Mesih Alinezhad: Net als de moeders van november zeggen “de protesten gaan door”

De documentaire “Wees mijn stem” die gewijd is aan het leven en de activiteiten van Mesih Alinezhad, journaliste en maatschappelijk activist en ook presentatrice en commentator van het programma Tablet op de Farsi-afdeling van Voice of America, werd vertoond op het New York Documentary Film Festival.

Deze film bekijkt niet alleen het leven van Mesih Alinezhad, maar onderzoekt ook de campagne tegen verplichte hoofddoeken en de protesten van november.

Deze documentaire onder regie van Nahid Persson werd dinsdag 25 november vertoond tijdens het New York Documentary Film Festival. Na de vertooning en een vraag-en-antwoordsessie sprak Mesih Alinezhad met de Farsi-afdeling van Voice of America en uitte haar vreugde dat de film “Wees mijn stem” gelijktijdig met het jubileum van de novemberprotesten in Iran werd uitgezonden.

Mevrouw Alinezhad zei: “Het was voor mij erg belangrijk dat de documentaire Wees mijn stem de stem zou zijn van al die gewone mensen die in november met een simpele camera protesteerden. Want in deze film ben ik dat wil zeggen elke gewone burger die zich verantwoordelijk voelt in plaats van onverschillig te zijn. Uit het hart van de straat, een meisje dat filmt en zegt: Mesih, hier worden mensen vermoord. Maar toch loopt zij niet weg. En ze geeft terug: dood aan Khamenei.”

Mesih Alinezhad voegde eraan toe: “Deze film was de stem van november. Want in november gingen gewone mensen de straat op. Mensen die verder gingen dan veel journalisten, politieke activisten en veel claimanten, verkonddigden hun protest tegen Khamenei en tegen dictatuur. Daarom was het ook voor mij belangrijk; want ik denk niet dat november voorbij is. Zoals de moeders van november zeggen, gaat het novemberprotest door.”

Ze verwees naar de arrestatie van haar broer toen ze sprak over de moeilijkste momenten die ze tijdens de productie van deze film meemaakte en zei: “Ze zeiden me: bel niet eens op. Ik brak helemaal in elkaar.” Ze legde uit hoe ze de regisseur meerdere keren had gezegd dat ze niet wilde dat dit deel van de film zou worden uitgezonden, omdat “wanneer de regering mijn inzinking ziet, doet dat me meer pijn. Maar Nahid [Persson, de filmmaker] weigerde en zei: dit is jouw leven. Als ik bij jou ben gedurende de dag huild jij, val je neer, breek je in elkaar en sta je weer op en protesteer je opnieuw. Ik kan jou toch niet censureren!”

Mesih Alinezhad zegt dat het erg moeilijk voor haar was toen haar zus tegen haar sprak en dat ze zelfs in de bioscoop die scene niet wilde zien, omdat “ik zie dat veel mensen in Iran met moed standhouden” en “mijn broer stond niet tegen me op, hij verzette zich en betaalde twee jaar gevangenisstraf.”

Ze zegt dat hoewel deze film over het onderwerp hoofddoek begint, het November bereikt en “velen kunnen zeggen: was Mesih niet in strijd over het hoofddoek? Waarom gaat het nu over de novemberprotesten en waarom gaat het om het omverwerpen van het regime? … De werkelijkheid van Iran is dat we altijd in strijd zijn.”

Mesih Alinezhad sprak vervolgens haar visie uit op het belang van de strijd tegen verplichte hoofddoeken en zei: “De Islamitische Republiek is gekomen met het hoofddoek en het hoofddoek is voor hem als een pijler. Wanneer de Iraanse vrouw tegen religie en tegen de eerste dwang nee kan zeggen, zal zij ook tegen dictatuur nee zeggen.”

Mevrouw Alinezhad, stellig over de verteltechniek en narratieve lijn van deze film, zei dat hoewel het verhaal van de film met haar begint, het bereikt wordt door “echte helden zoals Mostafa’s moeder, Pouya’s moeder, Ebrahim’s moeder”, moeders van andere omgekomen personen, en degenen die met een simpele camera in de straat strijden. “Je ziet journalisten van CNN, New York Times, Bloomberg, allemaal in Iran. Maar waar kwam het nieuws uit Iran vandaan? Het was het werk van gewone mensen. Daarom denk ik dat hij het verhaal eigenlijk goed vertelde. Omdat de regisseur ook Iraans was.”

De documentaire “Wees mijn stem” won op filmfestivals in Polen en Italië de prijs voor beste film uit het perspectief van het publiek.

Bron: Voice of America