Scholen als menselijk schild; onthulling van het gebruik van scholen en kinderen door de Islamitische Republiek in oorlog

Scholen in de rol van menselijk schild zijn niet slechts een beschuldiging; van de bloedige tragedie in Minaab tot het houden van officiële bijeenkomsten in klaslokalen zijn er aanwijzingen die aantonen hoe de Islamitische Republiek kinderen en scholen gebruikt als politiek instrument en veiligheidschild.

Afgelopen week herhaalde een rapport van de Verenigde Naties en gerenommeerde wereldpers opnieuw dat de aanval op een meisjesschool in Minaab in Iran een afschuwelijke gebeurenis is die onmiddellijke onderzoek vereist; een incident dat meer dan 150 onschuldige schoolkinderen, vooral meisjes, als voornaamste slachtoffers heeft achtergelaten en de wereld heeft opgeroepen tot nauwkeuriger onderzoek van deze tragedie.

Het Bureau voor Mensenrechten van de Verenigde Naties, verwijzend naar deze aanval die plaatsvond op de eerste dag van de operaties van Amerika en Israël tegen Iran, vroeg aan de krachten achter deze aanval om onderzoeks- en relevante informatie bekend te maken; zonder hen bij naam te noemen. “Ravina Shamdasani”, woordvoerder van het Bureau voor Mensenrechten van de Verenigde Naties, beschreef het incident als “afschuwelijk” en benadrukte dat de verantwoordelijkheid voor het onderzoek berust bij dezelfde krachten die deze aanval hebben uitgevoerd.

Deze droeve gebeurtenis vindt plaats terwijl verspreide afbeeldingen en video’s van een verwoeste school en met bloed bevlekte rugzakken van kinderen wereldwijd aandacht hebben gekregen en internationale organisaties zoals UNESCO dit als een ernstige schending van het internationaal humanitair recht hebben aangemerkt.

Tegelijkertijd kregen ook de reacties van Amerikaanse en Israëlische functionarissen mediaberichtgeving; “Marco Rubio”, Amerikaanse Minister van Buitenlandse Zaken, verklaarde: “Amerikaanse troepen richten zich niet opzettelijk op scholen” en voegde daaraan toe dat als informatie aantoont dat zo’n aanval heeft plaatsgevonden, onderzoek noodzakelijk is.

Aan de andere kant heeft de Israëlische vertegenwoordiger bij de Verenigde Naties gezegd dat hij verschillende rapporten heeft gezien, inclusief beweringen die de Islamitische Revolutionaire Garde verantwoordelijk stellen voor deze aanval.

Maar buiten de discussie over directe verantwoordelijkheid voor de aanval, hebben de politieke, militaire en mediagevolgen van het Minaab-schoolincident diepe vragen opgeroepen in Iran en wereldwijd: “Maakt de Iraanse regering misbruik van scholen, niet alleen als onderwijsruimtes, maar als onderdeel van zijn eigen politieke en mediapuzzel in internationale crises?”

In de afgelopen dagen werd beeldmateriaal van de aanwezigheid van een woordvoerder van het Iraanse Ministerie van Buitenlandse Zaken in een klaslokaal van een school, als plaats voor het houden van een persconferentie, verspreid; een gebeurtenis die enkele analisten niet alleen als een poging tot het trekken van internationale media-aandacht, maar ook als “inrichten van schietschijven” voor militaire partijen om scholen te mikken, hebben gekarakteriseerd. Deze kritiek benadrukt het punt dat het systeem van de Islamitische Republiek onderwijsruimtes en kinderen gebruikt als politiek en mediaschild, een onderwerp dat eerder ook in rapporten en protesten van leraren en mensenrechtenactivisten aan de orde is gesteld.

Rapporten geven aan dat in verschillende Iraanse steden militaire troepen dicht bij of zelfs in scholen en ziekenhuizen zijn gelegerd, een onderwerp dat critici beschouwen als onderdeel van een “barak-politiek” van scholen en hun transformatie naar plaatsen met militair en propagandistisch belang.

Eerder had de coördinatieraad van beroepsvereenigingen van Iraanse onderwijsmedewerkers door het verspreiden van beeldmateriaal van militaire uitrusting naast leerlingen op een school in Isfahan gewaarschuwd dat de Islamitische Republiek kinderen en scholen tot “schild voor dodelijke wapens” heeft gemaakt.

Deze gebeurtenissen samen met de wereldwijde roep om een onpartijdig onderzoek naar de aanval op Minaab, zijn uitgegroeid tot een fundamentele vraag: in hoeverre hebben het binnenlands beleid en de militarisering door de Islamitische Republiek scholen van veilige onderwijsruimtes in propagandistische, militaire en politieke instrumenten veranderd? Zijn de voornaamste slachtoffers van dit proces niet de kinderen en de toekomstige makers van een samenleving?

Verwacht wordt dat in de komende dagen de internationale gemeenschap meer nadruk zal leggen op transparantie, verantwoordingsplicht en bescherming van de rechten van kinderen en scholen en niet zal toestaan dat kinderen en scholen, noch op slagvelden noch op mediaterrein, uitgroeien tot instrumenten van het schild van politieke en militaire machten.