Georganiseerde verkrachting, het blote gezicht van de misdaden van de Islamitische Republiek tegen protesterende vrouwen in Iran

Georganiseerde verkrachting en fysieke vernietiging tonen nieuwe dimensies van de misdaden van de Islamitische Republiek tegen gearresteerde vrouwen, waarbij zelfs hun baarmoeder uit hun lichaam wordt verwijderd om geen sporen van verkrachting achter te laten.

Een nieuw rapport dat op vrijdag, 20 februari, werd gepubliceerd, tilde het sluier op van een van de meest gruwelijke aspecten van de onderdrukking van demonstranten in Iran: “Systematische seksuele verkrachting van vrouwen die zijn gearresteerd tijdens de nationale revolutie; een misdaad die volgens binnenlandse bronnen geen uitzondering was, maar onderdeel van het mechanisme voor intimidatie en het breken van tegenstanders.”

Volgens dit rapport zijn tientallen vrouwen die in verschillende steden in Iran zijn gearresteerd, in detentiecentra en gevangenissen het doelwit van aanranding en verkrachting. Velen van hen worden nog steeds vermist, terwijl anderen met verminkte lichamen aan hun families zijn teruggegeven; families die meestal in stilte en angst zonder juridische vervolgng zijn gebleven.

Een Iraanse bron die zelf getuige is geweest van het bloedbad onder demonstranten, geeft een aangrijpend beeld van de toestand in gevangenissen. Hij zegt: “Ik maak me vooral zorgen om degenen die zijn gearresteerd. In de gevangenis verkrachten ze mannen en vrouwen. Elke dag worden zij verkracht door groepen politieagenten. We worden niet als menselijke wezens door het regime beschouwd. Mensen worden elke dag in de gevangenis verkracht.”

Hij voegt eraan toe dat het fysieke foltering betreft: “Ze slaan je, ze slaan je met hun vuisten, ze trekken je nagels eruit, ze knarsen ze. Degenen die worden gearresteerd krijgen geen voedsel. De regering doodt hen elke dag in de gevangenis.”

In een ander gedeelte van dit rapport staat dat enkele gearresteerde vrouwen na groepsverkrachtingen, om bewijzen van foltering en seksueel misbruik uit te wissen, zijn verminkd. Een Iraanse persoon wiens naam vertrouwelijk wordt behandeld en die na de protesten naar een ander land is gevlucht, zei daarover: “Sommige lichamen van vrouwen die aan hun families werden teruggegeven, ontbeerden een baarmoeder, zodat het onmogelijk was deze misdaden te onderzoeken of vervolgen.” Hij voegt eraan toe: “Eerlijk gezegd, de meeste families hebben de zaak niet vervolgd om verder lijden te voorkomen.”

Ook video’s die door mensen op sociale media zijn gedeeld, tonen families die hun dochters of echtgenoten hebben verloren in de protesten. Wanneer hun lichamen worden teruggegeven, wordt hun niet toegestaan deze door een vrouwelijke arts of verpleegster te ontvangen. Hen wordt gezegd dat alle vrouwen moeten worden overgebracht van de lijkwagens naar het ziekenhuis zodat hun baarmoeder kan worden geleegd. Deze video’s, discreet opgenomen door personen, tonen de diepte van de tragedie en de misdaden van de Islamitische Republiek tegen het volk, vooral tegen vrouwen in Iran.

Een van de gepubliceerde afbeeldingen toont het lichaam van een geïmpeacheerde vrouw in Bojnord, die volgens een ingelichte bron 25 dagen na arrestatie aan haar familie werd teruggegeven met duidelijke tekenen van foltering en letsel.

Een ander Iraans vluchteling heeft verklaard dat hij en andere gearresteerde vrouwen onder bedreiging van wapens en door gemaskerde mannen, in groepen zijn verkracht en feitelijk in “seksslavinnen” zijn veranderd. Volgens hem hebben veiligheidsfunctionarissen, terwijl ze de politieke of sociale overtuigingen van deze vrouwen bespot hebben, de verndering en geweld verscherpt.

Ondertussen benadrukt “Shaghayegh Moradi-Nejad”, Iraanse fotografe die jaren geleden Iran verliet, dat foltering “altijd de methode van dit regime is geweest.” Ze zei tegen News Nation: “Tijdens verhoren drukken ze op hun borsten, gebruiken ze ordinaire en beledigende taal en stellen ze hen bloot aan seksueel misbruik.”

Volgens mensenrechtenactivisten hebben veiligheidstroepen tijdens de landwide protesten meer dan 50.000 mensen gearresteerd; onder hen waren studenten, kinderen, artsen, advocaten en burgeractivisten.

Het was eerder gerapporteerd dat tientallen vrouwelijke politieke gevangenen van Qarchak-gevangenis in Varamin naar sectie 350 van Evin-gevangenis zijn overgebracht; vrouwen van wie sommigen tot lange gevangenisstraffen en zelfs ter dood zijn veroordeeld. Volgens ingelichte bronnen zijn sommige van deze vrouwen tijdens overdracht of in periode van voorlopige hechtenis slachtoffer van aanranding en verkrachting geworden.

Onder de aangrijpende verhalen is het verhaal van “Kimia Alikhan”, een 17-jarig meisje uit Teheran, die volgens de verklaringen van haar celgenoten, tijdens overdracht van een veilig huis naar Qarchak-gevangenis, in een busje door vier functionarissen is verkracht; een verhaal dat een naakt beeld geeft van de kwetsbaarheid van jongeren tegenover de onderdrukking door de regering.

Enkele gerapporteerde verslagen van families wier identiteit vertrouwelijk is behandeld, tonen aan dat veel meisjes die in gevangenissen en hechtenis verblijven, hun families hebben gevraagd noodpillen te brengen om zwangerschap als gevolg van verkrachting te voorkomen. Een kwestie die het gordijn oplichtten van de gruwelijke misdaden van het Islamitische Republiek regime tegen gearresteerde meisjes en vrouwen in de protesten.

Internationale organisaties voor mensenrechten hebben in afgelopen jaren herhaaldelijk gewaarschuwd tegen het gebruik van seksueel geweld als onderdrukking in Iran. Speciale VN-rapporteurs hebben ook in verschillende verklaringen hun diepe bezorgdheid uitgesproken over foltering, verkrachting en geforceerde bekentennissen.

Het patroon dat in gepubliceerde rapporten naar voren komt – groepsverkrachting, systematische foltering, fysieke vernietiging en angstinflatie voor families – wordt beschreven als niet een individueel incident maar als een regeringsmechanisme om de stem van protest het zwijgen op te leggen.

Voor de christelijke gemeenschap en het wakker geweten van de wereld, wat er in de gevangenissen van de Islamitische Republiek tegen vrouwen en meisjes gebeurt, is niet slechts een schending van de wet of politieke onderdrukking, maar een directe aanval op menselijke waardigheid, de heiligheid van het lichaam en de waarde van menselijk leven.

De gepubliceerde getuigenissen zijn hoewel gruwelijk en pijnlijk, slechts een hoekje van een werkelijkheid die achter gevangenismuren plaatsvindt. Een werkelijkheid die veel families vanwege angst, bedreigingen of veiligheidsduk niet kunnen vertellen.

Deze rapporten stellen opnieuw de wereldgemeenschap voor de vraag: “Hoe lang zullen de misdaden tegen gearresteerde vrouwen in Iran zonder antwoord blijven?”