Advocaat van familie Seyyed Amami vraagt recht op antwoord op televisie

Een jaar na de dood van Kavous Seyyed Amami, een van de verdachten in de zaak van milieuactivisten in de gevangenis, heeft de advocaat van deze universiteitsleraar de familie geroepen om op te treden in de Iraanse staatstelevisie en antwoord te geven op de beschuldigingen in deze zaak.

Iraanse media publiceerden vandaag, op 17 Bahman, de brief van Payam Darfshan, advocaat van de familie Kavous Seyyed Amami, gericht aan de officier van justitie van het Cultureel en Mediatribunal, waarin wordt gevraagd dat de familie van meneer Seyyed Amami de mogelijkheid krijgt om op televisie antwoord te geven op de beschuldigingen en kwesties die door IRIB aan de orde zijn gesteld.

De brief van meneer Darfshani verwijst naar artikel 22 van de grondwet en artikel 30 van de aanvullende grondwet van IRIB, op basis waarvan “wettelijke rechten” voor antwoord op zaken die door de zenders naar voren zijn gebracht, mogelijk zouden zijn.

Kavous Seyyed Amami werd begin Bahman 96 samen met zeven andere milieuactivisten gearresteerd op beschuldiging van “spionage”. Hij pleegde volgens zeggen van gerechtelijke functionarissen op 19 Bahman van datzelfde jaar “zelfmoord” in Evin-gevangenis.

De familie van deze universiteitsleraar betwist dit.

De Iraanse staatstelevisie zond destijds beelden uit van de plaats waar meneer Seyyed Amami werd vastgehouden, waarvan werd gezegd dat deze enkele minuten voor de “zelfmoord” waren gemaakt.

Recht op antwoord op onwaarheden

Deze advocaat voegde in zijn brief toe: “Zoals artikel 30 van de aanvullende grondwet van de IRIB-organisatie stelt, indien de uitgezonden programma’s materie bevatten die beledigend, lasterlijk of onwaar is met betrekking tot enig persoon, of op welke wijze ook uitspraken van personen worden vervalst, kan de eisende schriftelijk bezwaar indienen bij de IRIB, en deze organisatie moet, indien het bezwaar wordt toegewezen, binnen 24 uur zijn antwoord op eerlijke wijze en minstens twee keer zo lang als het origineel onderwerp in hetzelfde programma en op hetzelfde moment en in hetzelfde station kosteloos uitzenden.”

Tegelijkertijd zonden de televisie van de Iraanse regering en conservatieve media in verschillende interviews met enkele personen die zij als experts in defensie- en veiligheidszaken betitelden, beschuldigingen tegen meneer Seyyed Amami in.

De verwijzing van meneer Darfshan naar onderwerpen die “onwaar, beledigend en lasterlijk” zijn, kan betrekking hebben op de inhoud van sommige van deze interviews en het naar voren brengen van beschuldigingen zoals spionage en “verkoop van informatie”, evenals beweringen zoals “psychische aandoeningen en depressie” en neiging tot zelfmoord.

Volgens meneer Darfshan, indien de IRIB en de tegenpartij niet tot overeenstemming komen, kan de eisende de zaak ter behandeling voorleggen aan de Raad van Toezicht op de IRIB als instantie die bepaalt of belediging en laster heeft plaatsgevonden, en deze raad is verplicht zich zo spoedig mogelijk met de zaak bezig te houden.

“Spionage” in verboden gebied

Eerder had meneer Darfshan aangifte gedaan bij het Cultureel en Mediatribunal tegen Ali Asgari, voorzitter en adjunct-voorzitter van radio en televisie van Iran, alsmede tegen de programmadirecteur van kanaal twee en tegen de makers van de documentaire “Verboden Gebied”.

De documentaire “Verboden Gebied” toonde volgens de stelling van Iraanse gerechtelijke autoriteiten details van “spionage” door meneer Seyyed Amami onder het mom van milieuactiviteiten. Conservatieve en Pasdaran-nabije media herhaalde in hun verslagen ook de bewering dat meneer Seyyed Amami in staat was om door te dringen in de meest gevoelige gebieden van het land en informatie daarover over te brengen aan buitenlanders.

De beschuldiging van meneer Seyyed Amami en zeven gearresteerde milieuactivisten werd van het begin af aan als spionage aangemerkt, maar Iraanse media berichtten naar zeggen van enkele regeringsfunctionarissen dat zij geen documentatie hebben dat deze activisten spionnen waren.

Mahmoud Sadeghi, lid van het Iraanse parlement, schreef ook op zijn Twitter-pagina dat de Nationale Veiligheidsraad onder leiding van de president de activiteiten van milieuactivisten niet als spionage heeft aangemerkt.

De officier van justitie van Teheran merkte echter de beschuldiging van deze milieuactivisten aan als spionage en zei: “Deze personen voerden onder het mom van de uitvoering van wetenschappelijke en milieuprojecten activiteiten uit gericht op het verzamelen van geclassificeerde informatie van het land op strategische gebieden.”

Abbas Jafari Dolatabad beschouwde de reden voor wat hij “zelfmoord” van meneer Seyyed Amami noemde, als de “bekentennissen” van anderen tegen deze onderzoeker en de bekentennissen van meneer Seyyed Amami zelf, die “helaas” ertoe leidden dat hij zich in de gevangenis van het leven beroofde.

Vervolgverzoeken om antwoord te geven

Het verzoek van de advocaat van de familie Kavous Seyyed Amami om aan het televisiestation op te treden en antwoord te geven op de beschuldigingen, is niet het eerste van zijn soort. Eerder protesteerde Ahmad Montazeri, zoon van Hossein-Ali Montazeri, tegen de uitzending van de documentaire “Qaem Maqam” en vroeg hij om deel te nemen aan een televisieprogramma en antwoord te geven.

De documentaire Qaem Maqam, die met reacties werd ontvangen, behandelde het leven en de activiteiten van meneer Montazeri en werd op verschillende momenten door kanaal drie en het documentaire televisiestation uitgezonden. Velen beschouwden deze documentaire als onwaar.

De klacht en het verzoek van Mir-Hossein Mousavi, een van de kandidaten van de verkiezingen van 88, om antwoord te geven op beschuldigingen van tegenstanders in radio- en televisiedebat, behoren ook tot de verzoeken die zonder resultaat zijn gebleven van de zijde van IRIB.

Dergelijke verzoeken worden altijd geweigerd door televisieautoriteiten. De Raad voor Toezicht op de werking van IRIB was op de hoogte van deze verzoeken, maar heeft geen airtime gegeven aan petitionarissen of hun families om op onderwerpen en beschuldigingen antwoord te geven.

Veel actieve maatschappelijke en mensenrechtenorganisaties en families van slachtoffers van kettingmoorden, gebeurtenissen van 88 en arbeidersstakingen benadrukken dat IRIB verantwoording schuldig is. De voorzitter van radio en televisie van Iran en leden van de Raad voor Toezicht op de werking van IRIB worden benoemd door de leider van de Islamitische Republiek.

Bron: DW