Woordvoerder Revolutionaire Garde waarschuwt voor mogelijke Amerikaanse militaire aanval en geavanceerdere Iraanse wapens

Terwijl het Iraanse volk nog altijd worstelt met de gevolgen van oorlog, economische druk en een onzekere toekomst, heeft de woordvoerder van de Revolutionaire Garde opnieuw gewaarschuwd voor een mogelijke Amerikaanse militaire aanval en gesteld dat de Islamitische Republiek in het bezit is gekomen van meer geavanceerde wapens. Tegelijkertijd berichten nieuwsbronnen over gesprekken tussen Donald Trump en Benjamin Netanyahu over het mogelijk hervatten van aanvallen. Te midden van de militaire dreigingen van Teheran en de politieke berekeningen van Washington en Tel Aviv, zijn het de Iraanse burgers die opnieuw hun veiligheid, leven en levensonderhoud in gevaar kunnen zien.

Hossein Mohebati, woordvoerder van de Revolutionaire Garde, sprak woensdag 22 Mehr (14 oktober) met de staatsmedia en sloot een hernieuwde Amerikaanse aanval op Iran niet uit. Hij stelde dat een nieuw oorlog voor Washington onlogisch zou zijn, maar betoogde dat de regering-Trump mogelijk vóór de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen een prestatie nodig heeft.

Mohebati beweerde ook dat de Islamitische Republiek tijdens de 40-daagse oorlog voornamelijk oudere wapens heeft gebruikt en sindsdien in het bezit is gekomen van veel meer geavanceerde wapens; een bewering waarvoor hij echter geen details gaf over het type wapens, het moment van verwerving of verifieerbare bewijzen.

Deze uitspraken komen op een moment dat Donald Trump op 8 oktober verklaard dat Amerika vóór de tussentijdse verkiezingen op 3 november Iran niet zal aanvallen. Echter, een rapport van Axios van 13 oktober, gebaseerd op Amerikaanse en Israëlische bronnen, suggereert dat Trump en Netanyahu hebben gesproken over de mogelijkheid van het hervatten van militaire operaties tegen Iran. Volgens datzelfde rapport toonde Trump aanvankelijk interesse in deze optie, maar werd later voorzichtiger. De openbare verklaringen van Trump en rapporten over achter-de-schermen onderhandelingen geven daarom een beeld van een veranderende en onzekere situatie, zonder zekerheid over vrede en zonder bevestiging van een definitief besluit om aan te vallen.

De woordvoerder van de Garde spreekt over het verwerven van meer geavanceerde wapens, maar verklaart niet wat deze wapens precies zijn, wanneer ze zijn verkregen en welke onafhankelijke bewijzen er zijn om deze bewering te controleren. In een situatie waarin mogelijke hernieuwde confrontatie aan de orde is, dragen dergelijke uitspraken zonder meetbare informatie eerder bij aan onduidelijkheid en bezorgdheid dan dat zij helpen de situatie helder te maken.

Wanneer het militaire vermogen van de Islamitische Republiek werkelijk is toegenomen, rijzen belangrijke vragen over de aard van dat vermogen, de kosten van de ontwikkeling ervan en de mogelijke gevolgen. Wanneer het doel van deze uitspraken afschrikking en machtsdemonstratie is, moet toch de vraag worden gesteld of het herhalen van bedreigingen en militaire beloften, zonder duidelijke informatie, de veiligheid van het volk vergroten of het risico op miscalculatie en escalatie van spanningen vergroot.

Het Iraanse volk verdient het om nauwkeurige informatie te hebben over beslissingen die hun leven kunnen veranderen, in plaats van alleen via militaire toespraken en onbewezen beweringen over hun toekomst te worden geïnformeerd.

Terwijl politici voor verkiezingen berekenen, ziet het volk zich geconfronteerd met oorlogsrisico’s. Op basis van het Axios-rapport is de mogelijkheid van hernieuwde militaire operaties tegen Iran besproken in de gesprekken tussen Trump en Netanyahu. Het rapport verwijst ook naar Netanyahu’s bezorgdheid over het herstel van Irans nucleaire capaciteit. Tegelijkertijd heeft Trump publiekelijk verklaard dat hij vóór de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen geen aanval zal uitvoeren.

Deze schijnbare tegenstelling tussen de openbare houding en de gerapporteerde achter-de-schermen onderhandelingen toont aan dat de uitspraken van geen enkele politiek leider alleen als garantie voor de toekomst moeten worden beschouwd. Militaire beslissingen kunnen worden beïnvloed door veiligheidsberekeningen, nucleaire onderhandelingen en binnenlandse overwegingen van landen, maar hun gevolgen beperken zich niet tot besluitvormingskamers.

Voor het Iraanse volk is oorlog geen abstract debat over macht en afschrikking. Elke mogelijke aanval kan infrastructuur, elektriciteitsnetwerken, vervoer, communicatie, ziekenhuizen en economische activiteiten beschadigen. Zelfs zonder een nieuwe aanval kan aanhoudende spanning economische onzekerheid verergeren en het leven van families die al onder druk staan, moeilijker maken.

Mohsen Rezai had eerder al gedreigd dat, in geval van een hernieuwde Amerikaanse aanval, de krachten van de Islamitische Republiek kabels, datacentra en AI-faciliteiten in het Midden-Oosten als doelwit zouden aanvallen. Dergelijke dreigingen breiden het risico uit verder dan militaire operaties en verhogen de bezorgdheid over infrastructuur waarvan miljoenen mensen afhankelijk zijn voor dagelijkse diensten, communicatie en economische activiteit.

Elke aanval op niet-militaire infrastructuur kan gevolgen hebben die veel verder reiken dan militaire berekeningen. Iraanse burgers en mensen in andere landen in de regio mogen niet de prijs betalen voor rivaliteiten en militaire beslissingen door verlies van veiligheid, essentiële diensten en economische kansen.

De Iraanse regering moet duidelijk maken wat het doel van dergelijke dreigingen is en welke mechanismen zijn voorzien om schade aan burgers en vitale infrastructuur te voorkomen. Wederzijdse bedreigingen zijn op zichzelf geen strategie ter bescherming van het volk; zeker niet als dit leidt tot een groter risico op ruimere confrontatie.

Een van de fundamentele vragen die te midden van militaire dreigingen minder aandacht krijgt, is de menselijke en economische prijs van oorlog. Gewone burgers zijn niet aanwezig in vertrouwelijke onderhandelingen tussen Washington en Tel Aviv en spelen geen directe rol in militaire besluitvorming in Teheran; maar als het conflict escaleert, zouden zij mogelijk de eersten zijn wiens leven wordt geschaad.

Burgers die moeite hebben om voedsel, medicijnen, huisvesting en dagelijkse behoeften te voorzien, hebben het recht te weten welk plan de regering heeft om het leven van burgers te beschermen, essentiële diensten voort te zetten en verdere ineenstorting van het levensonderhoud in geval van oorlog te voorkomen. Bestaat er een duidelijk plan ter bescherming van burgers? Zijn de mogelijke kosten van een nieuwe confrontatie en manieren om deze te verminderen aan het volk uitgelegd? En wordt diplomatie en het verminderen van spanningen met dezelfde ernst nagestreefd als waarover militaire kracht wordt gesproken?

Dit zijn geen marginale vragen; het zijn onderdelen van de verantwoordelijkheid van elke regering tegenover het volk waarvan de veiligheid en leven afhankelijk zijn van haar beslissingen.

De veiligheid van het volk moet voorrang hebben op machtsdemonstratie en politieke berekeningen. Alleen beweringen over het verwerven van geavanceerde wapens garanderen geen veiligheid, en belofte van een buitenlandse president om zich van aanvallen te onthouden kan niet alleen de toekomst zeker stellen. Wat belangrijk is, is het verminderen van oorlogsrisico, transparantie over gevoelige beslissingen en verantwoording voor de gevolgen ervan.

De Islamitische Republiek moet, in plaats van zich te beperken tot bedreigingen en machtsdemonstratie, uitleg geven over militaire kosten, strategische doelstellingen en plannen ter bescherming van burgers. Tegelijkertijd moeten de Verenigde Staten en Israël ook de menselijke en regionale gevolgen van mogelijke militaire maatregelen serieus nemen. Duurzame veiligheid wordt niet bereikt door oneindige escalatie van bedreigingen, maar vereist beslissingen die oorlogsuitbreiding voorkomen en de weg naar diplomatie openhouden.

Het Iraanse volk mag niet veranderen in machteloze toeschouwers van beslissingen die hun huis, toekomst en leven in gevaar kunnen brengen. De echte vraag is niet wie het hardst dreigt; de vraag is wie verantwoordelijkheid aanvaardt voor het voorkomen van oorlog, de bescherming van burgers en verantwoording over de kosten van deze crisis?