Nieuw verslag over gedwongen bekentenissen en terechtstellingen van ‘Ali-Sina Mostafavi’ in Kerman

Nieuwe verslagen werpen licht op details van de zaak en de laatste dagen van Ali-Sina Mostafavi, bergbeklimmer en politieke gevangene die tegen het koningshuis was, die op 22 Mehr in de gevangenis van Kerman werd terechtgesteld. Volgens ingelichte bronnen werd hij slechts twee dagen voor zijn terechtstellling gedurende uren onder druk gezet in een inlichtingendienst om getuigenis tegen zichzelf voor de camera uit te spreken; getuigenis waarvan delen werden uitgezonden door de staatstelevisie.

Volgens een verslag van Iran Wire werd Ali-Sina Mostafavi op 20 Mehr, slechts twee dagen voor de voltrekking van het doodsvonnis, naar een inlichtingencentrum overgebracht en van ’s ochtends tot ongeveer zeven uur ’s avonds onder druk gezet om tegen zichzelf te getuigen. De bronnen van dit verslag hebben ook bericht gegeven over ernstige mishandeling bij arrestatie, druk op zijn echtgenote en zus, talrijke onduidelijkheden in de zaak en het feit dat de verdachten geen schriftelijke gerechtelijke documenten ontvingen.

Een ingelichte bron heeft verklaard dat de getuigenissen die in het televisieprogramma ‘Tawaan-e Jenayat’ van de Islamitische Republiek Radio en Televisie werden uitgezonden, onder meer uitspraken van Mostafavi over het stellen van vertrouwen in ‘de lege beloften van Reza Pahlavi’, op dezelfde dag en onder zware druk van hem werden afgenomen.

Volgens deze bron nam Mostafavi na zijn terugkeer naar de gevangenis contact op met zijn familie en sprak onder tranen over de druk die hij had ondergaan om te schrijven, te ondertekenen en woord voor woord de punten te herhalen die de ondervragenden wilden.

Deze bron vertelde Iran Wire ook: ‘De druk was zo zwaar dat hij aan de telefoon bittere tranen huilde. Hij zei: Ze legden een stuk papier voor me neer, ze wilden dat ik het zou schrijven en dat ik zou ondertekenen en dat ik het zou zeggen terwijl zij het filmden. Ze zeiden dat ze me niet zouden laten gaan totdat ik het woord voor woord zou zeggen.’

Een van de meest schrijnende onderdelen van dit verslag is het weergeven van het laatste bericht dat Ali-Sina Mostafavi voor zijn terechtstellling naar de rechter in de zaak had gestuurd. Volgens gepubliceerde informatie had hij van de cipiers gevraagd de rechter te zeggen: ‘Ik voerde geen strijd tegen God en geen moharebeh, dus je mag me niet van moharebeh beschuldigen, mijn strijd was tegen jullie.’

Deze uitspraak werd aangehaald, terwijl de rechterlijke macht van de Islamitische Republiek hem ter dood veroordeeld had onder de beschuldiging van ‘moharebeh’ en het uitvoeren van gewapende acties in Kerman.

Het persagentschap ‘Mizan’, het officiële persagentschap van de rechterlijke macht, stelde dat Mostafavi op 4 Farvardin 1405 op het Azadi-plein in Kerman zou hebben geschoten en een burger en een jong meisje zou hebben gewond. Dit persbureau stelde ook dat hij op 1 Ordibehesht richting dienstplegers en voorbijrijdende voertuigen zou hebben geschoten en dat bij een huiszoeking op zijn woonplek diverse geweren, 246 kogels en 30 molotovcocktails werden gevonden.

De gerechtelijke autoriteiten beschuldigden hem ook van contacten met buitenlandse media, het versturen van beelden van inslagsplaatsen van projectielen tijdens de oorlog en het aangeven van bereidheid om operaties uit te voeren op het vliegveld van Kerman. De rechterlijke macht verklaarde dat het doodsvonnis na bevestiging door het Hooggerechtshof werd voltrokken.

Daarentegen zei een ingelichte bron dat Mostafavi geen begeleiding had, geen operationele uitrusting en geen plan voor een aanval op het vliegveld van Kerman. Volgens deze bron was wat in de video met zijn getuigenissen werd gepresenteerd slechts een uiting van zijn gedachten en woorden, niet een beschrijving van een uitgevoerde operatie of operationele planning.

Iran Wire stelde, onder verwijzing naar een drie minuten en acht seconden durende video die door Tabnák was gepubliceerd, dat Mostafavi’s uitspraken in deze video herhaaldelijk waren onderbroken en van verschillende delen met elkaar waren verbonden. In delen van de video worden, tegelijk met de weergave van zijn stem, beelden van enkele wapens en een zicht van ver van het vliegveld van Kerman getoond; het is echter niet duidelijk wie eigenaar van de getoonde wapens was.

Het persagentschap Mizan stelde dat deze wapens op Mostafavi’s woonplek waren gevonden en dat de gepubliceerde video zijn bereidheid voor operaties op het vliegveld van Kerman aantoont.

‘Mahshid Nazemi’, mensenrechtenactivist uit Kerman, zei dat de ingangsgebied van het vliegveld van Kerman vanuit veiligheidsoogpunt streng wordt gecontroleerd en dat een aanval door één gewone, alleenstaande persoon zonder middelen en hulp daar niet haalbaar lijkt.

De video met getuigenissen werd op 20 Mehr, slechts twee dagen voor de terechtstellling, opgenomen en Mostafavi stond onder druk om de punten die de ondervragenden wilden te herhalen.

Volgens informatie die Mahshid Nazemi heeft verstrekt, werd Ali-Sina Mostafavi rond drie uur ’s ochtends op 5 Ordibehesht 1405 in zijn huis in Kerman gearresteerd. Tegelijkertijd voerden veiligheidsfunctionarissen ook invallen uit in het huis van zijn moeder en de woonplek van zijn zus’ verloofde.

Volgens Nazemi werden ongeveer 50 tot 60 veiligheidsfunctionarissen in deze operatie betrokken. Mostafavi werd voor de ogen van zijn echtgenote en zijn achtjarige dochter ernstig mishandeld; de verwondingen waren zo hevig dat zijn familie zich zorgen maakte over ernstige beschadiging van zijn gezichtsvermogen.

Deze mensenrechtenactivist zei dat bij het eerste bezoek het wit van Mostafavi’s ogen bloederig was en de helft van zijn gezicht blauw was.

‘Mahbubeh Rahimi’, zijn echtgenote, ‘Sima Mostafavi’, zijn zus, en ‘Mojtaba Pourmnamein’, de verloofde van zijn zus, werden dezelfde nacht gearresteerd. Volgens het verslag van Iran Wire werd de arrestatie van gezinsleden gebruikt om Mostafavi te dwingen getuigenis af te leggen en de punten die de functionarissen wilden te ondertekenen.

Volgens deze bron dacht Mostafavi dat als hij zou schrijven en ondertekenen wat van hem werd gevraagd, zijn echtgenote en zus zouden worden vrijgelaten. Maar toen hij zich na ongeveer tien dagen met hen confronteerde, was hij geschokt door hun voortgezette gevangenschap.

Volgens hetzelfde verslag werden Mahbubeh Rahimi en Sima Mostafavi elk veroordeeld tot zeven maanden en zes dagen gevangenis onder de beschuldiging van ‘propagandistische activiteiten tegen het systeem’ en in verband met de inhoud van hun Instagram-verhalen. Mojtaba Pourmnamein werd veroordeeld tot 12 jaar gevangenis onder de beschuldiging van samenwerking met Mostafavi.

Een van de belangrijke punten van dit verslag is het bestaan van tegenstrijdigheden tussen officiële verslagen van de gebeurtenissen die aan Mostafavi worden toegeschreven. Voice of America had eerder gewezen op het verschil tussen initiële politierapporten over de schietpartij op 4 Farvardin en latere verslagen van veiligheidsdiensten. In initiële verslagen werd het incident beschreven als ‘niet-terroristisch’; maar later spraken veiligheidsfunctionarissen over de arrestatie van personen onder terroristische beschuldigingen. Ook waren er verschillen in het mengsel van vrouwelijke en mannelijke verdachten in rapporten van verschillende instanties.

Iran Wire schreef ook, onder aanhaaling van Mahshid Nazemi, dat de verdachten in deze zaak zelfs geen toegang hadden tot normale gerechtelijke documenten en kennisgevingen. Volgens haar werden handtekeningen van verdachten op blanco vellen genomen en documenten die later in de gevangenis aan hen werden getoond, geen details van beschuldigingen en gerechtelijke inhoud.

Dit verslag stelt dat de eerste kamer van het Revolutionaire Tribunaal van Kerman onder leiding van ‘Hadi Aqai’ het doodsvonnis van Mostafavi heeft uitgesproken. Volgens gepubliceerde informatie ging de procedure gepaard met claims over marteling, druk tijdens hechtenis en isolatie en gebrek aan daadwerkelijke toegang tot zaakdocumenten.

De rechterlijke macht had verklaard dat de zaak met bijstand van een advocaat was behandeld en dat het vonnis na bevestiging door het Hooggerechtshof werd voltrokken; maar deze officiële verklaring alleen beantwoordt niet aan de vragen over daadwerkelijke toegang van verdachten tot advocaat, mogelijkheid tot beoordeling van bewijsstukken en de geloofwaardigheid van aan hen toegeschreven getuigenissen.

Mahshid Nazemi, onder verwijzing naar bronnen die zij als betrouwbaar kwalificeerde, zei dat Mostafavi op het moment van uitvoering van het vonnis zelf het touw om zijn nek legde en de functionarissen niet toestond dit te doen. Ook zei zij dat een geestelijke genaamd Shams, die verantwoordelijk was voor religieuze formaliteiten vóór de terechtstellling, na uitvoering van het vonnis tegen het gevangenisspersoneel zei dat hij nog nooit iemand zo dapperder had gezien en dat Mostafavi de trappen van de executieplaats stevig was opgelopen.

Deze details zijn ook gebaseerd op verslagen van bronnen die met Iran Wire en Mahshid Nazemi hebben gesproken en kunnen onafhankelijk niet worden geverifieerd.

Ali-Sina Mostafavi, geboren op 7 Azar 1366, was afkomstig uit Bam en woonde in Kerman. Hij was vader van een achtjarig meisje, professionele bergbeklimmer en liefhebber van traditionele Iraanse muziek en speelde tar. Volgens zijn openbare Instagram-pagina publiceerde Mostafavi inhoud over milieubescher, bomen planten, het voorkomen van afvalstorten in de natuur en het behoud van biodiversiteit. Hij had ook berichten geplaatst ter ondersteuning van de koninklijke familie Pahlavi, met name Muhammad Reza Shaah Pahlavi.

Een ingelichte bron zei, in beschrijving van zijn karakter, dat Mostafavi wegens zijn weigering om te liegen zijn werk in de vastgoedbranche had opgegeven en financieel hulp verleende aan gezinnen in nood. Dezelfde bron zei dat hij na de protesten in december niet langer dezelfde toestand had en diep werd geraakt door het lijden van het Iraanse volk.

De terechtstellling van Ali-Sina Mostafavi op 22 Mehr 1405 beëindigde een zaak waarvan de officiële versie was gebaseerd op zware gewapende en veiligheidsbeschuldigingen; maar het nieuwe Iran Wire-verslag roept ernstige vragen op over het moment en de omstandigheden van het afleggen van getuigenis, de mogelijkheid van druk op de verdachte en zijn familie, de geloofwaardigheid van de televisieuitzending, tegenstrijdigheden in officiële verslagen en de toegang van verdachten tot gerechtelijke documenten.

In een zaak waarin het vonnis het verlies van een mensenleven inhield, is een duidelijk antwoord op deze vragen van fundamenteel belang: zijn de aan de verdachte toegeschreven getuigenissen vrijwillig en zonder druk afgelegd? Zijn de bewijzen van de vermeende schietpartij en het plan voor een aanval op het vliegveld onafhankelijk onderzocht? En hadden de verdachte en zijn familie daadwerkelijke mogelijkheid tot verdediging en toegang tot de gerechtelijke procedure?

De uitvoering van het doodsvonnis heeft de mogelijkheid voor de verdachte zelf om op deze vragen antwoord te geven voorgoed weggenomen. Wat overblijft, is de noodzaak voor een onafhankelijk onderzoek van de zaak en de opheldering van de waarheid over het proces dat leidde tot de terechtstellling van een vader, een bergbeklimmer en Iraanse burger.