سولههای پر از جسد پزشک قانونی و اعتراف ناخواسته، به کشتار پنهان جمهوری اسلامی
اعترافات ناخواسته خبرنگار صدا و سیما، پرده از سولههای پر از جسد و جنایت سازمانیافته جمهوری اسلامی علیه مردم ایران برداشت.
گاهی حقیقت نه از زبان قربانیان، بلکه از دهان خدمتگزاران رسانهای قدرت بیرون میزند؛ آنهم نه به قصد افشا، بلکه در قالب لغزشی که دیگر قابل جمعکردن نیست. اظهارات اخیر «محمد نگینیپور» خبرنگار وابسته به حکومت، نمونهای روشن از همین اعترافهای ناخواسته است؛ اعترافی که پرده از ابعاد پنهان بزرگترین کشتار معاصر در ایران برمیدارد.
نگینیپور در برنامهای که از صداوسیمای جمهوری اسلامی پخش شده، با اشاره به وضعیت پزشکی قانونی پس از سرکوب اعتراضات گفت: «همه سولهها پر شده بود. پزشکی قانونی از اونجایی که ۴ سوله بزرگ و سه سوله کوچک دارد، به دلیل تعداد بالای کشته شدگان، همه آنهایی که آنجا بودند غافلگیر شده بودند و انتظار این تعداد را نداشتند. بعضی از کاورها باز بودند برای اینکه خانوادهها بیایند برای شناسایی، اونها مجبور بودند بگردند و کاورها را تک به تک چک کنند تا پیکر خانوادهشون رو پیدا کنند. گاهی پیدا نمیکردند و سریهای بعدی کشتهشدگان که میآمد، خانوادهها برای چکِ مجدد میآمدند. برخی از آنها هم به دلیل آسیب زیاد در صورت، قابل شناسایی نبودند.»
این جمله، اگر از زبان یک مقام مستقل یا خبرنگار آزاد بیان میشد، شاید بهسرعت سانسور یا تکذیب میگردید. اما وقتی چنین توصیفی از تریبون رسمی حکومت پخش میشود، دیگر نمیتوان آن را «شایعه» یا «اغراق رسانههای معاند» نامید. پرسش ساده و هولناک این است: «سولههای پر از جسدِ چه کسانی؟»
شورای سردبیری ایراناینترنشنال، درباره این ویدیو، در بیانیهای اعلام کرد: «در بزرگترین کشتار تاریخ معاصر ایران، نیروهای سرکوب جمهوری اسلامی عمدتا در دو شب پیاپی، پنجشنبه و جمعه ۱۸ و ۱۹ دی، دستکم ۱۲ هزار نفر را به قتل رساندند؛ کشتاری که نه در میدان جنگ، بلکه در خیابانها، کوچهها و حتی اطراف مراکز درمانی رخ داد.»
تصاویر و ویدیوهای منتشر شده از این کشتار عظیم، تصویری را ترسیم میکند که از «سرکوب» فراتر میرود و به عملیات نظامی علیه مردم غیرمسلح شباهت دارد. گزارشها از شلیک گلولههای جنگی و تیراندازی مستقیم حکایت دارد، حتی از نقاطی که باید پناهگاه جان مردم باشند. برخی از شهروندان نیز با تغییر دادن صدا، اقدام به ضبط ویدیوهایی کرده و در آن اعلام میکنند که در برخی موارد به افراد زخمی در خیابان هم تیر خلاص شلیک میکنند.
بسیاری از ویدیوهای منتشر شده توسط پرستاران و برخی پزشکان، حاکی از آن است که گلولهها بیشتر به سمت بالاتنه (قلب، گردن، صورت و سر) شلیک شدهاند.
یک شهروند از شاهرود در پیامی تکاندهنده گفت که در این شهر، ماموران حکومت از پشتبامِ بیمارستان زنان و زایمان «بهار» به سمت مردم معترض شلیک کردند. این روایت، اگرچه هولناک است، اما استثنا نیست؛ بلکه بخشی از الگویی تکرارشونده در سرکوبهای اخیر است.
استان سمنان نیز صحنه اعتراضات گسترده بازاریان، دانشگاهیان و مردم بوده است؛ اعتراضاتی که در آن شعار «پهلوی برمیگرده» شنیده میشد. همزمان، مخاطبی در تهران نیز از شلیک گلولههای جنگی به سوی مردم خبر داد و گفت آثار این گلولهها هنوز روی درهای فلزی ساختمانها باقی مانده است؛ نشانههایی فیزیکی که با هیچ بیانیهای پاک نمیشوند.
در همین حال، مقامات قضایی و انتظامی جمهوری اسلامی، بدون کوچکترین اشارهای به تلفات انسانی، بارها بر برخورد شدید و سریع با مردم تاکید کردهاند. این زبان، زبان حکومتی است که نه پاسخگوست و نه پشیمان.
اما بازتاب این جنایات از مرزهای ایران عبور کرده است. کنفرانس امنیتی مونیخ اعلام کرد که دعوت از نمایندگان دولتی جمهوری اسلامی را لغو کرده و هیچیک از مقامات رسمی ایران در دوره پیشِرو، در این کنفرانس حضور نخواهند داشت. سخنگوی این کنفرانس تایید کرد که اگرچه دعوتنامههایی ارسال شده بود، اما با توجه به تحولات اخیر، این دعوتها دیگر معتبر نیست.
در سطحی دیگر، تلاش حکومت برای خاموشکردن حقیقت با قطع اینترنت نیز با چالش جدی روبهرو شده است. خبرگزاری رویترز گزارش داد که سرکوب مخالفان در ایران به یکی از سختترین آزمونهای امنیتی برای استارلینک تبدیل شده است، سرویسی که در برابر قطع اینترنت به ابزاری حیاتی برای ارتباط و مستندسازی تبدیل شده است.
با وجود ممنوعبودن استارلینک در ایران، گزارشها حاکی از ورود دهها هزار ترمینال بهصورت قاچاق است؛ ترمینالهایی که اکنون به چشمهای جهان در دل سرکوب بدل شدهاند و اجازه نمیدهند سولههای پر از جسد، در سکوت دفن شوند.
امروز، جمهوری اسلامی نهتنها مردم را میکشد، بلکه میکوشد آمار، مکان و حافظه کشتار را نیز پنهان کند؛ اما اعترافهایی مانند آنچه از صداوسیمای حکومتی پخش شد، نشان میدهد که حجم جنایت آنقدر گسترده است که حتی دستگاه تبلیغاتی حکومت هم دیگر قادر به مهار حقیقت نیست.
سولهها پر شدهاند؛ نه فقط از جسد، بلکه از اسنادی که روزی علیه این حکومت شهادت خواهند داد.
#سولههای_پرازجسد #اعتراف_ناخواسته #کشتار_معترضان #جنایت_حکومتی #دروغ_رسمی #دادخواهی #حقوق_بشر #خبرنگار
#IranMassacre #JusticeForIran
