Nowruz in de schaduw van het lijden: het Iraanse nieuwe jaar te midden van verdriet, bloed en een onuitwisbare hoop
Met het aanbreken van Nowruz, het oudste lentfeest onder Iraniërs, krijgt de aarde een nieuw gewaad aan en tonen zich tekenen van herleving in de natuur. Dit oude feest is sinds eeuwen een boodschapper van hoop, vernieuwing en verzoening; een tijd waarin families samenkomen, harten elkaar naderen en het verlangen naar vrede en zegen in de ziel weer tot leven komt. Maar Nowruz dit jaar is in Iran aangebroken in een zware stilte, vervuld van tranen en verdriet.
Tafels die met tranen zijn gedekt
Terwijl veel huizen de Haft-Sin tafel versieren, zijn er overal in Iran families waarbij lege stoelen herinneren aan dierbaren die niet meer bij hen zijn. Moeders die in plaats van hun kind op het voorhoofd te kussen, tranen op zijn graf huilen; vaders die in plaats van het nieuwe jaar te feliciteren, de naam van hun verloren kind fluisterend herhalen.
De afgelopen maanden hebben diepe wonden in het lichaam van de Iraanse samenleving geslagen. Onderdrukking, geweld en het verlies van mensenlevens hebben velen in rouw gestort, een rouw die niet is genezen met het aanbreken van het nieuwe jaar. Nowruz, dat de tijd van het vieren van het leven zou moeten zijn, is voor velen een herinnering aan verlies en verdriet geworden.
De Heilige Geest spreekt in het heilige boek: “De Heer is dicht bij de gebrokenen van hart en Hij redt degenen die van geest verpletterd zijn.” (Psalm 34:18)
In deze dagen is deze woorden voor velen Iraniërs niet een zin, maar een schreeuw van hartpijn.
De schaduw van oorlog en angst voor morgen
Naast deze diepe binnenlandse wonden drukt de schaduw van oorlogsdreiging ook zwaar op Iran. Toenemende spanningen, bezorgdheid over uitbreide conflicten en verontrustend nieuws hebben de publieke sfeer van het land in een waas van onrust gehuld.
Nowruz dit jaar is voor velen niet het begin van rust, maar het begin van een onzeker en angstig jaar. Kinderen die met vreugde de lente zouden moeten tegemoetgaan, groeien op te midden van de bezorgdheid van volwassenen over een onzekere toekomst.
Ook Jesaja spreekt hierover: “Maar de Heer zegt: ‘De goddelozen hebben geen vrede.'” (Jesaja 48:22)
Deze vers weerspiegelt een bittere realiteit: waar geweld en onrechtvaardigheid heersen, wordt echte vrede niet gevonden.
Hoop die in de duisternis schijnt
Ondanks al deze pijn brengt Nowruz een boodschap met zich mee die geen kracht kan doven: hoop. Hoop dat de duisternis niet voortduurt, hoop dat het bloed van onschuldigen niet onbeantwoord blijft en hoop dat gerechtigheid, hoe laat ook, zal zegevieren.
Voor het christelijk geloof heeft deze hoop wortels die dieper gaan. Een hoop die door het lijden en het kruis gaat en tot de opstanding leidt.
Zoals in het evangelie staat: “Dit licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet overwonnen.” (Johannes 1:5)
Dit licht herinnert veel gelovigen aan de waarheid dat zelfs in de donkerste nachten de aanwezigheid van God niet wordt gedoofd.
Een gebed voor het nieuwe jaar
Op de drempel van dit nieuwe jaar is misschien meer dan ooit behoefte aan gebed voelbaar. Een gebed voor de rust van gebroken harten, voor troost aan rouwende families, voor bescherming van onschuldige levens en voor het vestigen van gerechtigheid en vrede.
Onze heilige boek nodigt ons uit: “Zalig zijn de vredemakers, want zij zullen kinderen van God genoemd worden.” (Matteüs 5:9)
Moge dit Nowruz niet alleen een verandering van seizoen zijn, maar het begin van een beweging naar geloof, vrede, genezing en waarheid, en moge te midden van tranen en verwoesting de hoop die van God is, in de harten blijven leven; een hoop die niet door geweld wordt gedoofd en niet door angst verdwijnt.
Schrijver: M.R
