Wetenschappelijk blad Nature: De wereldwijde wetenschappelijke gemeenschap moet zich inzetten voor opgesloten Iraanse wetenschappers
Het wetenschappelijke blad «Nature» besteedt in een recent leidinggevende artikel aandacht aan het onderwerp Iraanse en dubbelnationale wetenschappers en onderzoekers die gevangen zitten in Iraanse gevangenissen en de noodzaak van eensgezindheid van de internationale wetenschappelijke gemeenschap in de wereld tegen de rampzalige omstandigheden van deze gevangenishouders in Iran en ook het informeren over de situatie van deze gevangenen.
De publicatie van dit leidinggevende artikel in het blad «Nature» als het meest gerespecteerde wetenschappelijke blad ter wereld is van groot belang omdat dit blad een voortdurende referentiebron is voor veel wetenschappers over de hele wereld, en zal een effectieve rol spelen in het doen horen van de stem van discriminatie tegen gevangenen in de wetenschappelijke gemeenschap in Iran bij hun collega’s in de wereld. Dit artikel is een vertaling van het leidinggevende artikel van het wetenschappelijke blad «Nature» dat op woensdag 24 Farvardin 1401 (13 april 2022) werd gepubliceerd.
De wereldwijde wetenschappelijke gemeenschap moet zich inzetten voor opgesloten Iraanse wetenschappers
Iraanse wetenschappers en onderzoekers worden steeds meer bedreigd. Regeringen streven naar stille diplomatie, maar een nieuw boek toont aan waarom uitgebreide publieke bewustwording over opgesloten wetenschappers in Iran belangrijk is
Vorige maand en in een bepaalde periode nam de waarschijnlijkheid van vrijlating van Morad Tahbaz, een van de oprichters van de Stichting «Bescherming van het erfgoed van wilde dieren in Perzie» in Teheran, toe na vier jaar opsluiting in Iran. De milieuorganisatie waarvan Morad Tahbaz een oprichter is, had camera’s ingezet om de bedreigde Aziatische jachtluipaard (Acinonyx jubatus venaticus) in het wild te volgen. De Iraanse gerechtelijke autoriteiten beschouwden dit als spionage en Morad Tahbaz staat samen met zeven van zijn collega’s onder het vonnis van tien jaar gevangenisstraf. Kavous Seyed Emami, een ander oprichter van deze milieuorganisatie, universiteitsprofessor en socioloog, stierf enkele weken na zijn arrestatie in gevangenis.
Morad Tahbaz bezit de nationaliteiten van Iran, Groot-Brittannië en Amerika. Hij werd aanvankelijk vrijgelaten als onderdeel van een uitwisselingsakkoord van dubbelnationale gevangenen, waarbij twee andere Brits-Iraanse staatsburgers betrokken waren, namelijk Nazanin Zaghari-Ratcliffe en ingenieur Anousheh Ashouri. Nazanin Zaghari en Anousheh Ashouri stapten na hun vrijlating onmiddellijk op het vliegtuig en slaagden erin Iran te verlaten naar Groot-Brittannië, maar Morad Tahbaz werd teruggezonden naar de gevangenis. Een gebeurenis die de familie Tahbaz in schok en ongeloof achterlie.
Morad Tahbaz is één van de vele namen op een lange lijst van mensen die vanwege hun wetenschappelijke activiteiten in Iran ter spionage veroordeeld en gevangengezet zijn. De rampzalige situatie van deze personen is bijzonder kwetsbaar en gevoelig, omdat er zeer weinig informatie beschikbaar is over de beschuldigingen tegen hen of de vreselijke omstandigheden waarin zij vastgehouden worden. Onder de arrestanten bevinden zich dubbelnationale staatsburgers zoals Ahmadrezā Jalāli, een Zweeds-Iraanse staatsburger die onderzoek deed naar «ziekenhuis-veerkracht tegen natuurrampen» en die nu tegenover een doodvonnis staat. Fariba Adelkhah, een Frans-Iraanse antropoloog werkzaam aan Sciences Po Parijs, werd ook in 2019 gearresteerd en gevangengezet.
Een van de redenen waarom dubbelnationale staatsburgers in Iran gearresteerd worden, is dat de regering van de Islamitische Republiek Iran hen als gijzelaars gebruikt om voordelen uit westerse overheden te verkrijgen. Maar de meerderheid van de opgesloten wetenschappers in Iran zijn Iraanse onderdanen en de details van hun dossiers en verhalen zijn niet veel bekend. Onder hen kan Niloufar Bayani, een van de voorvechters van het milieu die eerder samenwerking met de Verenigde Naties heeft gehad, worden genoemd. Andere jongeren zijn ook gearresteerd, zoals Ali Younesi, een briljantstudent van de Sharif University of Technology in Teheran en winnaar van een medaille op wereldwijde olympiades.
Onlangs werd een boek gepubliceerd met de titel «Sky Without Bars» geschreven door Kylie Moore-Gilbert, een Australische antropoloog, waarin de ernstige psychische en fysieke straffen worden onthuld die deze gevangenen, vooral vrouwen, ondergaan. Moore-Gilbert, die de dubbele Brits-Australische nationaliteit bezit, had speciale ervaringen en gegevens om dit boek te schrijven; zij, die eerder aan de Universiteit van Melbourne in Australië was, reisde in 2018 naar Iran om deel te nemen aan een conferentie en werd gearresteerd op het vliegveld terwijl zij klaar was om naar Australië terug te keren. Zij werd twee jaar lang ter spionage in de gevangenis vastgehouden totdat zij vorig jaar als onderdeel van een gevangenenuitwisseling werd vrijgelaten.
Moore-Gilbert deelde voor enige tijd een cel met Niloufar Bayani en Fariba Adelkhah in de beruchte gevangenis Evin in Teheran. Zij beschrijft duidelijk en nauwkeurig hoe vrouwen worden ondervraagd en gemarteld, hoe zij seksueel misbruikt worden, hoe zij gedwongen worden eenzame opsluiting te verduren en medische basisverzorging wordt ontzegd. Maatregelen gericht op het breken van hun moraal teneinde hen tot erzwongen bekentenissen van dingen die zij niet hebben gedaan te dwingen.
Het belangrijke onderwerp in dit verband is het belang van voorlichting over deze gevangenen. Regeringsfunctionarissen in Australië hadden de familie van Moore-Gilbert aanbevolen dat haar zaak niet openbaar zou moeten worden, omdat dit de onderhandelingen voor haar vrijlating zou kunnen compliceren. Maar degenen die voorlichting vermijden, worden eigenlijk minder prioriteit voor hun eigen regeringen. Moore-Gilbert herinnert zich in haar boek een telefoongesprek met haar vader dat zei dat de regering aanbeval stil te zijn en zij antwoordde haar vader: «Vader, luister naar me – ik heb niet veel tijd. We moeten naar de media. Vertel hun wat er met mij gebeurt. Vertel hen dat ik gearresteerd ben en in eenzame opsluiting zit en geen contact met het consulaat mag hebben».
Als regeringen samen eensgezind zouden zijn naast Iran in plaats van bilaterale uitwisseling, zou deze gijzelaardij kunnen worden tegengegaan. Voortdurende voorlichting is een van de beste manieren om druk uit te oefenen op alle partijen voor effectieve actie.
De wetenschappelijke gemeenschap moet meer inspanning leveren om haar stem harder te laten horen ter verdediging van opgesloten wetenschappers. Internationale wetenschappers moeten de stem van hun Iraanse collega’s zijn die van vrijheid van meningsuiting zijn beroofd. Verklaringen, brieven – en zelfs het noemen van opgesloten onderzoekers in Iran op conferenties en evenementen – zijn manieren waarop Iraanse wetenschappers kunnen worden gezegd dat de wereldwijde wetenschappelijke gemeenschap aan hun zijde staat. Kennis en voortbrenging van wetenschap in Iran zal niet bloeien zolang wetenschappers daar zich niet veilig voelen.
Bron: Campagne voor mensenrechten in Iran
