Erkenning van het ‘Manifest van Cyrus de Grote’ een historische stap voor cultureel erfgoed en mensenrechten
Het Manifest van Cyrus de Grote is erkend als een van de eerste handvesten ter wereld op het gebied van mensenrechten en respect voor culturele diversiteit, wat een historische stap voor cultureel erfgoed en mensenrechten vormt.
Op een evenement dat door velen wordt beschreven als een belangrijke stap in de erkenning van wereldwijd erfgoed van rechtvaardigheid en tolerantie, werd het ‘Manifest van Cyrus de Grote’ op de drieënveertigste algemene conferentie van UNESCO in de stad Samarkand, Oezbekistan, formeel erkend als een van de eerste handvesten in de menselijke geschiedenis die nadruk legt op de principes van vrijheid, rechtvaardigheid, tolerantie en respect voor culturele diversiteit.
Dit besluit werd op donderdag 6 november, overeenkomend met 15 Aban, in een formele UNESCO-vergadering goedgekeurd. Volgens de aangenomen resolutie is het Manifest van Cyrus een document dat meer dan tweeduizend vijfhonderd jaar geleden waarden uiteenzette die vandaag de dag centraal staan in het mondiale concept van mensenrechten.
In deze goedkeuring beschrijft UNESCO het Manifest van Cyrus als ‘een fundamenteel document in de geschiedenis van de menselijke beschaving’ en benadrukt dat concepten die daaruit voortvloeien, moeten worden opgenomen in onderwijs-, culturele en mensenrechtenprogramma’s. Deze organisatie heeft ook verklaard dat zij dit handvest zal gebruiken als een model voor het bevorderen van interculturele dialoog, wederzijds respect en duurzame vrede.
Het Manifest van Cyrus de Grote of de ‘Cilinder van Cyrus’ is een kleitablet dat in 1879 in de regio Babylon (in het huidige Irak) werd ontdekt. Dit antieke kunstwerk wordt nu in het Britse Museum bewaard en de tekst is geschreven in het Akkadisch in spijkerschrift.
In dit historische document geeft Cyrus de Grote (grondlegger van het Achaemenidische rijk) na de verovering van Babylon een decreet uit voor de bevrijding van een groep gevangenen en de wederopbouw van tempels en heiligdommen. Onderzoekers zijn van mening dat deze tekst het eerste voorbeeld is van een regeringsdecree dat nadruk legt op religieuze vrijheid, respect voor de overtuigingen van anderen en de rechten van overwonnen volkeren. Onder deze groepen bevonden zich ook de Joden die in ballingschap in Babylon waren, die volgens historische bronnen onder bevel van Cyrus toestemming kregen om naar hun eigen land terug te keren.
In 1971 publiceerde de Verenigde Naties de volledige tekst van het handvest in zes officiële talen en een exemplaar wordt bewaard in het hoofdkwartier van deze organisatie in New York. Sindsdien wordt het Manifest van Cyrus in veel academische en mensenrechtenkringen erkend als ‘het eerste erkende mensenrechtsenhandvest’.
Culturele en religieuze experts zien dit UNESCO-besluit als een teken van de verbinding tussen oude waarden en hedendaagse menselijke bezorgdheden. Het Manifest van Cyrus legde in zijn tijd nadruk op principes die tegenwoordig ook in internationale mensenrechteninstrumenten worden herhaald, waaronder het recht op vrijheid van godsdienst en gedachte, persoonlijke veiligheid en het verbod op slavernij en discriminatie.
Sommige waarnemers geloven dat het Manifest van Cyrus als een brug tussen verschillende culturen kan fungeren, vooral in een regio die eeuwenlang getuige is geweest van religieuze en etnische spanningen. Naar hun mening kan het herinterpretéren van de boodschap van vrede en tolerantie in een antieke tekst inspirerend zijn voor hedendaagse inspanningen voor religieuze vrijheid en interfaith-samenstelling.
Na deze goedkeuring is UNESCO verplicht om concepten uit het Manifest van Cyrus in onderwijs- en cultuurprogramma’s op te nemen. Het doel van deze maatregel is het verspreiden van onderwijs dat jongeren bekend maakt met de historische wortels van mensenrechtenconcepten en respect voor culturele verschillen.
Een UNESCO-cultuurambtenaar zei in de marge van de vergadering dat dit besluit ‘een eerbetoon is aan een erfgoed dat de grenzen van tijd en geografie overstijgt en universele menselijke waarden bewaart.’
Dit is de eerste keer dat een antiek Iraans document wereldwijd wordt erkend als een handvest dat relevant is voor mensenrechten. Cultuurwaarnemers zien deze stap als een gelegenheid om een aspect van de Iraanse beschaving bekend te maken dat is gebaseerd op menselijke waardigheid en vreedzaam samenleven.
Sommige onderzoekers geloven dat de herinterpretatie van het Manifest van Cyrus niet alleen een eerbetoon is aan de geschiedenis van Iran, maar ook een herinnering aan de hedendaagse verantwoordelijkheid van samenlevingen om vrijheid en rechtvaardigheid te bewaken; principes waarop Cyrus de Grote eeuwen geleden al nadruk legde.
De aanname van deze resolutie in Samarkand is een herinnering aan de eeuwenoude verbinding tussen cultuur, geloof en mensenrechten. Het Manifest van Cyrus, met zijn eeuwige boodschap over vrijheid en respect, blijft een bron van inspiratie voor volkeren die op zoek zijn naar rechtvaardigheid en duurzame vrede.
Door dit antieke document formeel te erkennen, heeft UNESCO nog een stap genomen op het pad naar erkenning van de universele en spirituele waarden van de mensheid, waarden waarvan de wortels moeten worden gezocht in de kleitablet van Cyrus en in de vrije en rechtvaardigheidsstrevende geest van de mens.
