Waar zullen deze protesten toe leiden?

Het pad dat de protesten vandaag volgen, is hetzelfde pad dat vier decennia geleden door onze voorouders werd bewandeld. De revolutie van vier decennia geleden liep precies uit de koers van het driedelige slagwoord vrouw, leven en vrijheid. Vrouwen werden in ketenen geslagen, hun blik en hun wereld werden ingeperkt, het leven werd opgeofferd voor ideologie, en vrijheid werd aan het volk ontnomen. Volharding om deze drie beginselen te veranderen vereiste grote offers, maar helaas zonder succes, tot we vandaag zijn aangekomen.

De vraag is: hoe lang zullen deze protesten duren, wanneer zullen ze resulteren en wanneer zullen ze voorbij zijn.

Deze vragen worden opgeworpen wanneer er bepaalde, duidelijke symbolen of specifieke gezichten zijn. In 2009 dacht de Islamitische Republiek dat als ze de leider van de beweging huisarrest gaven en de gezichten van de beweging in de gevangenis zetten, en enige tijd voorbij liet gaan, de protesten voorbij zouden zijn. In die dagen verklaarde Mir Hossein Mousavi dat het probleem niet de verkiezingen waren, maar het regime geloofde dit niet en ging door met zijn werk.

Vandaag is het regime in deze situatie beland. De kwestie is: wie zou het regime vandaag willen arresteren en gevangen zetten zodat de zaak voorbij is? In deze protesten is het aantal arrestaties zeer groot geworden en er worden zelfs schoten gelost op ronddwalende mensen. De reden is dat het regime in verwarring is en niet weet wie het moet schieten of wie het moet arresteren om de protesten tot een einde te brengen.

Het belangrijkste is echter dat de kwestie van vrouwen met verplichte hoofddoeken centraal staat en niet kan worden opgelost. Elke dag dat een vrouw een hoofddoek afdoet, is het een voortzetting van deze beweging en men kan met zekerheid zeggen dat deze protesten niet zullen eindigen totdat ze hun doel bereiken.

En wat is de verantwoordelijkheid van sommige burgers, zowel binnen als buiten het land, die stil zijn gebleven? Welke verantwoordelijkheid dragen zij voor het geweld en de regeringswijze die grote delen van het leven van de mensen heeft beïnvloed.

Het vervullen van je verantwoordelijkheid voor de huidige situatie, zelfs met een klein stapje, betekent dat deze beweging voortgaat. De voortzetting van de beweging wordt niet gemeten aan het aantal mensen op straat of slogans; maar aan de kleine stappen die zowel binnen als buiten het land worden gezet.

Iedereen heeft een aandeel in dit pad, en we zien een golf van verantwoordelijkheid groeien zowel binnen als buiten het land.

Solidariteit en wederzijdse steun in Iran is veel groter geworden dan ooit. De aandacht van het volk voor elkaar om veilig te blijven en elkaar te beschermen tegen de brutaliteit van deze regering is ook groter geworden. Universiteiten hebben zich aan elkaar verbonden en scholen hebben een nieuw identiteit gekregen.

Aan de andere kant hebben buitenlandse media, door de stem van het volk naar de hele wereld te brengen, hun taak vervuld. Het belangrijkste is dat het grote publiek deze strijd en weerstand in hun leven hebben gedefinieerd. Het leven mag niet stilstaan; hoe meer deze weerstand met het leven van de mensen verweeft is, hoe duurzamer het zal zijn.

Naar Kiyan Samimi, die in gevangenis zit, moet iedereen van waar hij ook is een stap zetten; en dit gebeurt deze dagen.