Verplichte militaire dienst; een rapport over de redenen voor de toename van zelfmoordcijfers onder soldaten in de afgelopen jaren
De verplichte aard van militaire dienst in Iran heeft in de afgelopen jaren geleid tot een stijging van het aantal zelfmoorden onder ingezonden soldaten en het ontstaan van ander gedragsschadelijk gedrag bij hen; terwijl het commando van de strijdkrachten geen systeem heeft om zelfmoordcijfers van ingezonden soldaten vast te leggen. Volgens deskundigen wordt de fysieke en mentale toestand van dienstplichtigen voor hun inzending niet op de manier gemeten zoals zou moeten, en worden militairen in actieve dienst niet correct psychologisch gemonitord door adviseurs die aanwezig zijn in militaire centra. Dit zijn zaken die duidelijk in de wet zijn vastgelegd en moeten worden nageleefd, en volgens deskundigen gebeurt het niet naleven van deze wetten onder het mom van “tekort aan soldaten in het land”. Aan de andere kant zijn dienstplichtigen die weigeren naar militaire dienst te gaan beroofd van de meest elementaire burgerrechten.
Volgens het bericht van persagentschap Hrana, onder verwijzing naar Iran Human Rights, blijkt uit statistieken dat van elke zes soldaten één persoon serieus zelfmoord heeft overwogen, en ongeveer vijf procent van de ingezonden dienstplichtigen verslaafd raakt.
Vahid Ashtari, een sociaal activist die vooral actief is op het gebied van verzet tegen verplichte militaire dienst, zei hierover: Jaarlijks worden in Iran ongeveer 700.000 personen dienstplichtig, van dit aantal weigeren ongeveer 350.000 soldaten hun militaire dienst af te maken; dat wil zeggen dat ongeveer 50 procent van deze dienstplichtigen volledig bewust besluiten om alle beperkingen in het leven te aanvaarden in plaats van militaire dienst te doen.
Ashtari verwees naar hoe deze beperkingen werken en stelde: zij kunnen geen document op hun eigen naam ondertekenen, kunnen geen huis en auto kopen of naar het buitenland reizen; zij zijn bereid om formeel van de meest elementaire burgerrechten beroofd te worden en betalen allemaal deze prijs om niet naar militaire dienst te hoeven gaan. De andere helft van de dienstplichtige bevolking gaat naar militaire dienst, waar zij geconfronteerd worden met zelfmoord, verslavingsgedrag en depressie. Veel van hen hebben ook last van latere problemen zoals werkloosheid en achterstand in hun levensverloping, wat nergens wordt vastgelegd.
Hij verwees naar het feit dat de schadelijke effecten van militaire dienst in elke periode radicaler worden en vervolgde: na de ontwikkelingen in de jaren zeventig van het land, die onder invloed van het politieke en economische klimaat stonden, kwamen berichten over verslavingsgedrag en depressie in militaire dienst naar buiten, maar enkele jaren later bereikten de schadelijke effecten de fase van zelfmoord. In al dergelijke onderzoeken kan men de toename van zelfmoorden in militaire dienst zien. Evenals dat we er in het afgelopen decennium meer over horen.
Deze sociaal activist verwees naar de zelfmoord die de dood van Saman Dasthi, een militair van de NAJA, in Teheran veroorzaakte, die begin deze maand deze stap ondernam, en stelde: “De zaak van Saman Dasthi en de details van wat er gebeurde bevestigen volledig deze radicalisering van de vorm van protest, maar tot het moment dat we het volledige verslag van het hoofdcommandement hebben, is het beter om te wachten.”
Hij zei: “Het opmerkelijke punt is dat het militaire klimaat en het gedrag van soldaten dagelijks radicaler wordt; vooral de eisen op het gebied van militaire dienst in de virtuele ruimte en de ondersteuning die plaatsvond, toont de omvang van deze eisen aan. Jongeren willen dat leiders naar hen luisteren en verandering in deze situatie brengen. Ik ontvang dagelijks duizenden berichten met betrekking tot de campagne #speakoutaboutmilitaryservice en ben de hele dag aan het chatten en discussiëren met deze jongens.
Mohammad Reza Akbarhalvaee, voormalig plaatsvervanger van dienstplichtigen en zaken betreffende uitzonderingen in de Openbare Dienstenplicht-organisatie en een van de tegenstanders van verplichte militaire dienst die onlangs een juridisch adviesbureau in dit veld heeft opgericht, zei in zijn kritiek op het verplichte karakter van “militaire dienst”: lange afstand, lastige heen- en terugreis, de zwaarte van de dienst zelf en de behandeling die tijdens militaire dienst gebruikelijk is, stellen deze jongeren gemakkelijk onder druk. Soldaten die denken dat na deze jaren van dienst niets op hen wacht. Ze hebben twee jaar verloren en hebben geen perspectief op baan, inkomen, leven en toekomst voor zich.
Akbarhalvaee vervolgde: de aard van militaire dienst zelf, die verplicht is, verergert deze moeilijke omstandigheden. Het ministerie van volksgezondheid van het land heeft verklaard dat 30 procent van de Iraanse bevolking te maken heeft met psychische problemen en aandoeningen, en onze jonge soldaten behoren ook tot dezelfde bevolking. Al deze omstandigheden doen sommige van deze jongeren zelfmoord plegen. De berichten die we in de afgelopen maanden hebben gehoord, hebben geen reactie van autoriteiten gehad.
Halvaee, verwijzend naar het niet naleven van sommige wetten op het gebied van het uitzenden van militairen naar dienst, stelde: het proces van uitzending en dienstplichtigheid van militairen wordt geconfronteerd met problemen. De wet stelt duidelijk dat de fysieke en mentale toestand van dienstplichtigen vóór uitzending moet worden gemeten. Maar omdat het land in de afgelopen jaren militair tekort heeft, worden deze metingen niet met voldoende strengheid uitgevoerd. Anderzijds stelt de wet opnieuw duidelijk dat militairen tijdens hun dienst psychologisch moeten worden gemonitord door adviseurs die aanwezig zijn in militaire centra. Deze centra zouden de psychische toestand van jongeren moeten volgen en ook in contact moeten staan met hun gezinnen. Dit alles in een omgeving met een karakter dat gewelddadige gedragingen verergert.
De voormalig plaatsvervanger van dienstplichtigen en zaken betreffende uitzonderingen in de Openbare Dienstenplicht-organisatie merkte op: helaas worden deze berichten gehoord maar het lijkt alsof het geen belang heeft. Terwijl het commando van de strijdkrachten gevoelig zou moeten zijn voor deze incidenten, zou het een informeel systeem moeten hebben en de statistieken van deze gebeurtenissen daarin registreren zodat een programma kan worden ontworpen om eraan het hoofd te bieden.
Mohammad Reza Akbarhalvaee, stellende dat autoriteiten niet erg gevoelig zijn voor deze berichten, vervolgde: als u het zich herinnert, nadat het busongeval in Ni-Riz plaatsvond waarin soldaten waren omgekomen, vielen sommige soldaten de commandanten van de Abyek-kazerne aan. Daarna werd een beleid aangenomen dat contact tussen commandanten en soldaten tot een minimum beperkte. Naar mijn mening is vanaf die dag aanvallen en onbeschoftheid tegen commandanten afgenomen en is zelfmoord onder soldaten daar de plaats van gaan innemen.
Militaire dienst in de Islamitische Republiek Iran is voor veel gezinnen, vooral uit lager inkomensgroepen, een dubbele beproeving geworden. Iedereen wiens geslacht bij de geboorte als mannelijk is aangemerkt, moet bij het bereiken van de leeftijd van 18 jaar verplicht naar militaire dienst worden uitgezonden. Onder oneerlijke omstandigheden wordt militaire dienst aan dienstplichtigen met speciale voorwaarden verkocht en hoe hoger het onderwijsniveau, hoe hoger het bedrag voor aankoop van militaire dienst. Dit heeft tot gevolg gehad dat delen van de samenleving die te maken hebben met financiële problemen, armoede en werkloosheid zich de militaire dienst niet kunnen veroorloven.
Bron: Hrana
