جمهوری اسلامی و سالها سرکوب اقلیتهای دینی در ایران، سه زن بهائی پشت میلههای زندان
تمدید یکماهه بازداشت ثریا منوچهرزاده، شیما سنایی و فاخره زاهدی در ساری، بار دیگر توجهها را به سرکوب سیستماتیک اقلیتهای دینی در ایران جلب کرده است؛ جایی که بهائیان و مسیحیان سالهاست با بازداشت، محرومیت، فشار امنیتی و محدودیت در آزادی عبادت و بیان باورهای دینی روبهرو هستند.
ثریا منوچهرزاده، شیما سنایی و فاخره زاهدی، سه شهروند بهائی ساکن ساری، پس از هفت روز بازداشت، همچنان در زندان تیرکلا به سر میبرند و قرار بازداشت آنها برای یک ماه دیگر تمدید شده است.
این سه زن روز شنبه ۳۱ مرداد ۱۴۰۵ توسط نیروهای حکومتی بازداشت شدند. به گزارش هرانا، خانوادههای آنان روز چهارشنبه ۴ شهریور به دادسرای ساری مراجعه کردند و بهصورت شفاهی از تمدید قرار بازداشت مطلع شدند.
بر اساس گزارشهای حقوق بشری، شیما سنایی در منزل پدریاش توسط نیروهای وزارت اطلاعات بازداشت شد و همزمان خانه مورد تفتیش قرار گرفت. کتابها، تصاویر مذهبی و برخی وسایل شخصی او ضبط شد. در مورد ثریا منوچهرزاده نیز گزارش شده که نیروهای امنیتی هنگام بازداشت، منزل خانوادگی او را تفتیش و وسایل شخصی و الکترونیکی را ضبط کردند.
مارال روشنی و نگار بدیعی نیز همان روز در ساری بازداشت شدند، اما پس از چند ساعت آزاد شدند. در مجموع، پنج زن بهائی در ساری هدف بازداشت قرار گرفتند. این پرونده را نمیتوان جدا از سابقه طولانی برخورد جمهوری اسلامی با جامعه بهائی بررسی کرد.
جامعه جهانی بهائی اعلام کرده است که در فاصله ۳۱ مرداد تا ۳ شهریور، در هفت استان ایران منازل و محلهای کسب بهائیان مورد تفتیش قرار گرفته و دستکم ۱۱ شهروند بهائی بازداشت یا برای اجرای احکام قبلی راهی زندان شدهاند. اموال شخصی، تجهیزات شغلی، پول نقد و وسایل دیگر نیز در برخی موارد ضبط شده است.
این فشارها تنها به بازداشت محدود نمیشود؛ بهائیان در ایران طی سالها با محرومیت از تحصیل، محدودیتهای شغلی، تعطیلی کسبوکار، مصادره اموال و فشارهای قضایی روبهرو بودهاند. کمیسیون آزادی مذهبی بینالمللی آمریکا نیز ایران را به دلیل سرکوب اقلیتهای دینی، از جمله بهائیان و مسیحیان، مورد انتقاد قرار داده است.
جامعه مسیحیان ایران نیز طی دهههای گذشته با فشارهای امنیتی و قضایی مواجه بوده است؛ بهویژه مسیحیان تبدیلشده و کلیساهای خانگی که از سوی حکومت به رسمیت شناخته نمیشوند.
گزارش دولت بریتانیا درباره وضعیت مسیحیان ایران در ژوئن ۲۰۲۶ تصریح میکند که مسیحیان، بهخصوص کسانی که پس از انقلاب ۱۳۵۷ از اسلام به مسیحیت گرویدهاند، در ایران بهعنوان یک جامعه مسیحی رسمی به رسمیت شناخته نمیشوند.
مرکز حقوق بشر در ایران نیز گزارش داده است که در سالهای اخیر صدها مسیحی در تهران تحت پیگرد قرار گرفتهاند و شمار قابل توجهی با احکام زندانهای طولانیمدت روبهرو شدهاند.
بنابراین، آنچه بر سر بهائیان میآید، بخشی از یک مسئله گستردهتر است: جمهوری اسلامی آزادی دین و وجدان را تا جایی میپذیرد که با چارچوب ایدئولوژیک حکومت تعارض پیدا نکند.
بهائیان و مسیحیان با وجود تفاوتهای اعتقادی، در یک نقطه مشترک قرار دارند: حق انتخاب و ابراز باور مذهبی آنان، بارها با مداخله حکومت روبهرو شده است.
در مورد بهائیان، این فشار حتی به محرومیت اقتصادی و مصادره اموال رسیده و درباره مسیحیان نیز، بازداشت، محاکمه و محدودیت فعالیتهای کلیسایی گزارش شده است.
بنابراین تمدید بازداشت سه زن بهائی در ساری، فقط یک خبر قضایی نیست؛ یادآوری دوبارهای است از اینکه در جمهوری اسلامی، اقلیتهای دینی سالهاست برای ابتداییترین حق خود، یعنی زندگی و عبادت بر اساس باورشان، هزینه میپردازند.
برای یک حکومت که خود را مدافع دین معرفی میکند، سرکوب انسانها به دلیل ایمانشان یکی از جدیترین تناقضهاست. ایمان نباید جرم باشد و هیچ حکومتی نباید حق تعیین باور انسانها را به خود اختصاص دهد.
