Genderstereotypen en fysieke inactiviteit van vrouwen in Iran
25 november is de internationale dag tegen geweld tegen vrouwen en een dag om het geweld dat vrouwen vanwege hun geslacht ondergaan te herdenken. Banafsheh Jamali, een activiste voor vrouwenrechten, werpt een blik op een van de minder zichtbare vormen van geweld tegen vrouwen in Iran.
Volgens gepubliceerde statistieken ondergaat één op de drie vrouwen gedurende haar leven een vorm van geweld. Een schokkend cijfer dat veel landen heeft bewogen om sterke beschermingswetten aan te nemen om geweld tegen vrouwen te verminderen.
In Iran is de situatie echter anders. De wetgeving in Iran beschermt vrouwen niet alleen niet tegen geslachtsgebonden geweld waarvan zij het slachtoffer zijn in het huishouden, werkplekken of andere openbare plaatsen, maar bevordert in veel gevallen zelf geweld tegen vrouwen. Vrouwen in Iran worden van jongs af aan geconfronteerd met structureel en systematisch geweld. Geweld dat hen al in de kindertijd beroofd van toegang tot hun meest basale menselijke behoeften.
Stop! Meisjes rennen niet
Hoge muren, zo hoog dat wanneer zij hun hoofd opheffen met hun kleine lichamen niets zichtbaar is van de blauwe schone hemel die zij in sprookjesboeken zagen, alleen maar muur. Muren met ijzeren hekwerk die moeten voorkomen dat ongelovigen hen kunnen zien. Kleine meisjes spelen in de kleine speelplaats van school en in het midden van hun kinderlijke spelen horen zij de stem van de schoolopzichter via de luidspreker die van tijd tot tijd één van hen met harde en gebiedende toon aanroept: Maryam, zet je hoofddoek recht, Romina, doe je mantel dicht, Zahra, doe je haar onder je hoofddoek.
De herinneringen aan onze kindertijd als vrouwen zijn vol van bittere en soms pijnlijke herinneringen die we op meisjesscholen hebben meegemaakt. Kleine meisjes die in Iran vanwege hun geslacht dubbel en structureel geweld hebben ondergaan en ondergaan. Kleine meisjes die al in de vroege kindertijd in het Iraanse onderwijssysteem en in die kleine speelplaatsen met hoge muren fysieke inactiviteit en roerloosheid leren.
Meer fysieke inactiviteit bij meisjes dan bij jongens
Een onderzoek van de Wereldgezondheidsorganisatie onder 1,6 miljoen personen uit 146 landen ter wereld toont aan dat fysieke inactiviteit bij adolescenten een mondiale zorg is. Volgens dit rapport voldoet meer dan 80 procent van de adolescenten tussen 11 en 17 jaar niet aan de aanbeveling van de Wereldgezondheidsorganisatie van minimaal één uur lichaamsbeweging per dag. Volgens dit rapport is fysieke inactiviteit bij meisjes hoger dan bij jongens. Volgens deze organisatie was fysieke inactiviteit van meisjes in dit onderzoek 85 procent en van jongens 78 procent. In veel landen hebben meisjes na hun tiende jaar minder neiging om lichamelijke activiteiten uit te voeren dan in eerdere jaren. Sommige rapporten spreken van een daling van lichamelijke activiteit van meisjes in de adolescentieleeftijd van tot 83 procent.
Veel genderdeskundigen beschouwen deze gedragsverandering als voortvloeiend uit genderrollen en gedragspatronen die van elk geslacht worden verwacht. In feite kunnen adolescente meisjes veel meer dan jongere meisjes bepaalde sporten als mannelijke sporten zien. Ondanks alle inspanningen die zijn gedaan om gendergebaseerde visies op sport in de hedendaagse wereld te veranderen, wordt sport in veel culturen en overtuigingen nog steeds niet als een vrouwelijke activiteit beschouwd, en veel meisjes leren dit gedragspatroon en genderstereotype al in de kindertijd en gaan met deze gedachte dat sport een mannelijk domein is de volwassenheid in.
Genderstereotypen met betrekking tot sport manifesteren zich sterker in landen zoals Iran waar vrouwen met structurele beperkingen te kampen hebben. Meisjes die al bij hun intrede in school en vanwege verplichte hijab, het dragen van hoofddoeken en brede lange mantels en beperking in gesloten ruimtes praktisch geen gelegenheid vinden voor beweging en lichamelijke activiteit.
Gering aandeel van vrouwen in de openbare sfeer
In Iran zijn veel sporten – zoals fietsen – die alleen kunnen worden beoefend door aanwezigheid in de openbare sfeer voor vrouwen verboden verklaard. Het verbod op fietsen voor vrouwen in Iran is zo streng dat zelfs kleine meisjes de fiets niet mogen gebruiken om naar school te gaan. Iets wat veel voorkomt in veel landen en zorgt ervoor dat leerlingen die lange tijd achter lessenaarbanken zitten, in beweging blijven.
Mohammad Taghi Naghavi, afgevaardigde van Khomeinishahr in de Islamitische Raad van het Parlement, een tegenstander van vrouwen op de fiets, verklaarde dit onwettig en haram in openbare ruimtes en vroeg erom dat door het fietsen van vrouwen naar overdekte plaatsen zoals vrouwenparken over te brengen, deze activiteit iets normaals zou worden.
Deze verboden en beperkingen in sporters die naar vrouwen en meisjes zijn, hebben veel fysieke en psychische schade veroorzaakt. Zo stelt volgens de maatschappelijk adviseur van de Iraanse organisatie voor welzijn, dat in de afgelopen 15 jaar vanwege gebrek aan ruimte en beweging, de vitale capaciteiten en gezondheid van meisjes met 11 procent is afgenomen.
Een vorm van kindermishandeling door de sportuimten van meisjes te beperken tot gesloten en kleine omgevingen, praktisch hun kansen voor groei, fysieke en mentale gezondheid al in de kindertijd heeft ontnomen. Meisjes die leren geen sport te doen en fysieke inactiviteit te accepteren op school, een levensstijl die ook doorsijpelt in hun volwassen jaren. Volgens statistieken van Afshin Molai, voorzitter van de Federatie voor Volkssport, is het percentage vrouwen dat geen sport doet en fysiek inactief is in Iran tot het alarmerend getal van 64 procent gestegen. Molai beschrijft dit getal als zorgwekkend en zegt: “Als wij in een periode van vier jaar volkssporten niet kunnen operationaliseren en implementeren onder vrouwen en meisjes in ons land, zullen we in het volgende decennium alleen maar met een populatie van zieke vrouwen te maken hebben.”
Onderzoeken tonen aan dat het helpen van meisjes een actief leven te leiden tijdens de adolescentie dit proces in hun volwassenheid helpt voort te zetten. Inactieve meisjes zullen in de toekomst inactieve vrouwen worden die aan ernstige ziekten lijden. Fysieke inactiviteit bij meisjes veroorzaakt hormonale stoornissen en leidt tot osteoporose en verminderde spierkracht. Menstruatiesstoornissen zijn ook andere gerapporteerde gevolgen van fysieke inactiviteit bij meisjes. Hoge bloeddruk, type-2-diabetes, borstkanker, eierstokkanker en baarmoederhalkanker zijn andere ziekten waarmee mensen die in de kindertijd fysiek inactief waren, in hun volwassenheid te kampen zullen hebben.
Bewegingsarmoede van vrouwen in Iran begint al in het basisonderwijs
Dr. Farzaneh Turkan, gespecialiseerd in fysieke geneeskunde en oprichter van de eerste sportgeneeskundige instelling onder de naam Tehraanse sportgeneeskundige raad, verwijst naar onderzoek naar sport voor meisjes en zegt: “We hebben met vrouwen in Iran te maken met een probleem waarbij 60 procent van onze vrouwen met bewegingsarmoede vanaf pre-adolescentieleeftijd te kampen hebben; dat wil zeggen dat bewegingsarmoede bij onze vrouwen al in de basisschoolleeftijd begint. Deze situatie blijft voortduren en blijft tot in de jonge volwassenheid en middelbare leeftijd doorgaan, wat leidt tot ziekten die moeten worden behandeld en waarvoor moet worden betaald.”
Volgens deze medische specialist en op basis van uitgevoerd onderzoek is de puberteit van meisjes in Iran veel vroeger ingetreden en op basisschoolleeftijd teruggekeerd, dus op 9 en 10 jaar. Op basis van genoemde onderzoeken is de puberteit bij meisjes die sport beoefenen hoger dan de puberteit bij meisjes die geen sport beoefenen.
Ondanks alle waarschuwingen die gezondheidsdeskundigen hebben gegeven over de gevolgen van fysieke inactiviteit van vrouwen en meisjes in Iran, lijkt het erop dat deze waarschuwingen geen verandering in het Iraanse regeringsbeleid met betrekking tot vrouwensport hebben teweeggebracht. Gebaseerd op de regeringskijk waarbij vrouwen binnen het huishouding willen passen, hebben de meeste sportscholen in Iran hun ochtend- en middagperioden aan vrouwen toebedeeld, terwijl de late middag- en avonduren waarop werkende vrouwen en adolescente schoolmeisjes kunnen aanwezig zijn in feite aan mannen zijn toebedeeld. Deze uitsluiting van vrouwen en meisjes uit de openbare sfeer is een benadering die de Iraanse regering al jaren volgt en blijft volgen met behulp van grote en kleine beleidsmaatregelen. Beleidsmaatregelen die meisjes al van jongs af aan leren dat sport in Iran een mannelijk domein is waarin slechts een klein aandeel voor hen is gereserveerd, en dat ook nog alleen in sommige grote steden en voor een bepaalde klasse.
Bron: DW
