Massale hongerstaking van 72 gedetineerde Gonabadi-dervissen in gevangenis Fashafuyeh
Faezeh Abdi Pour, mensenrechtenactivist voor Gonabadi-dervissen en echtgenote van Mohammad Sharifi Madan, die in gevangenis Fashafuyeh gevangen zit, heeft in een interview met de Iran Human Rights Campaign gerapporteerd over een massale hongerstaking van meer dan 72 Gonabadi-dervissen in twee Iraanse gevangenissen. Ze zei dat hun eisen betrekking hebben op het opheffen van beperkingen en veiligheidsmaatregelen tegen Noor Ali Tabaneh, de leider van de Gonabadi-dervissen, en het heropenen van Gonabadi-husseiniyah’s (gebedsplaatsen).
Volgens mevrouw Abdi Pour begon de hongerstaking van de Gonabadi-dervissen nadat Noor Ali Tabaneh weigerde voedsel te eten als protest tegen veiligheidsmaatregelen.
Noor Ali Tabaneh, leider en centraal figuur van de Gonabadi-dervissen, is een politieke en mensenrechtenfiguur die in 1981 als afvallige werd uitgeroepen omdat hij protesteerde tegen het wetsvoorstel voor vergelding voorgesteld door Khomeini, de toenmalige leider van de Islamitische Republiek. Na een botsing tussen veiligheidstroepen en enkele Gonabadi-dervissen op Golestan Haftom Street in Teheran in november/december 2017 werd hij onder huisarrest geplaatst en werd het contact tussen Gonabadi-dervissen en hem beperkt. Meneer Tabaneh kreeg op 26 augustus 2019 toestemming om naar zijn geboorteplaats Bidkhat te reizen, maar veiligheidstroepen weigerden Gonabadi-dervissen hem te laten vergezellen.
Gonabadi-dervissen verzamelden zich op 19 februari 2018 als protest tegen de blokkering van het huis van hun leider (Noor Ali Tabaneh) in Teheran door veiligheidstroepen en de arrestatie van een van hun medestrijders. De vreedzame verzameling werd verstoord toen veiligheidstroepen en politie ingrijpen. Mohammad Raji, een van deze dervissen, werd tijdens deze botsingen in de vroege morgen van maart mishandeld en gearresteerd en stierf later in de gevangenis.
Faezeh Abdi Pour vertelde in een interview met de campagne: “Toen het bericht van doktor Tabaneh’s weigering om te eten de gevangenissen bereikt, begonnen de jongens ook op zondag 3 november een hongerstaking en zeiden dat zij ook medicijnen zouden weigeren. 72 mensen zitten nu in een hongerstaking. 69 in Teheran Central Prison en drie in Evin-gevangenis, namelijk Sepideh Moradi, Shokofeh Yadollahi en Seema Entesari, die in het vrouwenblok van Evin-gevangenis zitten.”
Volgens mevrouw Abdi Pour: “Degenen die in hongerstaking zijn gegaan willen dat alle beperkingen voor doktor Tabaneh worden opgeheven, dat de dervish-bijeenkomsten en husseiniyah’s worden heropend en dat de veiligheidsaandacht van de dervissen en meneer Tabaneh wordt verwijderd.”
Ze voegde eraan toe: “Na het Golestan Haftom-incident werd meneer Tabaneh onder huisarrest geplaatst en werd hun contact met dervissen verbroken. Na een jaar waarin dervissen vele malen hebben geprobeerd hem te bezoeken, zijn de bezoeken nog steeds beperkt. De dervish-bijeenkomsten die in husseiniyah’s in verschillende Iraanse steden werden gehouden, zoals Husseiniyah Amir Soleimani in Teheran, zijn allemaal gesloten.”
Faezeh Abdi Pour vertelde de campagne over de hongerstaking en Noor Ali Tabaneh’s weigering om te eten: “De reden voor zijn weigering om te eten was dat hem werd belemmerd om dervissen te ontmoeten. Hij maakt zich ook zorgen over de toestand van gedetineerde dervissen. De jongens zijn werkeloos gemaakt en buiten onderwijs gehouden en na het Golestan Haftom-incident gaan uitgebreide arrestaties en zware, oneerlijke vonnissen door. Al dit heeft aanleiding gegeven tot bezorgdheid. Hij weigerde te eten en de gedetineerden voerden ook een hongerstaking uit vanuit de gevangenis en zeiden dat zij ook medicijnen zouden weigeren.”
Gonabadi-dervissen zijn volgelingen van een minderheid mystieke stromingen in Iran met een ander geloofsinterpretatie van de islam dan in de Islamitische Republiek gebruikelijk is. De Islamitische Republiek heeft een vijandige houding tegenover verschillende interpretaties van het officiële geloof, inclusief Gonabadi-dervissen die een ander soort sjiitische interpretatie hebben, en deze personen worden geconfronteerd met verschillende vormen van discriminatie op onderwijsgebied, werkgebied en in vrijheid van meningsuiting.
De afgelopen jaren zijn veel van deze dervissen gearresteerd en gevangen gezet vanwege het uiten van hun mening of het uitvoeren van religieuze rituelen en ceremonies, of om de schending van hun rechten publiek te maken. De arrestatie van advocaten en beheerders van de website Majzouban Noor, die tot Gonabadi-dervissen behoort, behoren ook tot de maatregelen tegen deze groep.
Faezeh Abdi Pour, een Gonabadi-dervis, vertelde de campagne in een interview over de toestand van gedetineerde dervissen in Fashafuyeh-gevangenis: “De dervissen zijn momenteel in Teheran Central Prison in twee blokken en een beveiligde afdeling. De beveiligde afdeling verwijst naar suites waar gedetineerden apart en afgezonderd van andere gedetineerden worden vastgehouden. 9 personen bevinden zich in die suites en de rest van de dervissen zit in twee blokken 4 en 2 van Teheran Central Prison en hebben geen contact met normale gedetineerden. Ze geven dervissen heel zelden fysieke bezoeken – bijvoorbeeld in het afgelopen jaar heb ik Mohammad slechts één keer kunnen bezoeken, in december 2018.”
Ze voegde eraan toe: “Er is absoluut geen drinkwater en iedereen moet het zelf kopen. De hygiëne is beneden nul en het gevangenisvoedsel is zowel vervuild als niet eetbaar van kwaliteit. Deze gevangenis is eigenlijk een gevangenis voor normale gedetineerden en er is geen scheiding naar delict plaats gehad en tot een maand geleden waren enkele dervissen verspreid over openbare blokken met normale gedetineerden en was er elk moment het risico op botsing en dood. Na onze vervolgstappen en de protesten van de jongens vanuit de gevangenis hebben we hen allemaal teruggezet in de afdelingen, behalve 9 personen die om veiligheidsredenen apart worden vastgehouden.”
Een vervolgonderzoek van de campagne toont aan dat de namen van Gonabadi-dervissen die in de gevangenis collectief een hongerstaking zijn begonnen als volgt zijn: Ahmad Iranikhah, Saeed Durandiseh, Morteza Kongarlo, Saleh-din Moradi Sarvastani, Kasseri Nouri, Sina Entesari, Reza Entesari, Mostafa Abdi, Sakhavet Salimi, Rasoul Huyida, Abbas Dehghan, Javad Khamis-Abadi, Mojtaba Birahnud, Saeed Soltanpour, Mohammad Reza Darvishi, Heydar Taimuri, Mohsen Moghadasi, Faramarz Mangri, Ahmad Berakuhi, Mahmoud Berakuhi, Sayed Mostafa Mirmohammadi, Farnam Farhang, Akbar (Kianoosh) Birahnud, Sayedmehdi Fatemi-Nasab, Hossein Arang, Jafar Ahmadi, Hadi Karimi, Reza Yavari, Alireza Lak, Babak Moradi, Ali Nejadsahebi, Moslem Norouzi, Akbar Dadashi, Morteza Ghaderi, Abdullah Esmaili, Mostafa Rahsepar, Mehdi Mahdavi, Farhad Naeimi, Saleh Kamali, Hossein Razaghi, Ardeshir Eshayeri, Milad Kakavand, Mirsadegh Hosseini, Behrouz Sadeghi, Mehdi Ezdpanah, Saeed Goudarzi, Majid Moradi, Mehran Asgarzadeh, Hadi Shahreza, Vahid Khmooshi, Saeed Khmooshi, Alireza Azadroosh, Mehdi Bakhtiari, Mohammad Hasan Shahreza, Ehsan-din Malekmohamadi, Babak Taghiyan, Mehdi Mahdilo, Bashir Riahi, Majid Rashidi, Reza Sigarchi, Mehdi Kivanloo, Sadegh Qaisari, Mohammad Hossein Abolfathi, Behnud Purrustami, Reza Razaei, Saeed Karamati, Mohammad Karamati, Mohammad Sharifi Madan, Amir Soleimani, Shokofeh Yadollahi, Seema Entesari, Sepideh Moradi Sarvastani
Zij kondigden met de publicatie van een verklaring gericht aan Noor Ali Tabaneh aan: “Het horen van berichten over de fysieke zwakte van mijnheer Haj Doktor Noor Ali Tabaneh Majzoob Alishah als gevolg van onvoldoende voedselopname vanwege de bestaande beperkingen. Onze bezorgdheid en ongeduld over zijn toestand heeft het toppunt bereikt. Daarom smeek ik eerbiedig van die aanwezigheid om, uit genade voor de discipelen, een einde te maken aan de onthouding en nu verklaren wij dat totdat alle druk en veiligheidsmaatregelen tegen doktor Tabaneh volledig zijn opgeheven en de husseiniyah’s zijn heropend en al zijn wensen zijn vervuld, wij van voedsel en medicijnen af zullen zien. Wij discipelen wensen niets anders dan zijn gezondheid en een lang leven. Vervloekt zij ik als ik liever mijn leven voor mijn vriend opgeef.”
Bron: Mensenrechten
