt als de voornaamste reden voor voortzetting van haar detentie.
De wervelkolom fractuur en de versnelde schadeberokkening door de val uit bed, samen met de weigering van passende behandeling, zijn een duidelijk voorbeeld van de kritieke situatie van gevangenen die in Iran opgesloten zitten vanwege hun geloofsovertuigingen. Het verzoek om overplaatsing naar een lager bed vanwege reuma en het negeren daarvan tonen een combinatie van onrechtvaardigheid en medische verwaarlozing.
Ook het vaststellen van een zeer hoge borgsom (11 miljard toman) en het onvermogen van de familie deze op te brengen, symboliseert het gebruik van het gerechtelijk proces en voorlopige detentie om druk uit te oefenen op religieuze burgers.
Deze zaak moet begrepen worden in het bredere kader van onderdrukking van christelijke minderheden in Iran. Rapporten duiden erop dat arrestatie, vervolging op grond van veiligheidsanklagen en medische uitsluiting onderdeel zijn geworden van het beleid van Iraanse gerechtelijke en veiligheidsinstellingen tegen burgers die christen zijn of actief in het christendom.
Vanuit internationaal perspectief worden deze zaken aangemerkt als schending van het recht op vrijheid van godsdienst en het recht op passende medische zorg, en mensenrechtenorganisaties hebben Iran opgeroepen het proces van detentie en medische behandeling van gevangenen van religieuze minderheden opnieuw te beoordelen.
