Reactie prins Reza Pahlavi op Iraanse aanval op Israël

Prins Reza Pahlavi reageerde op de Iraanse aanval op Israël in een gesprek met het televisienetwerk Sky News.

Bij de Iraanse aanval op Israël in de vroege ochtend van zondag werden ongeveer 300 drones, kruisraketten en ballistische raketten op Israël afgevuurd, die allemaal zonder effect waren. Toen prins Reza Pahlavi werd gevraagd naar zijn reactie op deze aanval, zei hij: “Ten eerste moet je begrijpen dat dit regime momenteel steeds zwakker en wanhopiger wordt. Het interessante is dat het regime tegelijkertijd met deze aanval op Israël ook Iraanse vrouwen in het binnenland aanvalt. Onderdrukking binnenlands en overtreding naar buiten toe maken deel uit van de hoofdstrategie van dit regime sinds het begin van het uitvoeren van een ideologie, en daarom zijn we op dit punt beland. Er was ook sprake van binnenlandse consumptie en veel propaganda om hun aanhang tevreden te stellen, maar dit kwam ten nadele van het volk, dat de eerste slachtoffers van dit regime zijn.

Als je het vanuit dit perspectief bekijkt, worden Israëli’s, Iraniërs, Palestijnen, Libanezen, Syriërs en Irakezen allemaal uiteindelijk beïnvloed door wat dit regime wil doen.”

Toen hij werd gevraagd waarom Iran deze aanvallen in de ogen van het volk als succesvol heeft gepresenteerd, zei hij: “De blik van de meeste van mijn landgenoten richt zich op miljarden dollars die zijn verspild aan wapens waarvan is gebleken dat ze uiteindelijk geen effect hebben. Terwijl Iraniërs in de rij staan om voedsel en brandstof te krijgen en zich zorgen maken over wat er in deze zeer slechte economische situatie zal gebeuren. Ons land zal geen voordeel hebben van dit regime dat geen cent uitgeeft voor de behoeften van onze samenleving. In plaats daarvan geeft het geld uit aan zijn plaatsvervangers in de regio om zich aan de macht te handhaven. Dit is de indruk die Iraniërs van deze situatie hebben en zoals u goed weet, geloof ik dat veel leiders in de regio, inclusief de Israëli’s, goed weten dat Iraniërs op geen enkele manier steunen wat dit regime steunt. Wat zij willen is precies het tegenovergestelde van wat dit regime is.”

Prins Pahlavi voegde eraan toe, in antwoord op de vraag wat hij denkt dat er vervolgens zal gebeuren aangezien de Israëli’s erover discussiëren: “Ik zal niet speculeren over wie wat gaat doen en of dit zal escaleren of niet, maar wat ik je kan zeggen is dat de uiteindelijke oplossing die een einde maakt aan alle problemen die direct verband houden met dit regime, het nucleaire dreigement of radicalisme of terrorisme of instabiliteit in de regio zal eindigen wanneer dit regime eindigt. Het Iraanse volk voert al lange tijd een strijd voor vrijheid en ik geloof dat dit nu het moment is waarop de wereld met een grote verandering in haar beleid een definitief besluit kan nemen. In plaats van diplomatie en appeasement na te streven, wat dit regime aanmoedigde om precies te doen wat het onlangs deed, kan het dit beëindigen door het Iraanse volk te steunen, die het alternatief zijn.”

Toen hem werd gevraagd of iemand naar de oppositie en de coalitie die hij heeft gevormd wil luisteren en deze zal steunen, zei hij: “Dat is precies wat ik denk. Nu moet de wereld, vooral na de recente gebeurtenissen, nadenken over hoe lang we de huidige situatie kunnen volgen en hopen op een ander resultaat tegen een regime dat veel kansen heeft gehad maar niet veranderde. De reden is heel eenvoudig, want het voortbestaan van dit regime hangt af van de voortzetting van onderdrukking binnen Iran, wat al tientallen jaren voortduurt, en ook van het hebben van een campagne die een ideologie exploiteert zolang dit regime voortleeft, we kunnen ons het einde ervan niet voorstellen. Daarom zijn het Iraanse volk de meest natuurlijke bondgenoten van de vrije wereld die steun nodig hebben.”

In verband met de opmerking dat de enige manier om het regime te veranderen is wanneer er zwakte van binnenuit bestaat, antwoordde prins Pahlavi als volgt: “Ja, dat is zeker het geval. Kijk naar de miljoen Iraniërs die, ondanks het niveau van terreur en onderdrukking dat tegen hen wordt ingezet, dapper het regime hebben bestreden en weken en maanden lang moed hebben getoond. Er zijn natuurlijk ups en downs geweest, maar zij blijven standhouden en weigeren mee te werken zoveel als zij kunnen doen.

De vraag die momenteel niet wordt gesteld, is: waar is de steun van buitenlandse landen? Waarom is de wereld nog steeds bezig met pogingen om het gedrag van het regime te veranderen in plaats van te investeren in het alternatief voor dit regime, namelijk het Iraanse volk en een seculaire en democratische toekomst die zich verzet tegen deze religieuze dictatuur, die ideologisch de ergste vijand voor vrede en stabiliteit is. Hun enige doel en hele trots is spreken van martelaarschap en beloning ontvangen in het hiernamaals. We spreken over de huidige situatie, tot stand brengen van vrede en stabiliteit in de regio en samenwerking met onze buren, volkomen in tegenspraak met dit regime. Ik denk dat het moment voor de wereld is aangebroken om een definitief besluit over deze kwestie te nemen, en dit is waar we een tweeledige benadering moeten hebben. Het verhogen van de druk op het regime door meer sancties toe te passen en ook het aanvaarden van een beleid van maximale steun aan het Iraanse volk. Dit is een onderwerp dat serieus moet worden besproken met wereldleiders en beleidsmakers in regeringen.”