Plotseling einde van hoop voor vluchtelingen na uitzettingsprogramma uit Amerika

Schrijnende details zijn naar buiten gekomen over de uitzetting van honderden Iraniërs uit Amerika die volgens hun eigen zeggen onder doodsbedreigingen, in boeien en onder dwang in vliegtuigen werden gezet. Veel van de christenen die naar Iran werden teruggestuurd, vertonen tekenen van verloren hoop.

De New York Times schreef eind september 2025 in een verslag dat de Amerikaanse regering in samenwerking met Iran tientallen Iraniërs per chartervlucht uit Louisiana naar Iran terugstuurde. Volgens de verklaringen van de onlangs uitgezette personen dwongen Amerikaanse ambtenaren hen met gebonden handen en voeten tegen hun wil in het vliegtuig.

Een van hen, 34-jarige “Mehrdad Dalir”, vertelde hierover: “Ze zeiden me dat ik ofwel vrijwillig in het vliegtuig zou stappen, ofwel dat ze mijn handen en voeten zouden boeien en me zouden terugbrengen.” Hij voegde eraan toe wat er gebeurde met een van zijn medevluchtelingen: “Toen de bus de trappen van het vliegtuig bereikte op het Alexandria-vliegveld in Louisiana, schreeuwde hij doodsbang en huilend: ‘Ze zullen me in Iran vermoorden. Stuur me niet terug, alstublieft.’ Volgens Mehrdad Dalir werd deze persoon toen hij weigerde in te stappen, door meerdere ambtenaren de trappen opgeduwd en naar een stoel gebracht.”

Een ander persoon, een christen wiens naam om veiligheidsredenen niet wordt onthuld en die onder de alias “A.A.” wordt aangeduid, vertelt hoe deze persoon bang was om naar Iran terug te keren. “A.A.” verklaarde: “Toen ik met een andere bus het vliegveld binnenreed, zag ik dat ambtenaren meneer Dalir naar het vliegtuig sleepten. Hij zei dat Mehrdad uit verzet de deuren van de bus op zichzelf had gesloten en zijn handen aan de stoelen had vastgebonden. Desondanks beuken de immigratieambtenaren de bus open en sleepten hem eruit. Toen Mehrdad besefte dat hij christen was, riep hij: ‘Voor je me in het vliegtuig brengt, zul je me moeten vermoorden.'”

Dalir en minstens acht anderen, onder wie 16 christelijke burgers en enkele politieke tegenstanders, hadden Amerikaanse autoriteiten herhaaldelijk gewaarschuwd dat hun terugkeer naar Iran “levensgevaarlijk” zou zijn. Toch stelt de Amerikaanse regering dat al deze personen een “definitief uitzettingsbesluit” of een “vrijwillige vertrekbevel” hebben ontvangen en recht op een eerlijke rechtsgang hebben gehad.

Deze operatie, die ongeveer 50 uur duurde en stops in “Puerto Rico”, “Caïro” en “Doha” had, wordt beschouwd als de eerste soortgelijke samenwerking tussen Teheran en Washington op het gebied van uitzetting van Iraniërs.

Teheran heeft verklaard dat meer dan 400 Iraniërs in Amerika onder het uitzettingsprogramma vallen en dat meer vluchten onder review zijn.

Vanuit mensenrechtenoogpunt hebben organisaties gewaarschuwd dat terugkeer van personen die mogelijk in het herkomstland met mishandeling, gevangenstelling of zelfs straf zouden worden geconfronteerd, mogelijk in strijd is met het principe van “non-refoulement”.

Dit onderwerp is van bijzonder belang voor de christelijke gemeenschap in Iran en daarbuiten; want enkele van de uitgezetten personen, waaronder christelijke burgers, hebben in Iran vervolging, verhoring, intrekking van paspoort of utreisverbod ondervonden.

Een van de migratieadvocaten die een van deze teruggekeerde christelijke burgers vertegenwoordigt, verklaarde: “De huidige regering geeft geen prioriteit aan de zaken van uitgezette personen en negeert de ernstige risico’s voor Iraniërs die onze grenzen opzoeken voor bescherming.”

Het onderwijs in “authentiek christendom”, het behoud van menselijke waardigheid en gastvrijheid in christelijke leerstellingen staan in contrast met operaties als deze gedwongen terugkeer; omdat terugkeer naar een land waaruit iemand is gevlucht vanwege religie of overtuiging de situatie mogelijk kan verslechteren.

Amerika heeft via verklaringen gesteld dat alle wettelijke stappen zijn gevolgd en dat Iran heeft verklaard dat terugkeer zonder obstakels is. Desondanks tonen de verhalen van de teruggekeerden een tegenstelling aan tussen feitelijke situaties en officiële uitspraken.

Het dient opgemerkt te worden dat dit onderwerp verder gaat dan een normale migratieoperatie; omdat het betrekking heeft op personen die vanwege religie, overtuiging of seksuele geaardheid mogelijk ernstige gevaren in Iran zouden kunnen ondervinden.