‘Studentendag’-mars op daken van huizen

Het is coronajaar en het onderwijs van scholieren wordt beïnvloed door de coronapandemie. In de meeste landen ter wereld is de gezondheid van scholieren en leraren belangrijker gevonden dan het fysieke aanwezig zijn in scholen en onderwijs volgen.

Desondanks zegt de vervanger van de Iraanse scholierenorganisatie Basij dat scholieren op de 8e Aban – mits de omstandigheden geschikt zijn – zullen worden verzameld in Behesjte Zahra naast het monument van Hossein Fahmideh, en dat zij onder inachtneming van gezondheidsprotocollen het gedachtenis van 36.000 studentenstrijders zullen eren.

Eerst vraag ik aan Saeed Payvandi, onderwijssocioloog, of het bestaan van wat de scholierenorganisatie Basij “studentenmartelaren” noemt in een onderwijsinstellingssysteem van een land een kwestie van herdenking is of een openlijke schending van kinderrechten? Meneer Payvandi zegt:

“Ik denk dat iedereen die in de afgelopen drie à vier jaar onderwijtsnieuws uit Iran heeft gevolgd, op de hoogte was van het heftige bezwaar van Khamenei en zijn medewerkers tegen het UNESCO 2030-document. Want in dit document werden landen bekritiseerd die kinderen op militair gebied gebruiken, hen militaire training geven en hen op enige manier bij militaire aangelegenheden betrekken.
Iran is een van die systemen waarnaar UNESCO verwijst. Een systeem dat dit in het verre verleden op grote schaal heeft gedaan en in deze jaren heeft geprobeerd deze militaire en krijgslusttige sfeer in Iraanse scholen en vooral middelbare scholen [te behouden]. Dit is een beleid dat in volledige tegenspraak staat met internationale kinderrechtenverdragen.”

Het Verdrag inzake de rechten van het kind verbiedt elke deelname van kinderen aan oorlog, hoewel Iran ten tijde van de Iran-Irakoorlog nog geen lidstaat van dit verdrag was. Pegah Banihashemi, juridisch deskundige op het gebied van internationaal recht, zegt hierover:

“In de jaren zeventig van deze eeuw begon de internationale gemeenschap na te denken over verdragen om het gebruik van kinderen in oorlogen te verbieden. Het Verdrag inzake de rechten van het kind werd goedgekeurd in de internationale gemeenschap, waarin artikel 38 specifiek stelt dat politieke groepen personen onder de 15 jaar niet in oorlog mogen gebruiken. Later, in het Facultatief Protocol inzake de betrokkenheid van kinderen bij gewapende conflicten, werd van strijdende partijen gevraagd personen onder de 18 jaar niet in oorlog te laten deelnemen.
Dit protocol noemt elke persoon onder de 18 jaar een kind en vraagt om alomvattende bescherming door staten en regeringen van personen onder de 18 jaar.”

Desondanks is het vieren van herdenkingen voor kindersoldaten wier leven werd beëindigd door volwassenenkoorlog en de promotie van oorlog en deelname van scholieren aan oorlog een onderwerp dat Saeed Payvandi, onderwijssocioloog, zegt waarschijnlijk alleen in het Iraanse onderwijssysteem voorkomt:

“We hebben zeer weinig landen die waarschijnlijk dergelijke programma’s voor hun scholieren voorbereiden. Programma’s die militair van aard zijn en waar het gaat over oorlog en conflict met andere landen en het gebruik van wapens en militair materieel.
Dit is in Iran met de aanwezigheid van het militaire onderdeel van de regering [in het onderwijssysteem] nog steeds actief gebleven en de zeer negatieve impact daarvan voor de samenleving en cultuur van jongeren is dat we in plaats van het onderwijzen van vrede en vriendschap met andere landen en het onderwijzen van vreedzaam samenleven binnen en buiten het land, een generatie willen opvoeden met krijgscultuur en vijandschap jegens anderen.
Je kunt met zekerheid zeggen dat dit volume van vijandig en militair beleid iets uitzonderlijks ter wereld is en misschien is Iran het enige land dat dergelijke programma’s voor scholieren in scholen uitvoert.”

De vervanger van de scholierenorganisatie Basij noemde in zijn persconferentie kindersoldaten “kleine dappere mannen” die volgens hem rolmodellen kunnen zijn voor de huidige generatie scholieren. Bovendien, volgens dezelfde verantwoordelijke, is ter gelegenheid van de Basij-scholierenwek ook een boek met lessen uit de school van Haj Qasem samengesteld en is het in voorbereiding!

Tegelijkertijd zijn er wedstrijden buiten het normale lesprogramma gepland. Wedstrijden zoals “schrijven met het onderwerp ‘waarom dood aan Amerika?'”, videoboodschappen aan Amerikaanse militairen met het onderwerp hun vertrek uit de regio en wraak voor het bloed van martelaar Haj Qasem Soleimani, en ook schilderwerk met het onderwerp verzet tegen imperialisme en het afbeelden van Amerikaanse misdaden! Saeed Payvandi benadrukt:

“Overal ter wereld zijn buiten-lesprogramma’s gericht op sport- en plezierige activiteiten of gezamenlijke activiteiten op het gebied van milieu of soortgelijke activiteiten. In Iran hebben we 166 onderwijsprogramma’s die buiten de normale leerinhoud aan scholieren opgelegd worden, waarvan het overgrote deel politiek, ideologisch en religieus is, wat niet alleen geen verband houdt met de leeftijd van kinderen en hun mentaliteit en behoeften, maar zelfs qua effectiviteit en invloed op kinderen in twijfel staat – eigenlijk moet je je algemeen afvragen wat voor invloed dit soort programma’s op kinderen heeft en in hoeverre de regering in staat is geweest haar ideologie aan de jongere generatie op te leggen.”

Dit is waar Pegah Banihashemi, juridisch deskundige, benadrukt dat het punt niet alleen is kinderen niet in oorlog te laten deelnemen. Zelfs het stellen van hen bloot aan militaire en ideologische propaganda is verboden:

“Het beperkt zich niet alleen tot het gebruik van kinderen in oorlog. Het gebruik van kinderen zelfs in propaganda met betrekking tot oorlog, zoals de gevallen waarin wij kinderen gebruiken om oorlogswoed te propagandiseren, [valt ook onder dit verbod]. We zien dat helaas in de Iran-Irakoorlog, veel van degenen die stierven of terugkeerden en met zeer ernstige problemen werden geconfronteerd, personen waren die onder de 18 jaar waren en zelfs 13 en 14 jaar oud waren en zelfs op zeer jonge leeftijd werden gebruikt.
Als juridisch deskundige ben ik van mening dat, net zoals we in financiële zaken en zelfs in niet-financiële contracten verwijzen naar het feit dat een persoon bevoegd moet zijn, personen onder de 18 jaar ook niet de noodzakelijke bevoegdheid hebben om aan oorlog deel te nemen. Ik beschouw het gebrek aan bevoegdheid, opzet en toestemming bij kinderen onder de 18 jaar zelfs zo significant dat zelfs ouderlijke toestemming niet passend kan zijn voor hun deelname aan oorlog en blootstelling aan gevaar.
Omdat zij soms slachtoffer van de denkbeelden van hun ouders worden. Het is mogelijk dat dat kind onder de 18 jaar dat aanwezig is op het slagveld, later bij zichzelf denkt dat dit een emotionele kwestie was en iets was waar ik onvoldoende verstand van had, en slachtoffer werd van de wens of aanmoediging van mijn ouders.”

Al dit terzijde. In het hoogtepunt van de coronacrisis is het organiseren van dergelijke ceremonies geen bedreiging voor de gezondheid van scholieren en leraren? Saeed Payvandi antwoordt:

“In een situatie waarin corona in Iran, net als in sommige andere landen, in deze mate is gegroeid, in plaats van dat wij naar beperking van contacten en veiligstelling van onderwijsruimten en sociale omgevingen gaan, met dergelijke programma’s verergeren we in feite de crisis van deze epidemie en ondanks alle beloften over naleving van protocollen, weten wij in de praktijk dat zoiets in Iran niet echt bestaat en dit soort initiatieven kunnen de gezondheidssituatie in Iran zelfs verslechteren.”

De vervanger van de scholierenorganisatie Basij kondigde inderdaad aan dat de bijeenkomst van 13 Aban dit jaar niet plaats zal vinden en vroeg scholieren om om 9 uur ’s morgens op 13 Aban zichzelf op film vast te leggen in openbare ruimten zoals op dakdaken, buurterreinen en met luide stem “dood aan Amerika” te roepen. Hij zei dat als scholieren creatief zijn, Amerikaanse vlaggen en wat hem betreft de zionistische staat fabriceren en verbranden, en op deze manier punten verzamelen!

Men kan alleen hopen dat het spelen met vuur niet de gezondheid van scholieren en hun families in gevaar brengt.

Bron: Radio Farda