Reporters Without Borders onthult gerechtsdossier Iran met ongeveer twee miljoen geregistreerde namen

De organisatie Reporters Without Borders maakte donderdag, 18 Bahman, bekend in een verklaring dat zij op basis van een officieel document van het gerechtswezen van de Islamitische Republiek Iran kan bevestigen dat ten minste 860 journalisten en burgerjournalisten tussen 1358 en 1388 in het land zijn gearresteerd, gevangen gezet en zelfs ter dood gebracht.

Woensdag, 17 Bahman, maakte de organisatie Reporters Without Borders bekend op een persconferentie dat zij “in het bezit van een computerbestanden dossier” was gekomen, op basis van waarvan “de informatie en inhoud” ervan, die in Iran is geregistreerd, kon worden gebruikt om “het verhaal achter arrestaties, opsluiting en executies in Teheran” bloot te leggen.

Volgens het bericht van Reporters Without Borders werd dit dossier “door klokkenluiders die het publiek en internationale instellingen wilden waarschuwen voor de genadeloze onderdrukking…” ter beschikking gesteld aan deze organisatie.

Volgens de verklaring van Reporters Without Borders bevat dit dossier “gegevens van het gerechtswezen van Iran” uit de afgelopen decennia, en Reporters Without Borders heeft een deel van deze gegevens uit de periode 1358 tot 1388 geanalyseerd.

Zoals Reporters Without Borders heeft aangekondigd: “In dit dossier zijn een miljoen zevenhonderdduizend namen geregistreerd, die alle lagen en individuen van de samenleving omvatten – vrouwen, mannen en kinderen, leden van religieuze en etnische minderheden, gewone gevangenen en politieke gevangenen, waaronder tegenstanders van het systeem en journalisten en burgerjournalisten.”

Volgens Reporters Without Borders, op basis van de bevindingen van haar onderzoekers uit de inhoud van dit dossier, “hebben de Iraanse autoriteiten tussen 1358 en 1388 ten minste 860 journalisten gearresteerd en gevangen gezet, waarvan een aantal is geëxecuteerd.”

Dit rapport stelt, verwijzend naar het feit dat “in dit dossier nooit melding is gemaakt van het feit dat de ‘verdachten’ journalisten waren”, dat “dit de manier is waarop het Iraanse regime herhaaldelijk beweert in binnenlandse en internationale kringen dat er geen journalisten en in het algemeen geen gevangenen van geweten of politieke gevangenen in zijn gevangenissen zijn.”

Volgens de opstellers van de verklaring van Reporters Without Borders is dit gedrag, aangeduid als “regeringsleugem”, “knowingly gestructureerd om critici tot stilzwijgen te brengen en internationale mensenrechtenorganisaties te bedriegen.”

Op basis van deze bevindingen “heeft het gerechtswezen getracht de waarheid over de situatie en beschuldigingen tegen journalisten en politieke gevangenen te vervalsen of te manipuleren.”

In deze verklaring wordt gesteld dat “journalisten zijn gearresteerd en gevangen gezet onder valse beschuldigingen zoals ‘activiteiten tegen binnenlandse veiligheid’, ‘propaganda tegen het Islamitische stelsel’ of ‘samenwerking met buitenlandse agenten’ en ‘spionage’.”

Het rapport bevestigt ook: “Andere beschuldigingen zoals ‘belediging van heilige waarden van de islam’ en ‘belediging van de leider van de Islamitische Republiek of de grondlegger van het systeem’ zijn ook gebruikt voor arrestatie en opsluiting van journalisten en burgerjournalisten.”

Christophe Deloire, directeur-generaal van Reporters Without Borders, zei hierover: “Het bestaan van dit dossier en de miljoenengegeven ervan onthult niet alleen de omvang van de leugens van de Iraanse regeringsfunctionarissen gedurende al deze jaren over het ontbreken van politieke gevangenen en journalisten in de gevangenissen van het land, maar het laat ook zien dat het Islamitische Republiek-regime gedurende 40 jaar honderden mannen en vrouwen vanwege hun overtuiging of journalistieke werk systematisch en georganiseerd heeft opgesloten.”

De directeur-generaal van Reporters Without Borders, met kantoor in Parijs, Frankrijk, heeft Michelle Bachelet, VN-Hoog Commissaris voor de Rechten van de Mens, verzocht “om in reactie op deze regeringsleugen van de Iraanse autoriteiten te eisen dat zij verantwoording afleggen voor hun handelingen.”

In een gedeelte van de verklaring van Reporters Without Borders wordt verwezen naar de executie van ten minste vier journalisten in de jaren zestig: Saeid Soltanpour, Rahman Hatefi Manfard, Simon Farzami en Ali Asghar Amiriani zijn journalisten die in die jaren zijn geëxecuteerd en naar wie deze organisatie heeft verwezen aan de hand van hun naam en dossier-registratienummer.

Op basis van de analyse door Reporters Without Borders van dit elektronische gerechtsdossier, zijn “van de ongeveer 61.924 vrouwen die in dit officiële document van het gerechtswezen zijn geregistreerd, 218 personen journalisten en burgerjournalisten.”

Een deel van de bevindingen van Reporters Without Borders heeft betrekking op arrestaties met betrekking tot volksbetogingen na de omstreden verkiezingen van 1388, die volgens de verklaring van deze organisatie voor “het eerst” bevestigt dat “meer dan 6.048 personen zijn gearresteerd bij volksbetogingen tegen de herverkiezing van Mahmoud Ahmadinejad als president van de Islamitische Republiek in 1388.”

Op basis van de bevindingen van Reporters Without Borders zijn “van deze groep ten minste meer dan 600 vrouwen en 5.400 mannen gearresteerd onder de beschuldiging van ‘activiteiten tegen binnenlandse veiligheid’.”

Dit rapport bevestigt dat de beschuldiging van activiteiten tegen nationale veiligheid ook is gebruikt voor journalisten en burgerjournalisten die protestdemonstraties verslagen hebben.

Reporters Without Borders bevestigt in zijn verklaring dat onder de honderden namen in dit dossier de namen van bekende gedetineerde journalisten kunnen worden gezien, waaronder Faraj Sarkoohie, Reza Alijani, Taghi Rahmani, Akbar Ganji, Mohammad Sadegh Kaboudvand, Zhila Baniyaqoob en haar echtgenoot Behnam Ahmadi Amouei, Saeid Metinpour, Hengameh Shahidi, Narges Mohammadi en Ahmad Zeidabadi.

In een gedeelte van deze verklaring wordt aandacht besteed aan het geval van Zahra Kazemi, een Iraans-Canadese fotografe en nieuwsfotografe, die in juni 1382 werd gearresteerd terwijl zij foto’s nam van een bijeenkomst van familieleden van gevangenen voor Evin-gevangenis, en na korte tijd verklaarden Iraanse gerechtsfunctionarissen dat zij in het ziekenhuis was overleden.

Reporters Without Borders heeft aangekondigd dat bij de analyse van de inhoud van het dossier met gerechtelijke gegevens informatie beschikbaar is gekomen over ten minste 61.940 politieke gevangenen vanaf 1359, van wie ten minste 520 personen slechts 15 tot 18 jaar oud waren op het moment van arrestatie.

Volgens de aankondiging van deze organisatie bevat het dossier ook de namen van een aantal slachtoffers van de grote slachting van politieke gevangenen in de zomer van 1367.

In de zomer van dat jaar werden bijna vierdduizend gevangenen en onder hen een aantal journalisten, op basis van een “bevel” van ayatollah Khomeini, in sessies die in de meeste gevallen slechts enkele minuten duurden, opnieuw ondervraagd en velen van hen ter dood veroordeeld. Leden van dodencommissies die in heel Iran waren ingesteld, gaven doodvonnissen uit voor de meeste gevangenen die hun overtuigingen niet hadden herroepen.

Op basis van dit rapport, “bepaalt het gerechtelijke dossiergegevens voor het eerst dat vijfduizend zevenhonderdzestig Iraanse burgers in Teheran alleen vanwege het lidmaatschap van wat het gerechtswezen ‘de dwaalgeloof van het bahaïsme’ noemt, zijn vervolgd, gearresteerd of in sommige gevallen ter dood gebracht.”

Reporters Without Borders heeft in zijn verklaring gesteld dat na het verkrijgen van dit dossier, een commissie onder de naam Toezichtcommissie voor het gebruik van gerechtelijke gegevens onder voorzitterschap van Shirin Ebadi, advocaat en menserechtenverdediger en winnaar van de Friedensprijs, is ingesteld om deze informatie te analyseren en te verifiëren.

Volgens de aankondiging van deze organisatie bestaan de leden van deze commissie uit Manizheh Broujerdi, menserechtactivist, schrijver en onderzoeker, politieke gevangene in de jaren zestig, Iraj Mesdaghi, menserechtactivist, onderzoeker, politieke gevangene in de jaren zestig, en Reza Moeni, onderzoeker en vertegenwoordiger van Reporters Without Borders.

Bron: Radio Farda