محرومیت درمانی، جان یک زندانی مسیحی در اوین را تهدید میکند
«محشر (محترم) پرندین» زندانی مسیحی محبوس در زندان اوین، در حالی با تومورهای خطرناک و بیماری قلبی دستوپنجه نرم میکند که مقامهای جمهوری اسلامی همچنان از اعزام فوری او به مراکز درمانی جلوگیری میکنند؛ رویکردی که نهادهای حقوق بشری سالهاست آن را «استفاده از درمان بهعنوان ابزار شکنجه و فشار» علیه زندانیان عقیدتی توصیف میکنند.
گزارشها از زندان اوین، حاکی از آن است که وضعیت جسمانی محشر (محترم) پرندین شهروند مسیحی و زندانی عقیدتی، به مرحلهای نگرانکننده رسیده اما با وجود توصیه پزشکان، همچنان از درمان تخصصی و جراحی فوری محروم مانده است. بر اساس اطلاعات منتشرشده، این زندانی ۵۰ ساله که به بیماری حاد قلبی مبتلاست، همزمان با دو تومور در ناحیه پشت سر، نزدیک مخچه و گلو نیز مواجه است؛ تومورهایی که بنا بر تشخیص پزشک زندان، نیازمند رسیدگی فوری پزشکی هستند.
یک منبع مطلع در گفتوگو با هرانا گفته است که یکی از این تومورها تعادل حرکتی و قدرت تکلم خانم پرندین را تحت تاثیر قرار داده و باعث اختلال محسوس در گفتار او شده است. به گفته این منبع، ورم ایجادشده در ناحیه گلو اکنون بهوضوح قابل مشاهده است و تودهای نیز در پشت سر او از زیر موها قابل لمس است؛ با این حال، دادستانی و مسئولان قضایی جمهوری اسلامی نهتنها با اعزام درمانی او موافقت نکردهاند، بلکه از اعطای مرخصی درمانی و آزادی مشروط نیز جلوگیری کردهاند.
محشر پرندین هنرمند و نقاش، مادر یک فرزند و سرپرست خانواده است که پیشتر به دلیل فعالیتهای مذهبی و باور مسیحی خود توسط دادگاه انقلاب به دو سال حبس محکوم شده بود. پرونده او بخشی از موج گسترده فشار بر شهروندان مسیحی در ایران است؛ افرادی که نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی، اغلب آنان را با اتهامهایی چون «اقدام علیه امنیت ملی» یا «تبلیغ مسیحیت صهیونیستی» بازداشت و زندانی میکنند.
بررسی گزارشهای بینالمللی نشان میدهد که محرومکردن زندانیان عقیدتی از درمان، به الگویی تکرارشونده در زندانهای جمهوری اسلامی تبدیل شده است. سازمانهای مدافع آزادی مذهبی و حقوق بشر، بارها هشدار دادهاند که مقامهای ایرانی از دسترسی به خدمات درمانی بهعنوان ابزاری برای تنبیه، فشار روانی و شکستن زندانیان استفاده میکنند. گزارش سازمان «ماده ۱۸» درباره زندانیان مسیحی در ایران تاکید میکند که بسیاری از شهروندان مسیحی در زندان اوین، حتی در شرایط بحرانی جسمی، از درمان تخصصی محروم میشوند.
در سالهای گذشته موارد مشابهی درباره زندانیان مسیحی در ایران ثبت شده است. «مریم نقاش زرگران» معروف به نسیم، زندانی مسیحی محبوس در اوین، باوجود بیماری قلبی و مشکلات شدید جسمی، بارها از درمان محروم شد و در اعتراض به این وضعیت دست به اعتصاب غذا زد. خانواده او گفته بودند: «مقامها کوچکترین اهمیتی به وضعیت جسمانی مریم نمیدهند.»
همچنین گزارشهای بینالمللی درباره وضعیت زندانیان مسیحی در ایران نشان میدهد بسیاری از آنان پس از ماهها بازجویی، انفرادی و فشارهای امنیتی، با بیماریهای جدی روبهرو میشوند اما حتی در شرایط اضطراری نیز به بیمارستان منتقل نمیشوند.
نهاد «Barnabas Aid» و سازمان «Middle East Concern» در گزارشهای خود از زندان اوین بهعنوان یکی از مراکز اصلی بدرفتاری با زندانیان عقیدتی و مذهبی یاد کردهاند؛ جایی که محرومیت درمانی، شکنجه روانی و جلوگیری از دسترسی به خدمات پزشکی به امری رایج تبدیل شده است.
در بخشی از گزارش سالانه «Middle East Concern» آمده است: «گزارشهای نگرانکنندهای درباره محرومیت زندانیان مسیحی از خدمات درمانی، شکنجه روانی و حتی بدرفتاری فیزیکی منتشر شده است.»
با وجود آنکه جمهوری اسلامی در مجامع بینالمللی، خود را متعهد به رعایت حقوق شهروندان و آزادی ادیان معرفی میکند، برخورد امنیتی با مسیحیان تبدیل شده همچنان ادامه دارد. بسیاری از فعالان حقوق بشر معتقدند آنچه امروز بر زندانیانی مانند محشر پرندین میگذرد، تنها یک بیتوجهی پزشکی نیست، بلکه بخشی از سیاست عامدانه فرسایش جسمی و روحی زندانیان عقیدتی در زندانهای جمهوری اسلامی است؛ سیاستی که جان زندانیان را به ابزاری برای اعمال فشار و سرکوب تبدیل کرده است.
