سالروز کشتهشدن کشیش «هایک هوسپیانمهر»، یادآور بهای سنگین ایمان و آزادی مذهب در ایران
در سالروز قتل کشیش «هایک هوسپیانمهر» رهبر برجسته مسیحیان پروتستان ایران، بار دیگر پروندهای گشوده میشود که نماد سرکوب آزادی دین، سکوت عدالت و مقاومت ایمانی مسیحیان در جمهوری اسلامی است.
در سالروز کشتهشدن کشیش هایک هوسپیانمهر، یکی از شناختهشدهترین رهبران مسیحی ایران، جامعه مسیحیان فارسیزبان و مدافعان آزادی مذهب، بار دیگر یاد و خاطره مردی را گرامی میدارند که زندگی خود را در راه دفاع از ایمان، کرامت انسانی و حق آزادی دین از دست داد.
هایک هوسپیانمهر، اسقف و رهبر کلیسای پروتستان ایران و از چهرههای برجسته مسیحیان انجیلی، در دهه ۱۳۷۰ خورشیدی بهطور مرموزی کشته شد. پیکر او پس از ناپدیدشدن، در حالی پیدا شد که آثار خشونت شدید بر آن مشهود بود. با گذشت بیش از سه دهه، پرونده قتل او همچنان در هالهای از ابهام قرار دارد و هیچ روند شفاف و مستقلی برای رسیدگی قضایی به این جنایت صورت نگرفته است.
کشیش هوسپیانمهر نهتنها یک رهبر کلیسایی، بلکه صدایی صریح در دفاع از مسیحیان و زندانیان عقیدتی بود. او بارها به بازداشت، فشار و آزار مسیحیان در ایران اعتراض کرد و بهویژه در ماجرای بازداشت و محکومیت کشیش «مهدی دیباج» نقش کلیدی در اطلاعرسانی و پیگیری بینالمللی ایفا کرد؛ اقدامی که او را به یکی از چهرههای حساس و هدفدار برای نهادهای امنیتی تبدیل کرد.
فعالیتهای او محدود به جامعه مسیحی نبود. هوسپیانمهر بهطور علنی از اصل آزادی مذهب بهعنوان حقی بنیادین برای همه شهروندان ایران دفاع میکرد و معتقد بود ایمان، امری داوطلبانه و خارج از حوزه اجبار حکومتهاست.
قتل کشیش هایک، بخشی از الگویی گستردهتر از فشار و حذف سیستماتیک رهبران دینی و اقلیتهای مذهبی در ایران بود؛ الگویی که در سالهای بعد نیز با بازداشت، زندان، تبعید و حتی مرگ مشکوک دیگر فعالان مذهبی ادامه یافت. مسیحیان، بهویژه افرادی که از اسلام به مسیحیت گرویدهاند، همچنان با اتهاماتی چون «اقدام علیه امنیت ملی» یا «تبلیغ علیه نظام» روبهرو میشوند؛ اتهاماتی که در عمل، مجازات ایمان و فعالیت دینی مسالمتآمیز است.
با وجود تلاشها برای حذف فیزیکی و معنوی او، نام و راه کشیش هایک هوسپیان همچنان در حافظه جمعی مسیحیان ایران زنده است. او برای بسیاری، نماد «شهادت در ایمان» و ایستادگی در برابر ظلم است؛ شخصیتی که نشان داد وفاداری به مسیح و حقیقت، حتی در سختترین شرایط میتواند الهامبخش نسلها باشد.
سالروز کشتهشدن او نهتنها یادآور یک جنایت حلنشده، بلکه هشداری جدی درباره وضعیت آزادی مذهب در ایران امروز است؛ وضعیتی که همچنان نیازمند توجه، همبستگی و پیگیری جامعه جهانی مسیحیان و مدافعان حقوق بشر است.
