Reactie van “Ashkan Khatibi” op weigering van diensten aan ongehijabde vrouwen

«Ashkan Khatibi» reageerde op het weigeren van diensten aan ongehijabde vrouwen door verschillende instellingen.

Ashkan Khatibi, geboren in 1979, is acteur, zanger, presentator en regisseur. Tijdens de protesten in 2022 plaatste hij berichten op Instagram tegen het regime en werd hij aangevallen door agenten in burger vanwege Instagram-stories waarin hij het religieuze heilige beledigd zou hebben en kritiek op het systeem had geuit. Hij werd herhaaldelijk doodsbedreigd per telefoon, wat ertoe leidde dat hij zijn telefoonnummer opgaf en zich terugtrok uit het openbare leven.

Khatibi verklaarde dat hij na de fysieke aanval en bedreigingen een hartaanval kreeg en dat herinneringen aan wat hem was overkomen hem in paniek doen raken. Hij verklaarde echter hoopvol dat dit bloed niet kan worden uitgewist, en dat het nu wakker wordt. Hij zei dat er dagen zullen komen en het podium vrij zal zijn.

Ashkan Khatibi zweeg echter niet en reageerde door een foto op zijn Twitter-pagina te plaatsen op het weigeren van diensten aan ongehijabde vrouwen.

Tijdens de Novruz-vakantie, toen mensen naar recreatieve plaatsen reisden, verschenen de meesten zonder hijab op deze locaties en verzetten zich dapper tegen degenen die het moreel politie uitvoerden. Echter, volgens een officieel bericht van het regime aan alle instellingen om geen diensten te verlenen aan ongehijabde vrouwen, weigerden veel instellingen diensten aan ongehijabde vrouwen en meisjes.

De foto die Ashkan Khatibi plaatste is van de metro van Isfahan, die weigert kaartjes aan ongehijabde vrouwen te verkopen. Hij schreef hierover: «De circulaires die in het nieuwe jaar naar verschillende uitvoerende instanties en dienstverleningcentra zijn verspreid, en het sleutelwoordenschema zijn allemaal tekenen van een officiële oproep van de regering tot een binnenlandse oorlog. Een oorlog waarin het vrij denkende volk van Iran, waarvan de meerderheid aan de rand van de dood staat en burgerrechten wordt ontzegd, tegen aanhangers van de regering – een kleine minderheid die machtig en gewapend is – moet strijden voor hun voortbestaan.

Zij hebben geweld, geld, wapens en overheidssteun, maar wij hebben lege handen, een brok in onze keel, tranen in onze ogen en vuur in ons hart. Het is een ongelijke strijd, maar laat ons niet vergeten dat wij het merendeel zijn, dat wij ontelbaar zijn, en dat is precies wat zij niet hebben. Kijk naar hun feesten, marsen en televisieshow’s om te begrijpen hoe verlaten zij zijn, maar daar staat tegenover een paar seconden durend video van de moed van een lokale winkelier, wat golven van solidariteit en reacties teweegbrengt.

Nu zwijgen mannen steeds minder over aanrandingen en beledigingen van vrouwen op openbare plaatsen. Met name onder deze verpletterende economische en veiligheidsdruck moeten we ook denken aan de families van eeuwige helden, gevangenen of degenen die hun ogen verloren hebben voor vrijheid. We moeten elkaar sterk omarmen. De pijn die we delen is onze verbindende schakel; laat ons daar niet om elkaar schreeuwen, maar laat ons één worden en onze schreeuw tegen het regime richten. Links, republieingezind, monarchistisch, seculair en religieus – we willen allemaal hetzelfde, en dat is bevrijding van tirannie. Laat ons onthouden dat we, ongeacht onze kijk op religie, jarenlang in families of samenlevingen hebben geleefd en gegroeid die in gebruiken en overtuigingen geloven. Radicale reacties op deze tradities brengen geen maximale aanhang mee.

Hoeveel families en gelovige mensen zijn er wiens hart en gedachten met ons meegaan. We moeten hen aanmoedigen om passiviteit op te geven en zich aan te sluiten bij de opstand «Vrouw, Leven, Vrijheid». De diverse Iraanse samenleving heeft in de afgelopen tweehonderd dagen herhaaldelijk deze eenheid van oost tot west, noord tot zuid in de straten en in deze digitale ruimte gescandeerd. Tegenwoordig is dagelijks leven in Iran een oorlog. Hoe meer van ons er zijn, hoe groter onze hoop op overwinning.

Eenheid, solidariteit en massale aanwezigheid van mensen in de straten geven blijk van de overwinning van de volksrevolutie en de val van het regime, waarvan het systeem zich volledig bewust is. Het geheim van de overwinning is juist deze solidariteit, die als een ketting aan elkaar is gekoppeld.