Sara Moesighi veroordeeld tot 6 jaar gevangenisstraf wegens activiteiten op het internet
Sara Moesighi, een 42-jarige architect en bergbeklimmer, wordt na maanden in voorarrest en een veroordeling tot zes jaar gevangenisstraf nog steeds vastgehouden in afdeling 8 van de Qarchak-gevangenis in Varamin. Volgens mensenrechtenorganisaties wordt zij, ondanks lichamelijk letsel dat opgelopen is tijdens haar arrestatie en verhoor, geen toegang gegeven tot medische specialisten en behandeling buiten de gevangenis. Deze zaak illustreert opnieuw de situatie van politieke gevangenen in de Islamitische Republiek, temidden van onduidelijkheid over het rechtsprocesverloop en beperkingen op het recht op verdediging.
Volgens mensenrechtenorganisaties werd Sara Moesighi op dinsdag 21 april 2026 gearresteerd toen veiligheidsagenten haar huis binnenvallen. Volgens het rapport braken de functionarissen de deur in en arresteerden haar met geweld. Drie dagen later, op 24 april, werd zij overgebracht naar afdeling 8 van de Qarchak-gevangenis in Varamin, waar zij sindsdien vast zit.
De zaak van Sara Moesighi werd behandeld in afdeling 26 van de Revolutionaire Rechtbank van Teheran onder voorzitterschap van rechter Iman Afshari. Zij is veroordeeld tot in totaal zes jaar gevangenisstraf op beschuldigingen van onder meer “belediging van de rechtsgeleerde leider”, “belediging van de grondlegger van de Islamitische Republiek”, “belediging van heilige waarden” en “contact met vijandige landen”. Andere bronnen berichten ook van aanvullende straffen, waaronder twee jaar reisverbod en twee jaar verbod op activiteiten op het internet.
Ondertussen heeft Sara Moesighi de beschuldiging van samenwerking met Israël of de Mossad weerlegd. Zij benadrukt dat haar activiteiten slechts bestonden uit het posten van enkele stories op haar persoonlijke account. Daarom moet wat is gezegd over haar contact met Israël of de Mossad beschouwd worden als een beschuldiging in de zaak en als een bewering van de justitiële autoriteiten, en niet als een onafhankelijk bewezen feit.
De voornaamste zorg is nu de lichamelijke toestand van deze politieke gevangene. Er is gemeld dat, ondanks ernstige lichamelijke bijwerkingen, de autoriteiten van de Qarchak-gevangenis weigeren Moesighi naar medische centra buiten de gevangenis te verwijzen en haar toegang tot medische specialisten ontkennen. Eerdere rapporten van Hrana en Iran Wire vermelden, op basis van bronnen dicht bij de familie, lichamelijk letsel opgelopen tijdens het verhoor en het voortdurende gebrek aan passende medische behandeling.
Volgens een Hrana-rapport heeft een bron dicht bij de familie gesteld dat Moesighi tijdens haar arrestatie en verhoor met wapens werd bedreigd, naalden in haar handpalmen werden gestoken en op haar onderrug werd geslagen. Deze bron zei dat, ondanks het aangebrachte letsel, zij geen passende medische controle en verwijzing naar forensische geneeskunde heeft ontvangen. Deze beweringen zijn niet onafhankelijk geverifieerd en de justitiële autoriteiten en gevangenisambtenaars hebben geen verklaring over deze kwestie gepubliceerd.
Recentere rapporten berichten ook over blessures aan Sara Moesighi’s schouder. Volgens informatie gepubliceerd door het Iraanse Centrum voor Documentatie van Mensenrechten en de Iraanse Mensenrechtenorganisatie, is er ondanks dit letsel en voortdurende lichamelijke klachten geen mogelijkheid gegeven voor verwijzing naar medische centra en gespecialiseerde zorg.
Aan de andere kant wordt het rechtsprocesverloop ook gekenmerkt door vragen over het recht op verdediging. Bronnen dicht bij de familie zeggen dat de gekozen advocaat van Moesighi gedurende de rechtszaak geen effectieve toegang tot het dossier had en niet volledig kon deelnemen aan het rechtsprocesverloop. Na afkondiging van de uitspraak heeft Sara Moesighi bezwaar aangetekend en de zaak bevindt zich nu in het hoger beroepsstadium.
Sara Moesighi, 42 jaar oud, werkte vóór haar arrestatie als architect en was een bergbeklimmingliefhebber. Haar zaak heeft niet alleen geleid tot zes jaar gevangenisstraf, maar heeft ook haar persoonlijke en professionele leven beïnvloed; terwijl mensenrechtenrapporten blijven waarschuwen over haar lichamelijke toestand en het gebrek aan toegang tot gespecialiseerde medische behandeling.
Wat in deze zaak het meest verontrustend is, is de combinatie van een gevangenisstraf met medische deprivatie en rapporten over geweld tijdens het verhoor. Onafhankelijk van meningsverschillen over de aanklachten, heeft een gevangene nog steeds het recht op medische zorg, en haar lichamelijke toestand mag niet gebruikt worden als ander middel om druk uit te oefenen tijdens haar detentie.
De zaak van Sara Moesighi is uiteindelijk nog een voorbeeld van juridische druk op burgers die actief zijn op het internet; een vrouw van wie naar verluidt de activiteiten slechts bestonden uit het posten van enkele stories, maar die nu zes jaar gevangenisstraf moet ondergaan, terwijl tegelijkertijd rapporten zijn gepubliceerd over lichamelijk letsel en het ontbreken van medische zorg. Deze voortdurende situatie, terwijl de zaak nog steeds in het hoger beroepsstadium is, heeft zorgen doen toenemen over de naleving van het recht op verdediging en de fundamentele rechten van politieke gevangenen in de Islamitische Republiek.
