هشدار تکاندهنده یونیسف درباره قربانی شدن کودکان در سایه جنگ
یونیسف درباره قربانی شدن کودکان در سایه جنگ، همزمان با افزایش حملات به زیرساختها و بیتوجهی به قوانین بینالمللی هشدار داد.
یونیسف در تازهترین بیانیه خود، نسبت به پیامدهای فاجعهبار ادامه درگیریها بر زندگی کودکان هشدار داده و اعلام کرده که حملات مکرر به زیرساختهای حیاتی، بهویژه مدارس و مراکز درمانی، امنیت و سلامت کودکان را بهطور جدی در معرض خطر قرار داده است. این نهاد بینالمللی با تاکید بر اصول بنیادین حقوق بشردوستانه، خواستار حفاظت فوری از غیرنظامیان و تاسیسات غیرنظامی شده است.
در بخشی از این بیانیه آمده است که تداوم چنین حملاتی نهتنها جان کودکان را میگیرد، بلکه آینده آنان را نیز نابود میکند؛ نسلی که بهجای آموزش و رشد، با ترس، آسیبهای روانی و محرومیت دستوپنجه نرم میکند. یونیسف تصریح کرده است که بیتوجهی به قوانین بینالمللی در این زمینه، میتواند تبعاتی جبرانناپذیر برای جامعه جهانی داشته باشد.
بر اساس آمار ارائهشده در این گزارش، دستکم ۲۱۶ کودک جان خود را از دست داده و ۱,۷۶۷ کودک دیگر در جریان این درگیریها در ایران زخمی شدهاند. این ارقام، تنها بخشی از واقعیت تلخی است که در میدانهای جنگ جریان دارد و نشاندهنده هزینه سنگینی است که غیرنظامیان، بهویژه کودکان پرداخت میکنند.
در ادامه، این نهاد وابسته به سازمان ملل متحد با تکرار درخواستهای پیشین، بر لزوم توقف فوری خشونتها تاکید کرده و یادآور شده است که «یونیسف بار دیگر فراخوان دبیرکل سازمان ملل برای توقف فوری خصومتها و کاهش واقعی تنش را تکرار میکند.» این نقلقول، بازتابی از نگرانی عمیق نهادهای بینالمللی نسبت به روند فزاینده خشونتهاست.
با این حال، آنچه بیش از همه محل انتقاد است، شکاف آشکار میان هشدارها و اقدامات عملی در سطح جهانی است. در حالی که نهادهای بینالمللی بارها بر ضرورت حفاظت از کودکان تاکید کردهاند، استمرار حملات به زیرساختهای غیرنظامی این پرسش را مطرح میکند که چرا سازوکارهای اجرایی برای جلوگیری از این نقضها ناکارآمد یا نادیده گرفته میشوند.
کارشناسان حقوق بینالملل نیز بر این باورند که هدف قرار دادن مراکز آموزشی و درمانی، نقض صریح کنوانسیونهای بینالمللی است و میتواند مصداق جنایات جنگی تلقی شود. با این وجود، نبود پاسخگویی موثر و قاطع در قبال این اقدامات، به تداوم چرخه خشونت دامن زده است.
در نهایت، گزارش یونیسف نهتنها یک هشدار انسانی، بلکه یک کیفرخواست اخلاقی علیه بیتفاوتی جهانی است؛ هشداری که اگر جدی گرفته نشود، نسلهای آینده بهای آن را خواهند پرداخت.
