Zes vragen over storing

Het verhaal van storing gaat niet over gisteren en eergisteren; vanaf het moment dat schotels op de daken en balkons van Iraanse huizen hun intrek namen, is het onderwerp van storingsgolven aan de orde geweest en met twee in Londen gevestigde televisiezenders en hun voortdurende activiteiten, is het nog serieuzer in het nieuws en rapporten naar voren gekomen. Maar in elk geval wat vandaag te zien en horen valt, is geworteld in de serieuze aandacht van de elfde regering voor het aanpakken van dit onderwerp.

Het was zondag, 9 azar 1393, en een werkontbijt van de handelskamer; Mahmoud Vaezi, minister van Communicatie en Informatietechnologie, kondigde tijdens het eten van brood, kaas, boter en honing nieuws aan dat velen nog steeds hopen op, en als het resulteert, zo zoet als honing zullen ervaren. De minister deelde mee dat hij een speciaal bevel van de president had gekregen voor vier kabinetsleden om onderzoeken in te stellen naar storingsgolven en hun gevaren en bedreigingen voor de gezondheid van burgers.

De volgende ochtend (10 azar 93) stonden foto’s van vier kabinetsleden op de voorgina van de regeringskrant in volle lengte, berichten over een missie die achter zich het bevel van de regeringsleider had; Ali Akbar Salehi, voorzitter van de Organisatie voor Kernenergie, Mahmoud Vaezi, minister van Communicatie en Informatietechnologie, Seyyed Hassan Hashemi, minister van Volksgezondheid, Zorg en Medisch Onderwijs, en Hossein Dehqan, minister van Defensie.

Ik zal hier opmerken dat dit bevel en dit dossier en deze tekst niet ontkent dat het illegaal is om satellieten te gebruiken volgens de beslissing van het parlement, en het ontkent ook niet de plicht van de politie om op te treden en in te zamelen. Maar wat moet er met deze uitspraak gedaan worden: “Nu het inzamelen geen gewenste resultaten heeft opgeleverd en burgers, hoewel illegaal, satellieten blijven gebruiken, moeten zij daar de prijs voor betalen met gevaarlijke storingsgolven?!”

Bij het achterhalen van het speciale bevel van dr. Rouhani waren twee punten duidelijk; ten eerste dat de regering niet betrokken is bij het uitzenden van golven en mogelijk tegen dit feit is, en ten tweede dat men niet voorbij zou moeten gaan aan een voorgeschiedenis zoals waarschuwingen van Masoumeh Ebtekar, voorzitster van de Milieuorganisatie, en waarschuwingen van organisaties met betrekking tot gezondheid over de toename van kankerincidentie en geboorten van misvormde kinderen en toenemende hoofdpijnen en migraines van burgers.

Dat bevel en dat dossier en dat bericht en die foto’s op de omslag van azar 93 bleven in azar 93 hangen en werden geen nieuws en bleven uit totdat, anderhalve maand geleden, video’s van bijeenkomsten van Shiraziërs voor het provinciaal gouvernementsbureau van Fars in protest tegen storing, mobiele sociale netwerken overspoelden en verklaringen van functionarissen dit golven in het nieuws brachten.

De meest opvallende verklaring was onlangs afkomstig van de minister van Communicatie en Informatietechnologie tijdens een reis naar de provincie Bushehr en in de haven van Ganaveh (dinsdag 12 Bahman 95), waar hij over de bezorgdheid van mensen over het uitzenden van storing zei: “Onderzoeken zijn in dit verband uitgevoerd en de resultaten zijn aan de president medegedeeld. Ook is een commissie bestaande uit deze ministerie en de Organisatie voor Kernenergie actief geworden om storing in kaart te brengen.”

Deze verklaringen verschilden niet veel van wat 26 maanden eerder was gezegd, behalve één verschil: “Wij verzekeren het volk dat wij ons zullen inspannen om ervoor te zorgen dat nergens in het land storing hoger is dan de toegestane limiet die de gezondheid van het volk in gevaar brengt.” En natuurlijk werd het bericht aan het volk overgebracht dat de regering nog steeds tegen storing is en zelfs niet in staat is dit te voorkomen en zijn vermogen slechts zover reikt dat hij het “niveau” ervan kan controleren, niet het bestaan of het niet-bestaan ervan.

Nu staan wij voor twee situaties; ten eerste dat de schotels op de daken zijn, hoewel illegaal, en ten tweede dat golven in de lucht zijn, hoewel onzichtbaar en onofficieel.

Storing kan misschien worden gezien vanuit een hoek vergelijkbaar met het filteren van bepaalde websites, wat ook heel goed is. In veel landen die vrijheid claimen, bestaat ook filteren en censuur; vooral filters die de toegang van kinderen en tieners tot onethische websites belemmeren.

Nu er zowel schotels als storing zijn, een paar vragen;

Eerste: Waarom bestaat storing alleen op beperkte uren en omvat het niet de tijd van herhaling van dezelfde programma’s die bijvoorbeeld gisteravond storing hadden?! Dus op bepaalde uren is het een probleem en op andere uren niet?!

Tweede: Waarom richt storing zich alleen op televisieantennes en zijn dezelfde programma’s, zelfs op dezelfde uren, zonder filter zichtbaar op mobiele applicaties van dezelfde zenders?! Dus televisie kijken is een probleem en mobiel kijken niet?!

Derde: Waarom is storing alleen voor bepaalde zenders en omvat het zenders niet die vergelijkbare inhoud hebben die tegen het systeem en onze materiële en waarde-belangen indruisen?!

Vierde: Waarom omvat storing zenders niet wiens series de grondslag van ethiek, familie, religie en geloof van het volk hebben aangevallen?! Hebben wij niet genoeg scheidingszaken en ontrouw in het gerechtswezen waarbij uitspraken van echtparen wijzen op de schadelijke invloed van de triviale inhoud van die series en programma’s op hun relaties en leven?!

Vijfde: Waarom is storing alleen beperkt tot bepaalde steden en hun bewoners en is er geen storing in kleinere steden?! Dus is het kijken van die programma’s een probleem voor inwoners van Teheran, Isfahan en Shiraz, en geen probleem voor inwoners van kleinere steden?!

Zesde: Is er naast het budget dat is gereserveerd voor het uitzenden van storing ook een budget voorzien voor de gezondheid van burgers om de schadelijke bedreigingen van storing op te vangen?! Ik heb met eigen ogen gezien dat bijvoorbeeld melkquota aan luchthavenpersoneel worden gegeven om de schadelijkheid van het inhaleren van vervuilde lucht op luchthavens door uitlaatgassen van vliegtuigen enigszins te compenseren.

Er zijn veel vragen en weinig antwoorden. Het volk kijkt hoopvol naar de regering van voorzichtigheid en hoop. Niemand accepteert wetteloosheid, net zoals niemand de vernietiging van de gedachten en zeden van zichzelf en zijn familie accepteert. Daarom hopen wij op een voorzichtigheid die deze twee uitspraken samenbrengt.

Bron: Chekhabar