Kogels, bedreigingen en leugens; de verborgen dekmantel rond de moord op Arin Nabati in Mashhad

Het verhaal van een moord met kogels, bedreigingen en leugens, het verhaal van hoe de Islamitische Republiek probeert de waarheid over de dood van Arin Nabati verborgen te houden.

In de schaduw van zware stilte van officiële media en te midden van doelgerichte ontkenningen, is de naam “Arin Nabati”, een 18-jarige tiener uit Mashhad, toegevoegd aan de lange lijst van slachtoffers wiens officiële doodsverhaal diep verschilt van de getuigenissen van ooggetuigen en familieleden. Wat de regering ontkent, vertellen onafhankelijke bronnen en familieleden met schokkende details; details die niet alleen spreken van een dood, maar van een herhaald patroon van onderdrukking en geheimhouding.

Op basis van gepubliceerde informatie en verklaringen van een goed geïnformeerde bron dicht bij de familie, reed Arin Nabati op 28 Bahman naar de plaats waar de veertigste dag van de doden uit de decemberprotesten in Mashhad zou worden gehouden, samen met twee vrienden op een motorfiets. Enkele uren later eindigde deze korte aanwezigheid in een tragedie.

Volgens deze goed geïnformeerde bron vertrokken deelnemers na aankomst van veiligheidstroepen. Arin en zijn vrienden verlieten ook de plaats, maar een achtervolging begon. Het verhaal van getuigen wijst erop dat in de buurt van een van de ziekenhuizen in Mashhad een schietpartij plaatsvond; hun motorfiets sloeg om en Arin werd door een kogel geraakt.

Deze bron dicht bij de familie verklaarde ook: “Op 28 Bahman ging Arin met twee vrienden op een motorfiets naar de plaats waar de veertigste dag van de doden uit de decemberprotesten in Mashhad zou worden gehouden. Volgens mensen die daar aanwezig waren, vluchtten zij na aankomst van veiligheidsfunctionarissen van de ceremonie. Vervolgens, in de nasleep van achtervolging door veiligheidstroepen, werd Arin in de buurt van een van de ziekenhuizen in Mashhad door een kogel geraakt en sloeg zijn motorfiets om. Onder die omstandigheden verstopten zijn vrienden zich.

Dit verhaal stemt overeen met eerdere verslagen over hoe veiligheidstroepen omgaan met protestgatheringen in verschillende Iraanse steden; een patroon waarbij achtervolging, direct vuur en vervolgens ontkenning in een herhaalde cyclus zijn veranderd.

Wat deze zaak nog schokkender maakt, is de beschrijving van de verwondingen aan het lichaam van deze tiener. Volgens de bron dicht bij de familie werd Arin in de zij, het hoofd en het hart door kogels geraakt; verwondingen die wijzen op schoten met opzet om te doden, geen toeval of ongewenste fout.

Twee dagen na het incident werd de familie per telefoon naar het ziekenhuis geroepen. Maar in plaats van uitleg, werden zij geconfronteerd met beperkingen. Volgens dit verhaal werd hun aanvankelijk niet toegestaan het lijk te zien en lag het lichaam in een zwarte zak. Hen werd gezegd de plaats te verlaten en dat de begrafenisformaliteiten zouden worden afgehandeld. Alleen na aandringen konden familieleden voor enkele momenten afscheid nemen van het levenloze lichaam van hun kind.

Terwijl sommige media dicht bij veiligheidsinstellingen de dood van Arin tijdens de protesten ontkennen, zegt dezelfde bron dat de familie onder druk staat. Volgens hem hebben deze drukken ervoor gezorgd dat Arins vader in een telefonisch interview met een van de binnenlandse media’s de dood van zijn zoon als gevolg van een kogel tijdens de protesten ontkent.

Deze methode is niet onbekend voor het Iraanse publiek: “veiligheidsddruk, het afnemen van ontkennende interviews, het beperken van begrafenisceremonies en het voorkomen van solidariteitsbijeenkomsten.” In talrijke gevallen in de afgelopen jaren hebben families van protestslachtoffers gerapporteerd dat zij rechtstreekse bedreigingen hebben ontvangen; bedreigingen met arrestatie, beroepsverbod of zelfs schadeberokkening aan andere familieleden.

Aan Arins familie was duidelijk gemaakt dat zij geen openbare ceremonie mochten houden. Uiteindelijk vond de begrafenisceremonie onder beperkte omstandigheden plaats zonder brede media-aandacht; een methode die tot doel heeft te voorkomen dat een rouwceremonie in een protestscène wordt omgezet.

Arin Nabati was de zoon van Alireza, geboren op 29 Ordibehesht 1386 in Mashhad. Hij was slechts 18 jaar oud; een generatie die in de afgelopen jaren meer dan ooit tevoren in de voorste linies van protesten is gezien.

De zaak Arin is niet alleen het verhaal van de dood van een tiener; het is een weerspiegeling van een structureel systeem waarin op burgerprotest wordt geantwoord met kogels en waarin vervolgens de propagandamachine wordt ingezet om de bloedsporen uit te wissen.

Voor een christelijk mediaorgaan rijst deze fundamentele vraag: hoe kan een regering die zich beroept op morele en religieuze waarden zwijgen over het bloedvergieten van jongeren en vervolgens rouwende families dwingen tot ontkenning? De waarheid, hoe hard ook onderdrukt, blijft niet zwijgen.

Wat vandaag in Mashhad is gebeurd, voegt slechts een naam toe aan de lijst van slachtoffers; maar elke naam is een verhaal dat het publieke geweten ter beoordeling oproept. De vraag is: hoe lang zullen “kogels, bedreigingen en leugens” een gereedschap zijn om macht te handhaven, en wanneer zal gerechtigheid ontkenning vervangen?