Drieduizend jaar oud Iraans erfgoed overgebracht naar China en niet teruggekeerd, ambtenaren weigeren verantwoording af te leggen

Het drieduizend jaar oude erfgoed van Iran is na overdracht naar China tot nu toe niet teruggekeerd en ambtenaren weigeren zich transparant verantwoording af te leggen.

In de afgelopen jaren is Iran gastheer geweest van gebeurtenissen die het historische en culturele erfgoed van het land in gevaar hebben gebracht. Een van de belangrijkste van deze gebeurtenissen was de overdracht van een aantal waardevolle oude Iraanse artefacten, waaronder een gouden Achamenidische beker en een verzameling drieduizend jaar oude voorwerpen, naar China onder de titel “De Glorie van het Oude Iran in China” in het jaar 1402. Na twee jaar verstreken sinds deze overdracht, zijn deze artefacten nog steeds niet naar Iran teruggekeerd, en het stilzwijgen van de officiële en culturele instellingen van het land heeft ernstige vragen en wijdverspreide zorgen onder experts en belangstellenden van cultureel erfgoed opgewekt.

In de late 1402, werd een verzameling oude artefacten die aan Iran toebehoorden, inclusief stukken uit de periodes van de Meden, Achameniden, Parthiërs en Sassaniërs, naar een van Chinees nationale musea overgebracht om deel te nemen aan een tentoonstelling met de titel “De Glorie van het Oude Iran”. Deze verzameling werd voorgeleid door een gouden Achamenidische beker; een uniek werk van de metaalbewerking van het oude Iran dat historisch en artistiek van onvergelijkbare waarde is.

Het besluit tot uitvoer van Iraanse historische artefacten naar China, gebaseerd op artikel 138 van de grondwet van de Islamitische Republiek Iran en ondertekend door “Mohammad Mokhber”, eerste vice-president van de regering onder Ibrahim Raisi, werd door de ministerraad goedgekeurd en bekendgemaakt. Op basis van deze toestemming voerde het ministerie van Cultureel Erfgoed, Toerisme en Ambachten in een officiële maatregel 211 historische artefacten samen met vijf gereconstrueerde artefacten over voor tentoonstelling op de tentoonstelling “De Glorie van het Oude Iran in China” naar dit land.

Volgens de eerste aankondiging van de organisatie voor cultureel erfgoed, zouden deze artefacten aanvankelijk binnen drie maanden naar het land worden teruggekeerd, maar werden daarna voor zes maanden verlengd. In juni 1403 werd de betrokken overeenkomst opnieuw voor zes maanden verlengd. Echter, nu met ongeveer twee jaar verstreken sinds de overdracht van deze artefacten naar China, is geen rapport over de terugkeer van deze artefacten gepubliceerd en hebben vervolgingen van mediaorganisaties en cultuuractivisten te maken gehad met onduidelijke en niet-transparante antwoorden van ambtenaren.

Experts op het gebied van cultureel erfgoed hebben gewaarschuwd voor de mogelijkheid dat deze artefacten achterblijven of worden afgestaan aan Chinese instellingen. Sommige niet-officiële bronnen hebben gesproken over de mogelijkheid van compensatie van deze artefacten in ruil voor economische of politieke belangen in bilaterale relaties, een bewering die tot nu toe noch door ambtenaren is ontkend noch bevestigd.

Dr. “Naser Kavianie”, Iraanse archeoloog en onderzoeker, zei in een gesprek met mediaorganisaties: “De overdracht van zo’n schat zonder transparantie, toezicht en garantie van terugkeer, is in strijd met de principes van bescherming van cultureel erfgoed en nationale belangen. Zwijgen tegenover dit probleem kan leiden tot verlies van een belangrijk deel van onze historische identiteit.”

Gebruikers van sociale netwerken hebben ook om opheldering over het lot van deze artefacten gevraagd. Tot nu toe hebben geen officiële instanties, waaronder het ministerie van Cultureel Erfgoed, het ministerie van Buitenlandse Zaken of de douane van de Islamitische Republiek Iran, nauwkeurige informatie verstrekt. Gezien het belang van deze artefacten als onderdeel van het werelderfgoed en toebehoren aan het volk van Iran en de plundering van veel goederen en cultureel erfgoed van Iran door het systeem van de Islamitische Republiek, moet de eis om onmiddellijke en onvoorwaardelijke terugkeer ervan een van de nationale prioriteiten worden.