گلوله به شهروندان، فرار به تبعید و چهره واقعی سرکوب در جمهوری اسلامی
گلوله به شهروندان و فرار به تبعید، تنها یک روایت شخصی نیست، بلکه تصویری از دههها سرکوب، خشونت و جنایات جمهوری اسلامی علیه مردم ایران است.
در حالی که بسیاری از شهروندان ایرانی در سالهای اخیر به دلیل سرکوبهای گسترده ناچار به ترک کشور شدهاند، روایتهای تازهای از قربانیان خشونت حکومتی همچنان منتشر میشود؛ روایتهایی که نشان میدهد چگونه اعتراض به بیعدالتی در ایران میتواند به زخمی دائمی، زندان یا تبعید ختم شود.
یکی از این روایتها مربوط به «آبتین» یک شهروند مسیحی ایرانی است که در جریان اعتراضات سراسری سال ۹۸ هدف تیراندازی نیروهای امنیتی قرار گرفت و پس از آن مجبور شد کشور را ترک کند. او اکنون در ارمنستان زندگی میکند و ضمن اشاره به اعتراضات سراسری مشابه در دی ماه ۱۴۰۴، میگوید که هنوز آثار آن روزها را بر بدن خود حمل میکند.
شبکه CBN NEWS پس از اعتراضات اخیر در ایران و جنایات جمهوری اسلامی علیه مردم ایران و کشتار عظیم شهروندان، تصمیم به مصاحبه با آبتین شهروند مسیحی ایرانی که تجربهای مشترک از سرکوب حکومت علیه مردم ایران دارد، گرفت و این مصاحبه را منتشر کرد.
آبتین در این مصاحبه با اشاره به زخمهای عمیق روی دستش میگوید این جراحات، یادگار روزی است که نیروهای حکومتی به سوی معترضان شلیک کردند. او با یادآوری آن روزها توضیح میدهد که چگونه در جریان اعتراضات خیابانی، گلوله ساچمهای به دستش اصابت کرد و زندگیاش را برای همیشه تغییر داد.
به گفته او، اعتراضات گسترده سال ۱۳۹۸ تنها واکنش به افزایش ناگهانی قیمت بنزین نبود. در آن زمان هزاران نفر در شهرهای مختلف ایران به خیابانها آمدند تا علیه فساد، تبعیض و نابرابری اقتصادی اعتراض کنند.
او درباره انگیزه معترضان میگوید: «ما به ظلم و تبعیضی اعتراض میکردیم که توسط مشتی الیگارشی بر جامعه تحمیل شده بود؛ کسانی که دههها تمام ثروت کشور را در انحصار خود داشتند و هیچ دغدغهای برای مردم نداشتند. آنها به درد و رنج هموطنانشان بیاعتنا بودند.»
به گفته او، اعتراضها در واقع فریادی برای ابتداییترین حقوق انسانی بود: «ما برای آزادی، برای یک زندگی عادی، برای رفاه، برای امنیت میجنگیدیم. بدیهیترین چیزهایی که هر انسانی در زندگی به آن نیاز دارد.»
گزارشهای سازمانهای حقوق بشری نشان میدهد که واکنش حکومت ایران به اعتراضات ۱۳۹۸ یکی از خونینترین سرکوبها در تاریخ معاصر کشور بوده است. طبق گزارش عفو بینالملل، نیروهای امنیتی با استفاده از سلاح گرم به سوی معترضان شلیک کردند و دستکم ۲۰۸ نفر در کمتر از یک هفته کشته شدند، هرچند برآوردها نشان میدهد رقم واقعی میتواند بسیار بیشتر باشد.
برخی گزارشها حتی از کشته شدن بیش از ۳۰۰ نفر سخن گفتهاند و این سرکوب را «کشتار» معترضان توصیف کردهاند. در شهر ماهشهر نیز گزارشهایی از یک کشتار گسترده منتشر شد؛ جایی که دهها معترض در نیزارهای اطراف شهر، هدف تیراندازی نیروهای سپاه قرار گرفتند.
نهادهای حقوق بشری تاکید کردهاند که استفاده گسترده از گلوله جنگی علیه معترضان غیرمسلح، نشاندهنده الگویی سیستماتیک از خشونت حکومتی است.
پس از آن حادثه، آبتین مجبور شد ایران را ترک کند. او میگوید وقتی به ارمنستان رسید، از نظر روحی در شرایط بسیار دشواری قرار داشت. او میگوید: «وقتی به ارمنستان آمدم، وضعیت روحی بسیار بدی داشتم و تنها جایی که توانست در این مدت به من آرامش ببخشد و تسکین قلبم باشد، همین کلیسا بود.»
در ارمنستان، شماری از شهروندان ایرانی که به دلیل فشارهای سیاسی یا مذهبی کشور را ترک کردهاند، در کنار یکدیگر زندگی میکنند و در اجتماعات مذهبی گرد هم میآیند. برای بسیاری از آنها، این اجتماعات تنها مکانی است که در آن میتوانند آزادانه درباره ایمان، آینده و امید به بازگشت به وطن صحبت کنند.
رهبر یکی از این اجتماعات مذهبی میگوید این مکان فقط یک محل عبادت نیست، بلکه جایی است که افراد برای آیندهای متفاوت آماده میشوند. او میگوید: «مردم ایران حتی بیشتر از آزادیهای مدنی و آزادیهای کشورمان، به رستگاری نیاز دارند. آنها به نجاتی که از طریق شناخت عیسی مسیح حاصل میشود، محتاجند. آزادیها و آسایشهای این دنیا موقتی و محدود است، اما فیض او ابدی و بیکران است.»
در میان بسیاری از ایرانیانی که در خارج از کشور زندگی میکنند، امید به تغییر سیاسی در ایران همچنان زنده است. برخی از آنها معتقدند روزی خواهند توانست به کشورشان بازگردند و در بازسازی جامعهای آزادتر مشارکت کنند.
در سالهای اخیر، موجهای متعددی از اعتراضات در ایران رخ داده است؛ اعتراضاتی که از مشکلات اقتصادی آغاز شده اما به سرعت به مطالبات سیاسی و درخواست تغییرات بنیادین در ساختار حکومت تبدیل شده است.
با وجود سرکوبهای گسترده، بازداشتهای گسترده و استفاده از خشونت مرگبار علیه معترضان، بسیاری از ایرانیان همچنان از آرزوی آزادی و زندگی عادی سخن میگویند؛ آرزویی که به گفته آنها در دهههای حکومت جمهوری اسلامی بارها با گلوله، زندان و تبعید پاسخ داده شده است.
برای کسانی مانند آبتین، زخمهای باقیمانده بر بدن تنها یادآور یک حادثه نیست؛ بلکه نشانهای از واقعیتی است که میلیونها ایرانی آن را تجربه کردهاند: واقعیت زندگی در کشوری که اعتراض به بیعدالتی، میتواند به بهای جان یا آینده یک انسان تمام شود.
مصاحبه کامل CBN NEWS با آبتین به زبان انگلیسی، از طریق لینک زیر قابل مشاهده است:
