کلیساهای بریتانیا در خط مقدم حمایت از پناهندگان؛ دولت مسیر تازهای برای اسکان امن گشود
دولت بریتانیا با معرفی طرحی تازه برای ایجاد مسیرهای قانونی و امن ورود پناهندگان، به کلیساها، دانشگاهها و گروههای محلی اجازه خواهد داد تا به عنوان حامی رسمی پناهندگان عمل کنند. این برنامه که با الهام از الگوی موفق کانادا طراحی شده، از پاییز امسال آغاز میشود و هدف آن، حمایت از «پناهندگان واقعی» در کنار مقابله با سوءاستفاده از نظام پناهندگی است. برای جامعه مسیحی، این طرح میتواند فرصتی کمسابقه برای تبدیل ایمان به عمل و حمایت مستقیم از افرادی باشد که از جنگ، جفا و آزار مذهبی گریختهاند.
دولت بریتانیا اعلام کرده است که از پاییز امسال، مسیر جدیدی برای پذیرش پناهندگان از طریق «حمایت اجتماعی»(Community Sponsorship) راهاندازی خواهد شد؛ مدلی که از تجربه چند دههای کانادا الهام گرفته و بر مشارکت مستقیم نهادهای مردمی و مذهبی در اسکان و ادغام پناهندگان استوار است. بر اساس این برنامه، کلیساها، دانشگاهها و دیگر سازمانهای مورد اعتماد میتوانند مسئولیت حمایت از پناهندگان منتخب را بر عهده بگیرند و در یافتن مسکن، اشتغال و سازگاری آنان با جامعه بریتانیا نقش ایفا کنند.
شبانه محمود، وزیر کشور بریتانیا، هنگام معرفی این بسته اصلاحات مهاجرتی تاکید کرد که کشورش همواره مامنی برای کسانی بوده که از جنگ و آزار و اذیت میگریزند، اما افزود که دوام این نظام در گرو اعتماد عمومی به «منصفانه، کنترلشده و غیرقابل سوءاستفاده بودن» آن است. او همچنین تصریح کرد: «من مسیرهای قانونی جدیدی را برای پناهندگان واقعی باز خواهم کرد، در حالی که راههای سوءاستفادهای را که بارها مورد بهرهبرداری قرار گرفتهاند، خواهم بست.»
وی همچنین افزود: «بریتانیا همواره پناهگاهی برای کسانی بوده است که از جنگ و آزار و اذیت میگریزند. اما این نظام تنها زمانی پایدار خواهد ماند که مردم به منصفانه، کنترلشده و غیرقابل سوءاستفاده بودن آن اعتماد داشته باشند.»
بر اساس جزئیات منتشرشده، دولت بریتانیا همچنان مسئول بررسی امنیتی و حقوقی متقاضیان خواهد بود و این فرآیند با همکاری کمیساریای عالی پناهندگان سازمان ملل متحد انجام میشود. تنها پس از تایید این بررسیها، نهادهای حامی از جمله کلیساها، مسئولیت پشتیبانی عملی از پناهندگان را بر عهده خواهند گرفت. این سیاست بخشی از بسته گستردهتر اصلاحات مهاجرتی دولت است که همزمان بر ایجاد مسیرهای امن و قانونی و نیز سختگیری بیشتر در برابر مهاجرت غیرقانونی تاکید دارد.
این طرح با استقبال شماری از رهبران مسیحی روبهرو شده است. «کریش کاندیا» بنیانگذار بنیاد «سنکچوئری» و از مشاوران کمیته امور داخلی پارلمان، این برنامه را «ایدهای فوقالعاده» توصیف کرد و در گفتوگو با رسانه Premier Christian News گفت: «این موضوع به مردم مربوط میشود؛ اینکه تصمیم بگیرند برای حل یک مشکل جهانی قدمی بردارند. اگر کلیسای محلی شما از طریق ارتباطاتش تشخیص دهد که فردی با آزار و جفای شدید روبهرو است، آیا فوقالعاده نیست که ما به عنوان مسیحیان بتوانیم بگوییم ما میخواهیم کمک کنیم؟ یکی از بهترین راههای کمک به کسانی که تحت جفا هستند، این است که به آنها کمک کنیم کشورشان را ترک کنند و با حمایت ما زندگی تازهای را در اینجا آغاز کنند.»
به گفته کاندیا، مشارکت مستقیم کلیساها میتواند بهویژه برای مسیحیانی که در کشورهای مختلف به دلیل ایمان خود تحت جفا قرار دارند، راهی عملی برای دستیابی به امنیت و آغاز زندگی تازه فراهم کند؛ در عین حال تجربه نشان داده است که حمایت محلی، روند یادگیری زبان، یافتن شغل و ادغام اجتماعی پناهندگان را نیز تسریع میکند.
با این حال، این سیاست با مخالفت برخی جریانهای سیاسی نیز روبهرو شده است. منتقدان هشدار میدهند که ایجاد مسیرهای جدید پذیرش پناهندگان ممکن است فشار بیشتری بر نظام مهاجرتی وارد کند یا زمینه سوءاستفاده را افزایش دهد. اما دولت تاکید میکند که این برنامه دارای سقف مشخص، نظارت دقیق و سازوکارهای امنیتی است و هدف آن، جایگزین کردن مسیرهای قانونی و ایمن به جای سفرهای خطرناک غیرقانونی از طریق کانال مانش است.
از نگاه بسیاری از ناظران، اگر این طرح مطابق برنامه اجرا شود، کلیساهای بریتانیا بیش از گذشته در خط مقدم خدمت به پناهندگان و بهویژه قربانیان جفا و آزار مذهبی قرار خواهند گرفت؛ نقشی که میتواند جلوهای عینی از مسئولیتپذیری اجتماعی و آموزههای مسیحی در حمایت از نیازمندان باشد.
