Solitary confinement is torture for every living being/ Reza Akvanian's conversation with Narges Mohammadi

Narges Mohammadi is a human rights activist, former political prisoner, and spokesperson for the Center for Human Rights Defenders. She has repeatedly experienced detention by security agencies and long-term solitary confinement. She recently filed a complaint with the judicial office, along with a number of other civil society activists and former political prisoners, against the detention of defendants in solitary confinement. The monthly magazine Khat Sohlh has interviewed Ms. Mohammadi to examine the effects of solitary confinement on the mental health of detainees and her personal experiences in prison. The text of the interview follows:

How would you describe the solitary confinement environment? What psychological and emotional effects does solitary confinement have on a prisoner?

According to the definitions of torture in international law, torture is considered to be harassment, abuse, and pressure that is beyond human capacity, whether physical or mental. Since solitary confinement is designed to put mental and psychological pressure on the person confined in the cell and make the environment unbearable for him, the person confined in the cell is forced to confess against himself and others in the form of lies; or he accepts accusations that even lead to the issuance of a death sentence for him or heavy prison sentences for him; or he is forced to undergo interviews under unbearable mental and psychological pressure in which he gives in to what the interrogators ask of him; all of this shows that white torture is unfortunately applied in the prisons of the Islamic Republic of Iran in the form of solitary confinement, and we have witnessed its unfortunate results over the past forty-three years.

To clarify the psychological and emotional pressure that solitary confinement places on a prisoner, I will try to start with the physics of solitary confinement. A solitary confinement cell is a place with a very limited area, and the area varies in different detention centers. For example, in 2001, when I was imprisoned in solitary confinement in the Eshratabad Prison of the Revolutionary Guards, the solitary confinement cells were large enough to fit only one person. That is, when sleeping, they were as tall as a human being and could be opened from both sides. Of course, there were cells where the hands could not be opened from both sides. Some prisoners were kept in those cells.

So there are four walls, which are usually painted in cream or a light color. After a while, the eyes get tired of these colors. Because they are a fixed color and there is no color variation. The walls are very close to the prison. There is a high ceiling that generally does not have windows. For example, in Eshratabad prison, there was a very small space of thirty to forty centimeters in a similar number near the ceiling, from which no light came into the cell. It was the only way to tell whether it was day or night. Or, for example, in the solitary cells of ward 209, it is true that the windows were very high near the ceiling, but behind those iron sheets, holes were made through which the outside could not be seen or recognized. But from those holes, it was only possible to tell whether it was day or night. Some solitary cells in the cities are even more limited and deprived of minimal space. For example, I remember when Zeinab Jalalian told me about solitary confinement in Kurdistan, where she had lost track of day and night for several months because there was no opening to the outside. She said that one time I brushed my teeth and thought it was midnight and I wanted to sleep, and the guards came and asked me to come out. When they took me through those corridors and hallways and took me to a door that opened to the outside, when the air vent opened, I saw that the sun was right above my head and it was noon. That is, I had even lost track of day and night.

The physics of solitary confinement is designed in such a way that, given the space and absolute silence, the sense of sight and hearing, and all the senses that are a distinctive feature of humans and through which they regulate and live their daily lives, are also disrupted. For example, absolute silence, which may last for several months for some people, is very disturbing. This silence can be hallucinatory in a way. Deprivation of air, deprivation of sunlight, deprivation of walking in the environment outside the cell, sometimes puts so much pressure on a person that the person really cannot tolerate those conditions. Add to these conditions that they give you neither books nor newspapers, and there is no music, radio, or television. There is no paper or pen. In the literal sense, there is nothing. In the same way that they put pressure on the body, by limiting vision, hearing, and the other five human senses, they also put pressure on the brain. This means that no data enters your mind. No news or information, from sight and smell to sound. So over time, it seems that the mind loses its function. That is, to the extent that the body is pressured in this vacuum of solitary confinement, the mind also suffers serious disorders and injuries. Those who explain white torture say that just as the body needs air and food to survive, the mind also needs to receive data and information to survive and work, and when these do not arrive, they actually disrupt it. In a way, in this vacuum of thoughts and information, the mind slowly moves towards silence and depletion. This is exactly the time when the interrogator can prepare the mind for the project he has in mind by entering and giving false information and data, or targeted and channeled news and analysis; Or the restrictions they create for the individual, in fact, pressure the individual locked in solitary confinement in such a way that even if he is aware of what he is being given in the form of false news, false information, or false analysis, the individual locked in solitary confinement, in order to escape loneliness, isolation, and loneliness, tries to get close to and please the interrogator and the interrogation environment, and slowly finds himself in that space, continuing with the logic, method, and discourse that the interrogator creates over him, and becoming part of the interrogators' project.

So I want to say that given the limitations that are imposed on a prisoner in solitary confinement, both physically and mentally, the person imprisoned in solitary confinement will give in to the interrogator's demands to escape this situation. And if it is combined with mental and psychological pressure or threats from the interrogators, that is, if you are constantly threatened in the cell that if you do not give in to what they want, for example, your family members will be arrested and transferred to this place. Your spouse, sister, brother, child or parent. Or suppose that the interrogators access your private information on mobile phones, laptops or other personal devices that fall into their hands and, by threatening to disclose your private information if you do not give in to the interrogators' demands, they put the prisoner under mental and psychological pressure.

For someone who is locked in a solitary cell, they cannot talk to anyone and in that space, they experience loneliness, isolation, emptiness, and helplessness. These pressures wear them down. Therefore, from a psychological perspective, in relation to the removal of information and data input, whether physically or mentally, which happens to humans, a person can lose their mental and emotional balance or may suffer from mental and emotional disorders. They may develop serious sleep disorders. They may develop anxiety disorders, or even some of the solitary cell prisoners I spoke to say that we were hallucinating in solitary confinement. Such as hearing a voice or seeing something. All of these create a set of conditions for the person locked in a solitary cell that forces them to take actions to escape this situation, whether they want to or not. Actions that are under pressure and torture, and unfortunately, are cited in the courts of the Islamic Republic of Iran and judges rule based on them. In fact, human rights activists are seeking that, based on what is stated in Article 39 of the Constitution and prohibits torture, confessions and confessions that are obtained under torture cannot be accepted and have no legal validity. Human rights activists are seeking to consider solitary confinement as a means of torture and confessions resulting from solitary confinement as confessions under torture, and to limit and stop this process in order to create a relatively adequate atmosphere for the person detained in prison.

During the detention period, the detained person faces long-term interrogation and uncertainty; he does not even know how long he will be kept in this cell. The interrogator also wants to break him in the same way you said and influence his spirit in the direction he intends to break him. In many cases, prisoners have said that days and weeks have passed since they were in solitary confinement and the interrogator did not contact them. Some said that in some situations in solitary confinement, although they did not act on this thought, they thought about suicide. But there have also been cases where they have gone to the stage of attempting suicide. The question is, how does the thought of suicide gain strength in solitary confinement and is a prisoner willing to end his life to get rid of this situation?

در سلول انفرادی اکثر کسانی که مدت طولانی در سلول می‌مانند به مرگ یا به خودکشی فکر می‌کنند که به نظر من مولفه بسیار مهمی است، برای اثبات شکنجه بودن سلول انفرادی به لحاظ فشار روحی و روانی که به فرد محبوس در سلول انفرادی وارد می‌کند. من سلول انفرادی را دو قسمت می‌کنم. یک قسمت همین شرایط فیزیکی و حذف صدا، نور آفتاب و هر امکانی که برای زیست روزمره انسان است. یک بخش دیگر به صورت هدفمند و برنامه‌ریزی‌شده است. از نوع برخورد زندانبان تا نوع بازجویی‌هایی که فرد محبوس در سلول انفرادی با آنها مواجه می‌شود، انسان را با بحران بسیار بزرگی مواجه می‌کند. بعضی وقت‌ها آدمی در خصوص انسان بودن خودش هم به شک و تردید می‌افتد. بعضی وقت‌ها انسان به لحاظ فکری و عقیدتی مواضع سیاسی و تمام باورهایش به تردید، تزلزل و شک می‌افتد. یعنی انسان آرام آرام چیزهایی که باعث می‌شود شخصیت و هویت خودش را، اینکه من که هستم و چه کرده‌ام و الان اینجا چه می‌کنم را گم می‌کند؛ در مورد همه این‌ها به ابهام، گیجی و سردرگمی می‌افتد. بعضی وقت‌ها آدمی خودش را در زندان گم می‌کند. در سلول گم می‌کند. وقتی که هر آن چیزی که یادآور هویت و شخصیت شماست از شما گرفته می‌شود، این می‌تواند به لحاظ فیزیکی گرفتن لباس شما، گرفتن عینک شما، یا حتی گل سری که موهایتان را با آن جمع می‌کردید، باشد. هرچیزی را از شما می‌گیرند که برای شما یادآورنده آن چیزی که هویت شما و خود اصلی شما بوده است. می‌خواهند شما را از خودتان جدا کنند. با خودتان فاصله بیاندازند. شما با آن مواضع سیاسی که داشتید نباید بمانید. شما با آن افکار و عقایدی که داشتید نباید بمانید. شما با آن هویتی که در جامعه، نزد خانواده و پیش خودتان داشتید، نباید باقی بمانید. در واقع بازجو از طریق سلول انفرادی و شکنجه سفید می‌خواهد که شما را از خود واقعی‌تان جدا کند. بنابراین در این حالت، این حالت تردید، این حالت شک و تزلزل یا خود گم کردن یا گیج شدن در سلول همه این‌ها انسان را در آستانه فروپاشی واقعی قرار می‌دهد؛ تحمل این فروپاشی بسیار سخت است. به نظر بسیاری از کسانی که هم شکنجه سفید یعنی شکنجه روحی و روانی و هم شکنجه جسمی را تحمل کرده‌اند، تحمل این لحظه‌های فروپاشی، این لحظه‌های تنهایی و انزوا و خلاء و بلاتکلیفی و این گم شدن در سلول بسیار کشنده‌تر و سخت‌تر از شکنجه‌های فیزیکی است. ضمن اینکه در شکنجه‌های فیزیکی، هر ضربه‌ای که به زندانی وارد می‌شود و یا کتکی که می‌خورد، جدا کردن خط بازجو با خط زندانی پررنگ‌تر، صریح‌تر و شفاف‌تر می‌شود. ولی در سلول انفرادی، خطر دیگری وجود دارد و آن این است که بازجو در مقام شکنجه‌گر به شکل ظاهری با تو مواجه نمی‌شود. تو نمی‌توانی آن خط و ربطی را که با بازجو و شکنجه‌گر در شکنجه فیزیکی خودش را عیان می‌کند، با همان نماد و صراحت، بازجوی خودت را در سلول انفرادی ببینی و خط و مرز تعیین کنی و این‌ها جاهایی هست که انسان را به تحلیل، برداشت و به موضعی غلط می‌اندازد و خیلی وقت‌ها آدم‌ها فکر می‌کنند که آن انگیزه مقاومت را توان و نیروی مقاومت را از دست داده‌اند، خود واقعی‌شان را گم کرده‌اند یا با فاصله با مواضع در خصوص آنها به تردید افتاده‌اند و با به تردید افتادن در خصوص آن مواضع، برایشان دوام آوردن در سلول غیرممکن می‌شود و خیلی وقت‌ها به خودکشی و مرگ فکر می‌کنند.

You yourself have had the experience of being in solitary confinement and then transferred to a general ward. When a prisoner is brought from solitary to general, what is it like to face someone who may not have had any contact with anyone or spoken to anyone for days or months? Based on your personal experience, what was this encounter like and what image do you have of those days?

افرادی هستند که سلول انفرادی را تحمل کرده و مقاومت می‌کنند و وارد بندهای عمومی می‌شوند و این حس مقاومت در وجود آنها دیده می‌شود. ولی در اکثر مواقع وقتی کسی از سلول انفرادی می‌آید، دچار یک سردرگمی و ناباوری است. بعضی از آنها دچار افسردگی‌های شدید می‌شوند. من همیشه به دوستانم می‌گفتم به چشمان کسی که از سلول انفرادی می‌آید، دقت کنید. چشمانش نشان می‌دهد هول و هراس و اضطراب را؛ ناآرامی و تشویش که ناشی از فشار روحی و روانی در سلول انفرادی است، در چشمانشان کاملا قابل مشاهده است. به نظر من اولین چیزی که در ظاهر این افراد می‌توانستی ببینی و حدس بزنی که از سلول انفرادی می‌آیند، همین حالت نگاه‌هایشان بود؛ هراس و اضطرابی بود که در چشمانشان نشان داده می‌شد. مثلا وقتی یکی از دوستان من از سلول انفرادی آمد، دچار اختلال خواب شدید شده بود. یکی دیگر از دوستانم وقتی آمد، دچار اضطراب و بی‌قراری شدید شده بود. یعنی نمی‌توانست یک‌جا بنشیند. چند دقیقه بیشتر نمی‌توانست بر روی صندلی یا جایی که نشسته دوام بیاورد. مرتب به طبقه پایین، حیاط، باشگاه و بخش‌های دیگر می‌رفت و به بالا بازمی‌گشت. بر روی تخت خودش آرام و قرار نداشت و این بی‌قراری ناشی از همان فشارهای روحی و روانی سلول انفرادی بود. یا کسی که می‌خوابید و وقتی از خواب بیدار می‌شد فکر می‌کرد در سلول انفرادی است و بنابراین از خوابیدن خیلی اذیت می‌شد. فقط از ترس اینکه آن لحظه ای که بیدار می‌شود تشخیص نمی‌دهد که در سلول انفرادی است یا نیست. دوست دیگری داشتم که وقتی از سلول انفرادی آمد به طرز عجیبی غذا می‌خورد. یعنی اگر الان غذا می‌خورد، نیم ساعت دیگرش احساس ضعف شدیدی می‌کرد و فکر می‌کرد که دوباره باید غذا بخورد. نیم ساعت بعد دوباره می‌خورد؛ به این صورت شده بود که همه و خودش متوجه شده بودند که این شکل طبیعی ندارد و گاهی که شدت اضطرابش خیلی بالا می‌رفت، فکر می‌کرد گرسنه است و با غذا خوردن خودش را آرام می‌کرد. به هر حال من تعداد آدم‌های زیادی را دیدم که وقتی از سلول انفرادی وارد بند عمومی می‌شدند، واقعا حالت عادی نداشتند. به‌خصوص که اگر از سلول‌های انفرادی طولانی مدت، از تنهایی طولانی مدت وارد جمع می‌شدند، این رفتارها و اختلالاتی چون خواب و اضطراب و تمرکز و همه این‌ها را می‌شد در این افراد دید. بعضی از آنها با مشکلات جسمی شدید وارد می‌شدند. عموما دچار زانو درد، کمر درد، کتف درد و گردن درد بودند. گذشته از اینکه در سلول انفرادی جا برای فعالیت و تحرک وجود ندارد، نشست و برخاست بر روی زمین است و تخت و صندلی وجود ندارد، یا اینکه امکان پیاده روی درست برای آنها وجود ندارد. این‌ها دچار عارضه‌هایی در ناحیه مهره‌های گردن و کمر و زانو می‌شدند و درد زیادی می‌کشیدند. یادم است یکی از خانم‌ها وقتی از انفرادی آمد، از سینه‌اش ترشحات سیاه رنگی خارج می‌شد. برای خود من هم خیلی عجیب بود. منتظر ماند تا پزشک متخصص زنان آمد. وقتی که پیش پزشک رفت، او هم نتوانست تشخیص بدهد و نهایتا قرص‌های آرام‌بخش به او دادند. یعنی این را ناشی از فشار عصبی او می‌دانستند. در واقع یک واکنش عصبی بود که بدن نشان می‌داد. مسئله دیگر این بود که بسیاری از کسانی که از سلول انفرادی می‌آمدند، مجموعه قرص‌های زیادی با خود داشتند و در جعبه‌های قرص‌هایشان به آنها می‌دادند. شب‌ها هم آنها را صدا می‌کردند که قرص‌هایشان را بخورند. معمولا قرص‌های زیادی هم می‌خوردند. این‌ها قرص‌های اعصاب و روان بود که به‌خصوص کسانی که طولانی مدت در سلول‌های انفرادی مانده بودند، مثلا خوابشان به هم خورده بود و نمی‌توانستند بخوابند. یا اضطراب و بی‌قراری‌های شدید گرفته بودند به مرور زمان قرص‌های این‌ها افزایش پیدا کرده بود و با قرص‌های زیاد اعصاب و روان وارد بند می‌شدند. یک‌بار یادم است وقتی دادیار و رئیس زندان به بند زنان آمده بود، من وکیل‌بند بودم. در اعتراض به نگهداری زندانیان در سلول‌های انفرادی که با آنها صحبت کردم، به رئیس اندرزگاه گفتم که جعبه مخصوص قرص‌ها را لحظه‌ای به من بدهید. من می‌خواهم آن را به رئیس زندان نشان بدهم. او به من این جعبه را داد و من به رئیس زندان نشان دادم و گفتم که این فاجعه‌ای است که در سلول‌های انفرادی رقم می‌خورد و آدم‌ها با ده، پانزده قرص اعصاب و روان وارد عمومی می‌شوند. این به نظر من خودش بخشی از آن شکنجه سفید است. چرا در سلول‌های انفرادی وضعیتی به وجود می‌آید که زندانی مجبور می‌شود برای خوابیدن از قرص‌هایی که روکش ندارد و نمی‌داند که این قرص‌ها برای چیست. از چه تشکیل شده و چه آثار روحی و روانی می‌تواند بر روی فرد داشته باشد، استفاده کند؛ ناچار و ناگزیر می‌شود برای اینکه بتواند غذا بخورد و بخوابد و حتی بنشیند، از دست اضطراب و بی قراری رها شود، به این قرص ها پناه ببرد؛ به نظر من استفاده خود این قرص‌ها بخشی از شکنجه روانی را رقم می‌زند و آثار بسیار مخربی بر روی روح و روان زندانی می‌گذارد.

Most people who have experienced solitary confinement feel that these psychologically damaging effects are still there after their release. There are even people who, after a year or two, still have sleep disorders or, when they leave their home and travel, cannot sleep properly in their new environment. What is your personal experience? Were you able to take the right path for treatment after your solitary confinement and release? Does the government provide treatment facilities to citizens who have been in solitary confinement to treat themselves? Is there a space in Iran to treat these disorders? Are such cases treatable or curable?

I specifically want to talk about people who have been in solitary confinement for long periods of time. Those who have been in solitary confinement for several months or several years. Certainly, even if the person imprisoned in solitary confinement resists breaking into solitary confinement and is unwilling to be interviewed, confess, and accept the unjust and false accusations made against them, the reality is that white torture and keeping the accused in solitary confinement has long-term detrimental effects on the body, soul, and mind of the prisoner; well, considering that such people either receive heavy sentences and are transferred to general wards and do not have the possibility of proper treatment and are not properly cared for and are not sent to a doctor and do not find the possibility of recovering themselves, because they are transferred back to prison and anyway, the security conditions of the prison are very stressful and stressful, so treatment in general wards is not possible. But if some of them want to be released on bail, they are under the court order or even the interrogations continue. Their summons to the security agencies continue. This means that they do not fully recover from the pressure of solitary confinement. Each of them thinks that they will return to solitary confinement again, and this return to solitary confinement creates additional psychological pressure and anxiety. This not only deprives them of the opportunity to heal from what happened to them in solitary confinement, but also adds anxiety and a kind of worry that itself increases psychological pressure. I generally see these discomforts and these injuries in the people I spoke with that have continued. Some of them believe that they have suffered so much psychological damage in solitary confinement that they think that these injuries will accompany them for the rest of their lives. For example, waking up or going to sleep. For example, being in a closed environment and space. This space could be an elevator or a toilet or a bathroom. These conditions remind them of solitary confinement and make them feel anxious and distressed. Every time this happens, it increases the harm to the individual. It is very difficult to create facilities for counseling and treating the injuries caused by white torture for those who have endured this torture; firstly, creating a culture of this issue that these mental and psychological pressures must be addressed. The individual must be restored as a treatment. But firstly, there is not much culture of this issue. Secondly, it is not possible. Naturally, if the government realizes that there is a place to provide facilities and services for this type of victims of solitary confinement, it will put pressure on that place and go to those groups. We are still unable to provide such a possibility. It is as if I have often thought about having a group of doctors who volunteer to help victims of torture. But we were unable to provide it.

Can one file a complaint to protest solitary confinement? I know that you and a group of civil activists and former political prisoners recently filed a complaint at the judicial office regarding the detention of defendants in solitary confinement. Is it possible to file a complaint, both when a detainee is transferred from solitary confinement to a general ward and when he or she is released from prison, in order to ensure that the treatment process continues? Apart from the fact that the perpetrators and those who ordered this must be brought to justice.

What happens is that when victims of solitary confinement come to general wards and face discomfort, serious harm to their spirit, mind, and body, and think about treatment or at least follow-up, in reality and practice, the prison complex, considering that if it were possible to record this investigation, follow-up, and treatment for the individual, this process of documenting and documenting against the security institutions and solitary confinement and torture would also be prevented, prevents this. That is, a group of independent doctors do not have this possibility. The prison doctors themselves are also under the control and supervision of the security apparatus. Some of these doctors enter wards 209, 2A, 240, and 241. I witnessed that when doctors enter security wards, security officers generally accompany them in many of these situations. For example, I remember that once when I needed a doctor, the interrogator was next to the doctor above me. It's true that the doctor who was above me was much worse than my interrogator. That is, his stance was much tougher and his treatment was much harsher.

Did this issue arise in paragraph 209?

بله در بند ۲۰۹ بود. من یادم هست که پزشکی که لباس سفید پزشکی به تن داشت آنچنان با من با خشونت برخورد کرد که بازجوی من از اتاق خارج شد. آن‌ها من را روی زمین و روی موزائیک خواباندند. به جای اینکه بر روی تخت بخوابانند. و حتی دست‌های من را از دو طرف پزشک گرفت و روی من داد و تهدید می‌کرد که اگر اجازه ندهی که من این آمپول را بهت بزنم، دستت را با زنجیر به پایه‌های تخت می‌بندم و پاهایت را هم می‌بندم، دیگر نمی‌توانی تکان بخوری و این کار را انجام می‌دهم. بنابراین می‌خواهم بگویم که آن‌چیزی که در سلول‌های انفرادی اتفاق می‌افتد، بخشی از همان شکنجه سفید است که چه فیزیک سلول انفرادی، چه نحوه بازجویی‌ها، چه نحوه رسیدگی پزشکی، آن را تکمیل می‌کند. بنابراین وقتی فرد را به بند عمومی می‌آورند، بهداری و پزشکان زندان و سیری که پرونده پزشکی زندانی در آنجا دارد می‌گذراند می‌تواند مثل پرونده قضایی باشد که تاثیر قضایی ندارد. یعنی ما از دادرسی‌های عادلانه برخوردار نیستیم. برای اینکه نهاد امنیتی تاثیرگذار است و قوه قضائیه را تخت اختیار و چنبره خودش قرار می‌دهد و اعمال نفوذ می‌کند. این اتفاق در خصوص بهداری‌ها هم روی می‌دهد. شما هر اعزامی به هر بیمارستانی داشته باشید، دادیار باید مجوز دهد. دادیار به چه صورت مجوز را می‌دهد؟ قطعا باید نظر نهاد امنیتی وجود داشته باشد. بنابراین نظر نهاد امنیتی به همان میزان که در روند قضایی پرونده ها و حین رسیدگی تاثیرگذار است، در امر درمان و پزشکی هم تاثیر دارد و همان فیلتر و همان کنترل را انجام می‌دهد. بنابراین این مسئله در زندان‌ها امکان ندارد به درستی اتفاق بیفتد، شاید به صورت شکلی اتفاق بیافتد. به نظر من البته همان شکلی هم مفید است و باید ثبت شود. اما اینکه بعد از آزادی بشود این کار را کرد، واقعیت این است که پزشکی قانونی در نظام جمهوری اسلامی ایران زیر نظر قوه قضائیه است و از استقلال برخوردار نیست. نهادی که برای امر پزشکی زیر نظر نهادی باشد که آن نهاد خود عامل و آمر این وضعیت است، من خیلی امیدی به آن ندارم. گو اینکه مثلا در رابطه با پرونده‌هایی که زندانی را از داخل زندان به بیمارستان فرستاده‌اند و از آنجا به این نتیجه رسیده‌اند که به پزشکی قانونی بفرستند، پزشکی قانونی نظر صریح و شفاف پزشکی نمی‌نویسد. مثلا می‌گوید که این فرد را شما می‌توانید در زندان نگه دارید ولی به شرط اینکه استرس نداشته باشد. آیا پزشکی که در پزشکی قانونی این رای را اجرا می‌کند با مفهوم زندان آشناست؟ اگر آشنا نیست و می‌داند یکی از ویژگی‌های زندان اضطراب، استرس و شرایط ناشی از زندان چون دوری از خانواده، بیماری و مشکلات دیگر و تحت نظر نهاد امنیتی و قضایی زندگی کردن است، آیا نمی‌داند که یکی از الزامات زندان، یکی از چیزهایی که همیشه با زندان ملازم است، اضطراب و استرس است؟  این رای مستقل و پزشکی نیست. در واقع رایی است که فقط یک رفع تکلیف از آنها می‌کند. یا مثلا در رابطه با فردی که اگر در زندان نگهداری شود، این نگهداری منجر به معلولیت می‌شود، مثلا در رابطه با خانم راحله احمدی این اتفاق افتاده است. برای ایشان بیمارستانی که خود تحت نظارت قوه قضائیه است نوشته است که اگر ایشان در زندان نگهداری شود، بنا بر این دلائل پزشکی می‌تواند منجر به فلج شدن این خانم شود. پزشکی قانونی بر روی این چه نظری می‌دهد؟ متاسفم بگویم که پزشکی قانونی در مورد مسئله زندانیان، به‌خصوص زندانیان سیاسی و عقیدتی نظر مستقل پزشکی و درمانی نمی‌دهد و تحت فشارهای نیروها و نهادهای امنیتی و قوه قضائیه، ما نظر پزشکی مستقل از کمیسیون پزشکی‌ها نمی‌گیریم. شما در مورد بهنام محجوبی هم دیدید که حتی نظری هم که از سوی کمیسیون پزشکی آمد، باز توسط نهادهای امنیتی و قضایی به آن اعتنایی نشد و منجر به فوت بهنام محجوبی شد. یا در وضعیت فعلی در رابطه با آقای محمد نوری زاد، قطعا نظر پزشکان در بیمارستان‌هایی که آقای نوری زاد را برده‌اند بر این است که ایشان نباید در زندان نگهداری شوند. آیا پزشکی قانونی چنین نظر صریح و قاطعی را به قوه قضائیه داده است؟ بنابراین می‌خواهم بگویم که علیرغم اینکه من با شما موافق هستم که قطعا این موارد باید به ثبت برسد، حتی اگر مورد رسیدگی قرار نگیرد و قوه قضائیه توجهی به آنها نکند، از این حیث که مستندسازی می‌شود از طریق شکنجه شده علیه شکنجه‌گر که سیستم قضایی و امنیتی نظام جمهوری اسلامی ایران است، و باید روزی مورد دادخواهی قرار بگیرد، و این مسئله مسئله مهم تاریخی است. سند تاریخی است. این امر مهمی است که باید به آن پرداخته بشود. اینکه چقدر نتیجه بدهد، خیلی امیدوار کننده نیست. ولی به نظر من می‌تواند به عنوان اهرم فشار بر روی نهادهای امنیتی و قضایی  آن را به دست بگیریم یا اینکه افکار عمومی را روشن کنیم. اگر نمی‌توانیم این روند را متوقف کنیم، حداقل تا حدی بتوانیم آن را کنترل کنیم.

Are the psychological effects of solitary confinement different for women and men, depending on the conditions prevailing in security wards in the Islamic Republic? It depends on the treatment of women in solitary confinement. For example, the issue of clothing or menstruation for women and its impact on the interrogation process. Sexual abuse during interrogation of a detainee or threats to disclose the detainee's private information by the interrogator.

سلول انفرادی برای هر موجود زنده‌ای شکنجه است. هر موجود زنده‌ای به هوا نیاز دارد. به صدا نیاز دارد. به آفتاب نیاز دارد. وقتی که این‌ها را از موجود زنده بگیرید، زیست روزمره و بودنش را دچار اختلال می‌کنید. وقتی روابط اجتماعی انسان را محدود می‌کنند. وقتی سخن گفتن و شنیدن و مجالست را از انسان می‌گیرند و در انزوا و خلاء او را می‌برند، واقعیت این است که انسان را گویی از انسان بودنش جدا می‌کنند. بنابراین سلول انفرادی برای هر انسانی شکنجه است. شک و تردیدی نیست. روانشناسی هم شکنجه سفید را یکی از هولناک‌ترین انواع شکنجه می‌داند. این شکنجه روح و روان انسان را مورد هدف قرار می‌دهد و دچار اختلال می‌کند. اما اینکه در سلول‌های انفرادی برای زنان فشار مضاعفی می‌تواند وجود داشته باشد، به نظر من هم سیستم بازجویی و هم سیستم نگهداری زنان در سلول‌های انفرادی امکان این فشار مضاعف را برای بازجو فراهم می‌کند. اینکه زنان در جامعه ما همواره با تبعیض و سرکوب مواجه بودند، این تجربه زیسته زنان در جامعه ایران است. به‌خصوص در حکومت دینی و در یک نظام مردسالار. خیلی از ما  این تجربه‌های سرکوب، تحقیر و اذیت و آزار را داشته‌ایم. ولی در سلول انفرادی هرکدام از این‌ها به توان چند برابر اعمال می‌شود. شاید تحقیر جسم از همان نوع تحقیری است که همواره شاهدش هستیم. ولی در سلول انفرادی این تحقیر فشار مضاعف ایجاد می‌کند. مثلا وقتی که وارد فایل‌های شخصی شما می‌شوند و در رابطه با آن روابط شما را زیر سوال می‌برند، یا آن را به عنوان یک اهرم تهدید قرار می‌دهند. اینکه ما به خانواده‌ات این عکس‌ها و فیلم‌ها را نشان می‌دهیم یا اینکه ما این‌ها را در فضای مجازی پخش می‌کنیم و اعتبارت را از تو می‌گیریم و آبرویت را می‌بریم. یا مداخلات دیگری در امور خصوصی مربوط به زنان می‌کنند، این‌ها بار مضاعف روانی بر روی زنان می‌گذارد و خیلی از زن‌ها به دلیل ترس از آبرویشان و ترس از آن‌چیزی که نمی‌خواهند به هر دلیلی در افکار عمومی مطرح شود، این فشارها را تحمل نمی‌کنند و تن به خواسته بازجو می‌دهند. مثلا در رابطه با تست بکارتی که من از دو نفر از همبندی‌هایم تا الان شنیدم که اتفاقا هر دو هم متعلق به بازداشتگاه سپاه پاسداران بود. واقعا این فشار روانی خیلی زیادی به آنها وارد کرده بود. برای اینکه در برابر این کار مقاومت کرده بودند ولی وقتی در سلول انفرادی هستی، نه وکیلی داری و نه با کسی می‌توانی حرفی بزنی و بی‌دفاع در سلول قرار گرفتی، هرکدام از این فشارها می‌تواند زن را از پای در بیاورد. یا من یادم هست که خانمی که مذهبی هم بود. او را تحت فشار قرار داده بودند در خصوص  روابطی که با آقایی که با او دوست شده بود، توضیح شفاهی بدهد و وقتی این خانم نپذیرفته بود، به او گفته بودند که کاغذ و خودکار می‌دهیم که به سلول بروی و این‌ها را برای ما بنویس. او از این فشار به‌عنوان یکی از فشارهایی که خواب و تمرکز و اعصابش را برهم زده بود و او را خیلی تحت فشار قرار داده بود نام می‌برد. خودش می‌گفت که از من می‌خواستند بنویسم و این برای من خیلی هولناک بود. اگر هم نمی‌نوشتم بدرفتاری بازجوها با من افزایش پیدا می‌کرد و من تحمل شرایط سلول به اضافه تحمل این همه بدرفتاری بازجو را نداشتم. بنابراین دچار درگیری ذهنی هولناکی شده بودم که نمی‌توانستم تصمیم بگیرم چه باید بکنم. واقعیت این است که در سلول انفرادی، اگر هم بازجو به سراغت نیاید، باید بتوانی مدتی طولانی تنهایی، بی‌کسی و حتی حرف نزدن با بازجو را دوام بیاوری و تحمل کنی. قبول کردن این‌ها توسط آدمی که در سلول انفرادی است آسان نیست. بنابراین ناگزیر می‌شوی که تن به خواسته بازجو بدهی که اگر هم انجام بدهی برای یک زن خیلی هولناک و شکننده است و می‌تواند موضع آن خانم را در ادامه بازجویی‌ها که هیچ ربطی به این موضوع ندارد را پایین بیاورد و بازجو را بر آن زن مسلط کند. این‌ها اتفاقاتی است که برای زنان در سلول می‌افتد.

Source: HRANA