Gebeden van christenen voor de vrijheid van Iran: in de as van onderdrukking blijft het licht van hoop branden
Iran, een land met een oude geschiedenis en cultuur, heeft in de afgelopen decennia tragedie en misdaden doorgemaakt die het hart van elk mens pijn doen. Sinds het begin van de islamitische revolutie in 1357 (1979) hebben christenen in Iran te maken gehad met onderdrukking en strikte beperkingen; veel volgelingen van het christendom zijn levend begraven en hun mensenrechten zijn genegeerd. Deze vervolgingen waren niet beperkt tot christenen; grote sociale en menselijke tragedies vormen ook ander onderdeel van de hedendaagse geschiedenis van Iran.
Van de brand in de bioscoop Rex in Abadan, die honderden doden tot gevolg had, tot de instorting van het Plasco-gebouw, dat herinnering was aan het zelfopoffering en de dood van degenen die tegen onverschilligheid en ongerechtigheid hadden stand gehouden, en talloze andere tragedies die het hart van elk mens pijn doen en waarvan het verhalen vertellen slechts pijn, leed en verdriet met zich meebrengt, omdat zij ontelbaar zijn.
Desondanks wachten christenen in Iran niet op volledige steun van het Westen of het Oosten; wij vertrouwen alleen op God. In situaties waarin veel Europese en wereldwijde bondgenoten alleen hun eigen belangen nastreven, is ons vertrouwen in de goddelijke beloften; wij weten dat echte gerechtigheid buiten mensenhanden ligt en dat alleen een goddelijk wonder het onrecht kan beëindigen.
De volgelingen van het Iraanse christendom vragen God in eenheid en door middel van gebed en vasten om het kwaad te breken en de Iraanse natie, na decennia van leed en onderdrukking, de smaak van vrijheid, gerechtigheid en echte vrede te laten proeven. Zoals in het evangelie van Johannes, hoofdstuk 10, vers 10 staat: “De dief komt niet anders dan om te stelen en te slachten en te vernielen. Ik ben gekomen opdat zij leven hebben en dit in overvloed hebben.”
Deze woorden van Jezus Christus tonen de hoogte van zijn liefde en de centraliteit van het leven in zijn lering aan; hij plaatst het licht van hoop in het hart van duisternis en toont de weg van eeuwig leven aan de mensen.
In de hele moderne geschiedenis van Iran hebben christenen met hun geloof en geduld stand gehouden tegen onrecht. Zij hebben niet met geweld en kracht, maar met de kracht van gebed en vasten gezocht naar gerechtigheid en vrijheid. Deze geestelijke eenheid heeft een duidelijke boodschap: zelfs in het hart van duisternis en menselijke woede wordt het licht van God nooit uitgeblust en kan een wonder het verloop van de geschiedenis veranderen.
Vandaag, wanneer christenen in Iran naast elkaar staan en voor hun volk en land bidden, is hun boodschap duidelijk: “Wij geloven dat goddelijke gerechtigheid en liefde hoger staan dan enige aardse macht. Wij vragen God om het onrecht te beëindigen, generaties Iraniërs bevrijden en een samenleving op te bouwen waarin gerechtigheid, vrede en vrijheid de basis van het leven zijn.”
Iran, ondanks al zijn pijn en wanhoop, blijft een land van gebed en hoop. Volgelingen van het christendom geloven dat zelfs in de as van onderdrukking het licht van God kan oplichten en dat generaties Iraniërs na decennia van leed en ongerechtigheid een vrij en hoopvol leven zullen kunnen ervaren. Dit gebed en dit geloof zijn tekenen van werkelijk verzet en leven. Zoals de psalmist in psalm 23, vers 4 zegt: “Want al wandel ik door het dal der schaduw des doods, ik zal geen kwaad vrezen, want Gij zijt met mij; Uw stok en Uw staf, die troosten mij.” Ja! Het licht van God zal nooit uitgaan, zelfs niet als alles donker lijkt.
Lazarus.Yeqnazar
