«Het versturen van geld per koffer naar Teheran heeft de Islamitische Republiek slechte gewoonten aangeleerd»

Shirin Ebadi, winnaar van de Nobelprijs voor de Vrede, heeft met Radio Farda gesproken over de bevestiging van de gevangenisstraf van Nazanin Zaghari, een Iraans-Britse burger.

Shirin Ebadi: Ik ben erg bedroefd dat het hoger beroep dezelfde fout van het eerste gerechtshof heeft herhaald. Helaas zijn er verschillende kamers in het Revolutionair Tribunaal waarvan wij in het grapje zeiden dat het ‘bevestigingskamers’ waren. Dit zijn gerechtshoven die in beroepszaken volledig onder controle staan van het Ministerie van Inlichtingen en de eerste uitspraak, die op basis van een verzoek van het Ministerie van Inlichtingen wordt gedaan, gewoon overnemen. Dit zijn eigenlijk geen hoger beroepsgerechtshoven, het zijn bevestigingsgerechtshoven.

Mevrouw Ebadi, Iraanse media zeggen dat Nazanin Zaghari door de arresterende autoriteiten wordt beschuldigd van ‘zachte staatsgreep’. Terwijl Richards Ratcliffe, de man van Nazanin Zaghari, gisteren maandag heeft gezegd dat aan zijn vrouw nog steeds niet is medegedeeld wat de beschuldiging tegen haar is. Hoe interpreteert u het feit dat geen aanklacht is medegedeeld ondanks veroordeling?

Dit is weer een ander voorbeeld van hoe onze gerechtshoven onder invloed staan van veiligheidsfunctionarissen. Het is nog een teken van het gebrek aan onafhankelijkheid van Iraanse gerechtshoven en in wezen is de arrestatie van mevrouw Zaghari een vorm van gijzeling om geld van de Britse regering te eisen dat de Iraanse regering zelf recht op meent te hebben.

De manier waarop president Obama met de Iraanse regering omging en geld per koffer stuurde voor de vrijlating van vier in gevangenschap zijnde Iraans-Amerikaanse gegijzelden, onder wie een verslaggever van de Washington Post, heeft de Islamitische Republiek slechte gewoonten aangeleerd en heeft ervoor gezorgd dat personen met dubbele nationaliteit in gevaar worden gesteld. Zodat Iran door hun arrestatie aan zijn onredelijke eisen kan voldoen.

Mevrouw Ebadi, het Centrum voor Mensenrechtenactivisten, een organisatie waarvan u directeur en voorzitter bent, deelde twintig dagen geleden mee dat officiële personen van Irans gerechtssysteem Nazanin Zaghari niet eens toestonden telefonisch contact met familie tijdens de Noroez-periode. Terwijl deze vrouw een tweejarig dochtertje heeft.

In werkelijkheid is de druk op Nazanin omdat de Britse regering onder druk moet worden gezet om zo snel mogelijk de losgeldeis in te willligen die de Iraanse regering heeft gesteld, en volgens informatie die we hebben, kon ze twintig dagen lang niet eens telefonisch contact opnemen met haar familie in Teheran en naar haar kind vragen. Met allerlei excuses annuleren ze het wekelijkse telefoonprivilege van slechts drie minuten. Ze krijgen ook zelden de mogelijkheid voor bezoek achter glas. Het is niet zo dat ze tot nu toe geen bezoeken mogen ontvangen, maar ze krijgen deze mogelijkheden zeer zelden en proberen onder elk excuus te voorkomen dat deze bezoeken en telefoontjes plaatsvinden om Nazanin onder meer druk te zetten.

Mevrouw Ebadi, uit het nieuws blijkt dat de Britse ambassadeur in Iran ook niet in staat is geweest een bezoek aan mevrouw Zaghari-Ratcliffe af te leggen.

Omdat mevrouw Zaghari de Britse nationaliteit bezit, moet zij zeker in staat zijn om de Britse ambassadeur te ontmoeten en gebruik te maken van de juridische diensten die de ambassade haar ter beschikking stelt. Maar dit recht is haar vanaf het eerste moment onthouden. De reden is eigenlijk vanwege meer druk op deze vrouw. Zij is gegijzeld.

Maar de officiële reden die de Iraanse regering aangeeft is dat we haar tweede nationaliteit niet erkennen en zij met een Iraans paspoort naar Iran is gekomen en daarom naar onze mening Iraans is, en de Britse ambassadeur heeft niet het recht haar in de gevangenis te bezoeken. Maar ik wil hieraan toevoegen dat in gelijke omstandigheden, dus voor Iraanse burgers die de nationaliteit van een ander land bezitten en daar in de gevangenis zijn beland, zoals diegenen die in Maleisië in de gevangenis zitten, zoals diegenen in Armenië of Georgië in de gevangenis zitten, de Iraanse ambassadeur gaat en hen bezoekt en hen ook juridische diensten verleent.

Inclusief een vrouw die in India werd beschuldigd van onopzettelijke doodslag van een kind, gingen heer Zarif en ook de Iraanse ambassadeur heen, voerden gesprekken en faciliteerden haar vrijlating. Maar dezelfde actie wordt niet toegestaan voor Iraanse onderdanen die ook de nationaliteit van andere landen bezitten en in Iran in de gevangenis zitten, zodat zij van dezelfde rechten kunnen genieten. Dit is niets anders dan het gebrek aan onafhankelijkheid van Iraanse gerechtshoven.

Bron: Radio Farda