Bankrekeningen van tegenstanders geblokkeerd en auto’s in beslag genomen onder beschuldiging van samenwerking met vijand

Terwijl de Iraanse economie onder druk staat van inflatie, waardevermindering van de nationale munteenheid en zware oorlogs- en economische crisisbeperkingen, heeft de aanklager van Teheran gemeld dat 2.191 bankrekeningen zijn geblokkeerd en auto’s van 394 personen in beslag zijn genomen. De justitiële autoriteit beschuldigt deze personen van “samenwerking met de vijand”, maar heeft geen details van de dossiers en identiteiten openbaar gemaakt. Deze maatregel heeft samen met toenemende economische en veiligheidsddruk de bezorgdheid over de uitbreiding van de inbeslagname van burgeraandelen en het gebruik van persoonslijke bezittingen voor regeringsdoelstellingen doen toenemen.

“Ali Salihi”, de aanklager van Teheran, heeft verklaard dat de bankrekeningen en auto’s van 394 personen zijn geïdentificeerd en deel van hun bezittingen in beslag zijn genomen. Volgens hem hebben deze personen in verband met de oorlog en protesten van vorig jaar met de “vijandige vijand” samengewerkt. De aanklager van Teheran heeft hen ook aangeduid met titels als “contrarevolutionaire agenten” en “vijandige elementen”.

Volgens de aanklager bedraagt het totaal van geblokkeerde bankrekeningen 2.191 en het aantal in beslag genomen auto’s 37 voertuigen. Het belangrijkste punt is echter dat de justitiële autoriteiten tot nu toe de details van de dossiers van deze 394 personen, de bewijsstukken van de beschuldigingen en de gerechtelijke uitspraken voor elk individu niet hebben openbaar gemaakt. De beschuldiging van “samenwerking met de vijand” in deze dossiers moet daarom vooralsnog worden beschouwd als een bewering van de justitiële autoriteit van de Islamitische Republiek.

De inbeslagname van bezittingen van tegenstanders van de regering is geen nieuw onderwerp in de Islamitische Republiek. De aanklager van Teheran had eerder al gemeld dat 143 onroerengoedzaken en bezittingen in Teheran in beslag waren genomen. De justitiële autoriteiten hebben ook gezegd dat, inclusief maatregelen in het hele land, het totaal van in beslag genomen bezittingen 240 gevallen was en de geblokkeerde bankrekeningen 182 gevallen bedroegen.

De aankondiging van de inbeslagname van 2.191 bankrekeningen die aan 394 personen toebehoren toont nu echter een veel groter omvang van dit beleid.

Onder de in beslag genomen bezittingen bevinden zich, volgens de aanklager van Teheran, ook goederen toebehorend aan enkele journalisten van media buiten het land, mediawerkers en bekende personen die buiten Iran wonen.

Deze maatregelen vinden plaats onder omstandigheden waarbij de Iraanse economie ernstig onder druk staat. Sancties, dalende olieinkomsten, waardevermindering van de rial, stijgende voedselprijzen en oorlogskosten hebben zware druk op de economie en het leven van het volk gelegd. In dergelijke omstandigheden kan de inbeslagname van burgeraandelen en het blokkeren van bankrekeningen directe en zware gevolgen voor gezinnen hebben.

Het gaat niet alleen om één bankrekening; een bankrekening kan de plaats zijn waar men salaris ontvangt, huur betaalt, medische kosten voldoet, schoolgeld voor kinderen betaalt of dagelijkse behoeften van een gezin voorziet. Wanneer de regering een persoonlijke rekening blokkeert op basis van een veiligheidsbeschuldiging, ontneemt zij eigenlijk de toegang tot een deel van iemands economisch leven.

In de afgelopen jaren zijn beschuldigingen zoals “samenwerking met een vijandige staat”, “propaganda tegen het systeem”, “acties tegen nationale veiligheid” en “spionage” herhaaldelijk gebruikt in veiligheidsdossiers van de Islamitische Republiek.

Human Rights Watch heeft in een rapport over de onderdrukking van recente protesten in Iran ook gewaarschuwd voor het gebruik van brede en vage strafrechtelijke termen in veiligheidsdossiers en het opleggen van zware straffen.

Wanneer dergelijke beschuldigingen zonder publicatie van dossierdetails en bewijzen ter kennis van het publiek worden gebracht, wordt de mogelijkheid voor onafhankelijke beoordeling van de beschuldiging en de evenredigheid van straf zeer beperkt.

Dit is vooral belangrijk voor de kwestie van inbeslagname van bezittingen; omdat confiscatie of inbeslagname van eigendom een straf kan zijn waarvan de gevolgen reeds vóór het einde van een rechtsgeding op het leven van het individu en zijn gezin worden opgelegd.

Een van de ernstige vragen van het publiek is waar de financiële middelen van de regering precies aan worden besteed onder economische druk. De Islamitische Republiek steunt al jaren regionale gewapende groepen. De Amerikaanse regering heeft ook in september sancties toegepast tegen netwerken die volgens Washington een rol hebben gespeeld in financiële ondersteuning van Hezbollah en andere groepen die aan de Islamitische Republiek zijn verbonden.

Reuters meldde in juni ook dat Teheran Hezbollah nog steeds steunt en deze groep als bondgenoot beschouwt. Daarom is de bezorgdheid dat regeringsmiddelen in plaats van het welzijn van het volk worden besteed aan militaire en regionale doelstellingen niet ongegrond.

Er is echter geen bewijs in het recente verslag van de aanklager dat geld of bezittingen van deze 394 personen rechtstreeks zijn bestemd voor de financiering van Hamas of Hezbollah.

De Iraanse burger wordt tegenwoordig geconfronteerd met meerdere problemen; van inflatie en verlies van koopkracht tot werkloosheid, woningcrisis, medische kosten en economische onzekerheid.

In dergelijke omstandigheden verwacht het volk dat de middelen van het land worden gebruikt om hun leven te verbeteren, niet dat de economische druk op de maatschappij toeneemt en tegelijkertijd de goederen van burgers met veiligheidsbeslissingen en beschuldigingen in beslag worden genomen. Deze tegenstrijdigheid wordt nog duidelijker wanneer de regering enerzijds spreekt van “verdediging van de natie” en anderzijds burgers die om politieke, mediaaire of protesteredenen tegen zijn beleid zijn, aanpakt met blokkering van rekeningen en inbeslagname van goederen.

De blokkering van een bankrekening is niet alleen een gerechtelijke maatregel tegen de rekeninghouder. Als iemand kostwinner van het gezin is, kan het blokkeren van zijn rekening het leven van zijn echtgenote, kinderen of ouders ook beïnvloeden. Als het een mediawerker is, kan de inbeslagname van apparatuur of financiële middelen zijn professionele werkzaamheden effectief stopzetten.

Daarom kan het wijdverbreide gebruik van inbeslagname van goederen in een instrument veranderen voor druk die verder gaat dan het individu zelf. In dit verband rijzen ernstige vragen over transparantie door het publiceren van gegevens zonder bekendmaking van de identiteit van personen, de details van beschuldigingen, de juridische basis voor inbeslagname en het uiteindelijke lot van de goederen.

De cijfers van 2.191 bankrekeningen en 37 auto’s maken deel uit van een groter plaatje; een plaatje waarin Iraanse burgers aan de ene kant onder economische druk staan en aan de andere kant, in geval van politieke, mediaaire of protestactiviteiten, met arrestatie, gerechtelijke procedures, inbeslagname van goederen of zelfs zwaardere straffen kunnen worden geconfronteerd.

Als er geen veiligheid, vrijheid, gezonde economie en voorzienbaar toekomst is, kan inbeslagname van goederen van het volk de structurele problemen van het land niet oplossen. Het Iraanse volk heeft het recht te weten hoe de middelen en bezittingen van het land worden beheerd en waar hun in beslag genomen goederen naartoe gaan. Financiële transparantie, eerlijke rechtsgang en verdedigingsrecht zijn zelfs in dossiers met veiligheidsbeschuldigingen geen beginselen die kunnen worden genegeerd.

De Islamitische Republiek kan niet aan de ene kant het volk vragen economische problemen te tolereren en aan de andere kant, zonder duidelijke details over dossiers, rekeningen en goederen prijs te geven, die in beslag nemen.

En als de regering werkelijk beweert deze maatregelen uit te voeren ter “bescherming van nationale belangen”, dan moet zij antwoord geven wat nationale belangen uiteindelijk betekenen: het vullen van veiligheids- en militaire begrotingen en voortzetting van regionale uitgaven, of het terugbrengen van middelen naar het leven van een volk dat jaren lang de kosten van het regeringsbeleid heeft betaald?

Goederen van het volk zijn een recht van het volk en geen enkele regering mag zijn eigen economische crisis oplossen door de zakken van burgers nog verder leeg te maken.