Demonstratie van Iraniërs in Washington: Structurele fout, geen persoonlijke vergissing

Een groep Iraanse republikeinen organiseerde een bijeenkomst in Washington D.C. om solidariteit uit te spreken met de nabestaanden van de slachtoffers van de neergemaakte Oekraïense passagiersvliegtuig. Sprekers op deze bijeenkomst betitelden de neerhaling van het vliegtuig als nog een ander teken van een structureel probleem in de Iraanse regering.

Op de middag van de 29e december kwamen een aantal Iraniërs die in Washington D.C. en omgeving wonen bij elkaar om hun respect te betonen aan de omgekomen passagiers van het Oekraïense passagiersvliegtuig dat in Iran is neergehaald. Deze bijeenkomst, uitgenoigd door de Iraanse Republikeinse Associatie in Washington D.C., begon voor het gebouw van de Vrijheid in de stad en vervolgde met een korte mars van deelnemers naar het gebouw van het Amerikaanse Congres.

Na het afspelen van het lied “O Iranië” aan het begin van het programma sprak mevrouw Maria Rouhieh, een Amerikaanse civiele activist. In haar toespraak, terwijl zij herinnerde aan de ontwikkelingen die zich over lange jaren in de leuzen en eisen van het Iraanse volk hebben voorgedaan, benadrukte zij dat vandaag de dag het volk fundamentele veranderingen in de structuur van de regering wil. Zij gaf als voorbeeld de verandering van de leuze “Wees niet bang, wees niet bang, we zijn allemaal samen” naar “Wees bang, wees bang, we zijn allemaal samen” en beschouwde dit als een teken van directe confrontatie met onderdrukking. Naar mening van mevrouw Rouhieh is ook de afname van de leuze “Allahu Akbar” een ander teken van fundamentele veranderingen in het protestdenken. Zij herinnerde eraan dat in 2009 religieuze leuzen deel uitmaakten van de voornaamste protestleuzen, maar dat deze slogans vandaag de dag naar de marge zijn verdwenen. Mevrouw Rouhieh beschouwde ook directe leuzen tegen de leider van de Islamitische Republiek als een belangrijk ontwikkeling in de richting van de protesten.

Zij benadrukte ook in een ander gedeelte van haar toespraak dat wat in Iran volgens zeggen van de Islamitische regering bestaat, in werkelijkheid geen staat is, maar eerder een maffiagang en misdadige bende die geen teken toont van de realiteit van een verantwoordelijke regering. Volgens haar is het feit dat een hoog percentage van jongeren verslaafd is of werkloos, dat de economische structuur door corruptie is aangetast, of dat het milieu in Iran ernstig is beschadigd en watertekort en luchtvervuiling deel zijn geworden van het dagelijkse leven van het volk, tekenen dat deze maffiabende niet in staat is het land te besturen, omdat volgens mevrouw Rouhieh de eerste plicht van elke regering is het land te besturen en deze problemen op te lossen, terwijl de Iraanse heersers hiervan niet in staat zijn. Mevrouw Rouhieh vervolgde door te zeggen dat daarom in feite geen regering in Iran bestaat en slechts een maffia daarover heerst. Zij beschouwde ook de neerhaling van het passagiersvliegtuig als nog een teken van deze onvermogen tot regeringszaken, omdat het de structurele onmacht ervan aantoont. Mevrouw Rouhieh, terwijl zij opnieuw de afwezigheid van een regering in Iran benadrukte, voegde eraan toe dat dit probleem ertoe leidt dat alleen onderdrukking als middel tegen volksprotes wordt gebruikt, en dat het doodslaan van betogers of hun opsluiting en marteling de enige reactie van deze bende op het volk is.

“Het belang van publieke opinie”

In het afsluitende gedeelte van haar toespraak ging zij in op het verschil in de manier waarop de “heersende bende” in Iran omging met de protesten in november en de protesten van de afgelopen dagen, en beschouwde zij de reden voor brede onderdrukking in november als het feit dat de stem van het Iraanse volk in het buitenland niet werd gehoord en er geen aandacht van media en publieke opinie voor was. Volgens haar toont dit verschil aan hoe belangrijk het is publieke opinie op zich zelf te richten, omdat de Iraanse heersers onder internationaal toezicht niet in staat zijn brede onderdrukking uit te voeren.

Na de uitspraken van mevrouw Rouhieh scandeerden de aanwezigen slogans tegen de Iraanse regering. Tot deze slogans behoorden de eis voor vernietiging van de Islamitische Republiek en de vestiging van democratie in Iran. Zij scandeerden: “Nee tegen theocratie, ja tegen democratie” en ook “De Islamitische Republiek moet vernietigd worden”, “Politieke gevangenen moeten vrijgelaten worden”, “Vrouwenrechten zijn mensenrechten”, “Gelijke rechten voor alle vrouwen” en “Persvrijheid voor Iran”.

Vervolgens las mevrouw Fariba Rad, vertegenwoordigster van de Iraanse Republikeinse Associatie in Washington D.C., een verklaring van deze groep voor. In een deel van deze verklaring stond: “De Iraanse regering pleegde opnieuw een groot misdrijf door raketten af te vuren op een passagiersvliegtuig om dit toe te voegen aan zijn lange lijst van misdrijven. Zij probeerden op hun gebruikelijke manier het volk en de wereld voor de gek te houden met leugens en verberging, maar deze keer verhinderde de inmenging van andere landen en het bewustzijn van het volk op sociale media hen dit.” In een ander gedeelte van deze verklaring werd, met verwijzing naar de volksprotes in november en ook de protesten na de vliegtuigneerstorting, benadrukt: “De slogans van het volk waren deze keer gericht tegen de zauwali-e-faqih-instelling en persoon Khamenei samen met zijn onderdrukking-instrument Sepah Pasdaran. Het volk schreeuwde opnieuw luid uit dat zij zowel van de hervormingsgezinde als van de fundamentalistische fracties van de regering moe zijn en op zoek gaan naar een licht toekomst in de schaduw van democratie, gerechtigheid en vrijheid.” In het afsluitende gedeelte van deze verklaring stond: “Wij Iraanse Republikeinen – Washington D.C. – verklaren, terwijl wij ons mededogen uitspreken aan de families van de slachtoffers van het passagiersvliegtuig, dat wij aan de zijde van het Iraanse volk staan en luid zeggen dat de weg naar welvaart en geluk van het Iraanse volk slechts in één eis samengevat kan worden: de Islamitische Republiek moet gaan.”

Na het voorlezen van de verklaring van de Republikeinse Associatie trad meneer Jalil Azadkhah, een onafhankelijke Koerdische politiek activist, naar voren. Aan het begin van zijn toespraak sprak hij zijn mededogen uit met het Koerdische volk dat in recente dagen door overstromingen getroffen is en veel slachtoffers heeft gehad. Hij sprak ook zijn mededogen uit met de families en nabestaanden van de omgekomen passagiers van het Oekraïense passagiersvliegtuig. Meneer Azadkhah benadrukte dat deze personen in feite zijn vermoord en geassassineerd, maar dat de regering dit een “menselijke fout” noemt.

Verwijzend naar de leefsituatie van het volk in Iran, dat dagelijks met nieuwe problemen en crises wordt geconfronteerd en geen mogelijkheid heeft in vrede te leven, en elke dag wacht op een nieuw misdrijf of bloedbad, voegde hij eraan toe dat deze situatie sinds het begin van de overwinning van de revolutie en de oprichting van de Islamitische Republiek voor een groot deel van het volk bestond en geen nieuw voorval is. Meneer Azadkhah benadrukte dat het terugtrekken van enkele personen binnen de regering geen oplossing voor Iran is, maar dat alles wat met deze regering verbonden is – van politieke en juridische structuren tot economische en culturele – volledig moet veranderen zodat welvaart van het volk mogelijk wordt. Volgens meneer Azadkhah leeft de regering van de Islamitische Republiek voortdurend met crisis en hangt haar voortbestaan af van crisis, daarom zullen deze crises in de toekomst ook voortduren. Hij beschouwde smokkel, corruptie, discriminatie en bloedbaden als onafscheidelijke onderdelen van de identiteit van de Iraanse regering, en uitte tegelijkertijd hoop dat de Iraanse regering een groot deel van haar aanhang en daarmede haar sociaal kapitaal is kwijtgeraakt. Meneer Azadkhah pleitte voor de vestiging van een seculaire democratische regering op basis van internationale mensenrechtenstandaarden in Iran en benadrukte dat het vertrek van de Islamitische Republiek voordelig zou zijn voor alle naties die in Iran wonen, inclusief Koerden, Turken, Arabieren, Perzen en Balochi’s, en dat elke dag dat deze regering voortbestaat groter nadeel voor het volk oplevert. Meneer Azadkhah beschouwde ook de plicht van Iraniërs buiten het land als het zijn van de stem van het volk binnenlands voor verandering en hij zou geen moment van deze plicht afzien.

“De verbinding tussen het volk van Iran en Libanon”

Na deze toespraken scandeerden de aanwezigen opnieuw slogans tegen de Iraanse regering. Onder deze slogans waren enkele slogans van het volk in Iran zoals “We hebben geen doden gegeven om overeenkomsten te sluiten, ik zal een moordleider niet prijzen”, en “Khamenei, schande op jouw list, bloed druppelt van jouw kleurloze gezicht”, en ook de leuze “Brood, werk, vrijheid” meerdere malen gescandeerd.

Daarna bewoog de menigte die tot dat moment voor het Vrijheidsgebouw in Washington had verzameld zich naar het gebouw van het Amerikaanse Congres. In de koude lucht van Washington trokken de slogans van de aanwezigen, de spandoeken die zij vasthielden en de menigte die over het trottoir naar het Congres liep ook de aandacht van voorbijgangers, en enkele burgers vroegen aan de aanwezigen naar de reden van deze bijeenkomst en de betekenis van de Farsi-slogans.

Het was ongeveer 14:30 uur toen de menigte voor het Amerikaanse Congres arriveerde. Daar zwijgen de aanwezigen één minuut uit eerbied voor de levens die verloren waren gegaan bij de neerhaling van het passagiersvliegtuig, waarna slogans werden gescandeerd. Daarna hield meneer Nizar Zakka, een Amerikaans-Libanese burger die enkele jaren in Iran was opgesloten, een toespraak voor de aanwezigen. Meneer Zakka, in zijn korte toespraak, verwijzend naar de lange periode van vier jaar waarin hij zonder enige schuld door de Islamitische Republiek was opgesloten, zei dat hij zich zorgen maakte over degenen die in gevangenis blijven en vergeten zijn. Hij bracht nieuws van mensen die geen misdrijf hebben begaan en volgens meneer Zakka beschaafde, geletterде mensen zijn en tot de beste leden van deze samenleving behoren. Terwijl hij nogmaals zijn bezorgdheid uitsprak over het lot van degenen die nog in Iraanse gevangenen blijven, hoopte hij dat de Verenigde Naties hun rechten zouden vervolgen. Omdat volgens meneer Zakka deze personen niet alleen burgers van één land zijn, maar wereldburgers. In een ander gedeelte van zijn toespraak verwees hij naar de historische nabijheid van de twee volkeren van Iran en Libanon en zei dat het verlangen van beide volkeren hetzelfde is.

“Het dossier van wijze en karimatische redders in Iran”

Vervolgens werd een boodschap van mevrouw Ghazaleh Hashemi, vertegenwoordigster van het volk in de Senaat van de staat Virginia, voorgelezen. Mevrouw Hashemi zond in haar boodschap haar diepste mededogen aan de families en nabestaanden van deze grote tragedie. Verwijzend naar de diverse nationaliteiten onder de slachtoffers van de ramp, benadrukte zij dat families recht hebben op duidelijke antwoorden en informatie over de oorzaken van het ongeval. Zij voegde eraan toe dat we de herinnering aan deze mensen, hun namen, stemmen en gezichten moeten eren en hun families verzekeren dat wat zij verloren hebben hetzelfde is wat wij verloren hebben.

Aan het einde van dit programma sprak meneer Ali Afsharieh, een lid van de Iraanse Republikeinse Associatie, waarin hij zei dat wij vandaag bijeengekomen zijn om medelijdend te zijn met onschuldige passagiers die door een rampzalige fout van de regering werden gedood. Hij benadrukte dat deze ramp geen menselijke fout is, maar een systematische fout van een auto-cratische, corrupte en ineffectieve regering die in haar vier decennia lange bestaan grote misdrijven rechtstreeks en onrechtstreeks heeft begaan. Meneer Afsharieh voegde eraan toe dat naast deze ramp ons protest ook gericht is tegen de situatie die rampzalig is geweest, en deze gebrekkige structuur zal rampen blijven veroorzaken. Afsharieh benadrukte dat in een dieper perspectief wat rampzalige gevolgen veroorzaakt, geen respect voor de mens en humanisme is in de intellectuele en praktische structuur van de Islamitische Republiek, en de manier waarop dit wordt aangepakt toont aan hoe waardeloos menselijk leven is in de ogen van de Iraanse heersers, omdat niemand in enig deel van de regering bereid was verantwoordelijkheid te aanvaarden.

Afsharieh zei ook dat de “auto-cratische leider” van de Islamitische Republiek in zijn toespraak “met volledige brutraliteit” dit zeer pijnlijke voorval als onbeduidend afmaakte en probeerde zijn boosheid te laten zien over waarom volksprotes tegen verberging en waarheidsonderdrukking ertoe leidden dat de militaire machtsvertoon van de regering bij de begrafenisoptocht van Qasem Soleimani naar de marge verdween. Afsharieh beschouwde deze aanpak als nog een teken van de onverschilligheid van de regering ten opzichte van menselijke levens. Hij zei ook dat degenen die de orders hebben gegeven en betrokken waren bij het neerslaan van het vliegtuig “wat zelfs opzettelijk kan zijn geweest”, volgens de standaarden van gerechtigheid moeten worden berecht. Volgens hem is dit niet alleen een nationale eis, maar ook een internationale.

Meneer Afsharieh benadrukte in een ander gedeelte van zijn toespraak dat de aanwezigen bij deze bijeenkomst, net als velen in Iran, streven naar een geweldloze overgang naar democratie. Volgens hem is het Iraanse volk een verengd volk dat verenigd moet tegenstaan zodat de onderdrukingsstructuur wordt afgebroken en zich onderwerpt aan de wil van het volk. Meneer Afsharieh benadrukte dat wat de eenheid van het volk bewaart geen “traditionele instellingen uit vervlogen tijdperken” zijn, maar de overeenstemming en instemming van alle leden van de Iraanse samenleving vormen de basis van nationale solidariteit. Hij beschouwde de huidige Iraanse samenleving als bestaande uit mensen onder wie er geen plaats meer is voor “supermensch” en de legitimiteit van haar regering ligt niet in de hemel of buiten de wil van het volk, en in deze samenleving zijn gewone mensen bijeengekomen die gelijke burgerrechten hebben. Volgens hem heeft het Iraanse volk, ondanks alle sociale, culturele, religieuze en etnische diversiteit in de eenentwintigste eeuw een niveau bereikt waarop zij hun problemen op basis van zichzelf kunnen oplossen en geen bevrijder nodig hebben. Meneer Afsharieh hoopte dat het dossier van wijze en karimatische redders in Iran zou worden gesloten.

Bron: DW