اجرای حکم اعدام «محمد امینیدهاقانی» از معترضین دی ماه
اعدام محمد امینی دهاقانی، حاکی از آنست که کشتار معترضان در جمهوری اسلامی با پایان اعتراضات خیابانی تمام نشده است. کسانی که از سرکوب خونین دی ماه جان سالم به در برده اما در بازداشت هستند، امروز در زندانها با احکام اعدام کشته میشوند؛ نشانهای از اینکه ماشین سرکوب حکومت همچنان بیوقفه قربانی میگیرد.
اعدام محمد امینی دهاقانی، از بازداشتشدگان اعتراضات سراسری دیماه ۱۴۰۴، بار دیگر توجهها را به روند فزاینده صدور و اجرای احکام اعدام علیه معترضان در ایران جلب کرده است. رسانه رسمی قوه قضاییه جمهوری اسلامی روز جاری چهارشنبه ۲۴ تیر ۱۴۰۵ (۱۵ جولای ۲۰۲۶) اعلام کرد که حکم اعدام این شهروند اهل دهاقان، در استان اصفهان اجرا شده است. به ادعای دستگاه قضایی، او به دلیل آتش زدن ساختمان فرمانداری و تخریب اموال عمومی در جریان اعتراضات، به اعدام محکوم شده بود.
با این حال، آنچه این پرونده را به نمونهای نگرانکننده تبدیل کرده، سکوت کامل درباره روند بازداشت و رسیدگی به پرونده اوست. تا پیش از انتشار خبر اجرای حکم، هیچ اطلاعرسانی رسمی یا مستقلی درباره زمان بازداشت، محل نگهداری، جلسات دادگاه یا وضعیت حقوقی محمد امینی دهاقانی منتشر نشده بود. این موضوع نگرانیها درباره محرومیت او از حقوق اولیه، از جمله دسترسی به وکیل مستقل و برخورداری از دادرسی عادلانه را افزایش داده است.
سازمان حقوق بشری ههنگاو با محکوم کردن این اعدام، آن را «جنایت سازمانیافته قضایی» خوانده و اعلام کرد که اجرای مخفیانه احکام اعدام علیه معترضان، بخشی از سیاست جمهوری اسلامی برای خاموش کردن صدای مخالفان است. این سازمان همچنین از جامعه جهانی خواست تا برای توقف روند فزاینده اعدامها در ایران، اقدامات موثرتر و فوریتری در پیش بگیرد.
اعدام محمد امینی دهاقانی در شرایطی صورت میگیرد که نهادهای حقوق بشری طی ماههای گذشته بارها نسبت به افزایش صدور احکام اعدام علیه بازداشتشدگان اعتراضات هشدار دادهاند. بسیاری از این پروندهها با اتهاماتی مانند «محاربه» یا «افساد فیالارض» تشکیل شدهاند؛ اتهاماتی که به گفته فعالان حقوق بشر، اغلب بر پایه گزارشهای نهادهای امنیتی و بدون رعایت معیارهای یک دادرسی عادلانه بررسی میشوند.
پرونده محمد امینی دهاقانی، یادآور این واقعیت تلخ است که سرکوب جمهوری اسلامی تنها به روزهایی محدود نشد که نیروهای امنیتی در خیابانها به سوی معترضان شلیک میکردند. بسیاری از بازداشتشدگانی که از آن سرکوب جان سالم به در بردند، اکنون در زندانها با احکام سنگین و اعدام روبهرو هستند. به این ترتیب، چرخه سرکوب نه متوقف شده و نه پایان یافته؛ بلکه از خیابانها به سلولهای انفرادی، دادگاههای انقلاب و چوبههای دار منتقل شده است.
