Zwart schandaal in de bloedige handelsketens in Iran

Sohila.Sh. FCNN: Het ophangen van advertenties voor de verkoop van organen op muren en deuren in grote steden van het land is al enkele jaren normaal geworden. We zijn er niet meer verbaasd over. Het lijkt erop dat we de armoede hebben toegestaan om diep in het lichaam en de ziel van onze landgenoten door te dringen. Tot het punt dat mensen lichaamsdelen verkopen en daarvoor voedsel krijgen om niet onder de armoedegrens te vallen en niet van honger om te komen.

Ook de heren zien geen religieus verbod in dit werk, tot zover dat Nasser Makarem Shirazi, een marja die met gemak het verbodene halaal en het geoorloofde haram verklaart, zijn hand ernaar uitstrekt en zegt: “Het verkopen van lichaamsdelen die vervangbaar zijn, is niet problematisch, maar de eigenaar van het lichaamsdeel moet betaling eisen voor toestemming om het lichaamsdeel te verwijderen, niet het lichaamsdeel zelf.”

En hier hebben we allemaal onze stempel van goedkeuring gezet op een bloedige handel in ons land. Tot vandaag de dag, toen deze advertenties voorbij nieren gingen en andere lichaamsdelen zoals ogen ook doelwit werden.

De bitterdere werkelijkheid is dat het bewijs aangeeft dat deze organen het land verlaten en, beter gezegd, worden gesmokkeld naar andere landen, vooral in de oevers van de Perzische Golf.

Een ongelukkig fenomeen dat helaas in stijgende lijn is en waarvan de belangrijkste slachtoffers niet langer volwassen arme verkopers zijn, maar onschuldige kinderen.

Kinderen die worden ontvoerd en na verwijdering van het smokkelbare orgaan worden achtergelaten. Natuurlijk moet het aantal kinderen dat door verslaafde families is verkocht ook aan hen worden toegevoegd, wat helaas in stijgende lijn is.

Zelfs pasgeborenen worden verkocht. De meest recente prijzen in Teheran zijn als volgt: pasgeboren jongen 7 miljoen en pasgeboren meisje 8 miljoen toman. De transactie begint met het onderbrengen van verslaafde moeders in toezichthoudende huizen en de bevalling vindt ook plaats in overheidsziekenhuizen. Dit is slechts een klein deel van het nieuws dat ondanks strenge censuur in binnenlandse media is weerspiegeld en ter kennis van het publiek en ambtenaren is gebracht.

Ambtenaren zijn onverschillig

Intussen hebben tot nu toe geen mediakanalen de ambtenaren opgezocht en hen niet ter verantwoording geroepen. Ambtenaren die stellen de mensenrechten in het land te verdedigen, maar echter indifferent zijn tegenover de groei van de bloedige menselijke handel en het doden van onschuldige kinderen en pasgeborenen voor een gering bedrag.

Zelfs vertegenwoordigers van het volk in de Islamitische Consultatieve Assemblee hebben ondanks bevestiging van deze misdaden in het land de ambtenaren van het regime niet ter verantwoording geroepen.

Volgens de website van het Huis van de Natie, volgens Yahya Kamali Pur, vicevoorzitter van de Juridische en Rechtscommissie van de Islamitische Consultatieve Assemblee, heeft gijzeling om lichaamsdelen van personen te stelen en de betrokkenheid van deze misdaad onder straatkinderen de ernst van deze schending verdubbeld. Het lijkt erop dat gezien het gebrek aan afschrikkende wetgeving, controle op deze misdaad niet mogelijk is en helaas hebben we te maken met groei van deze sector van smokkel in het land.

Waarom de stilte?

Maar waarom hebben allemaal gezwegen en kunnen we, door de ambtenaren ter verantwoording te roepen en op de eerste plaats Khamenei als leider van de Islamitische Republiek, niet ter bescherming van het leven van de toekomstige generaties van ons land aanklagen indienen?

Amin Qadsi, een Iraniër woonachtig in Europa die jaren lang cipier was in de gevangenis van Adel Abad in Shiraz, gelooft dat strikte onderdrukking de marginale oorzaak van deze terughoudendheid van de media is.

Hij beschouwt de gevolgen van het identificeren van de leiders van bendes die mensenorganen smokkelen in het land als de voornaamste oorzaak van deze stilte.

Qadsi zegt in gesprek met FCNN: “Hoe kan het dat veiligheidsfunctionarissen zodra een Bahai-gebedssessie of christelijke bedienaars-bijeenkomst wordt gehouden, hiervan op de hoogte zijn en onmiddellijk overgaan tot arrestatie van de daders, maar zij blijven onwetend over de uitvoering van illegale chirurgische ingrepen en bevallingstijden van vrouwen die verslaafd zijn en het moederschap niet proeven, nog in een regeringsziekenhuis? Dit is precies als de groei van drugsmokkel in het land. die alleen eindigt met straffers van ondergeordenden. Maar de kopstukken van smokkelbendes zetten hun werk voort.”

Smokkel van lichaamsdelen buiten het zicht van ambtenaren is onderschatting

Naar het oordeel van deze burger is de aanvaarding van het feit dat pasgeboren baby’s of straatkinderen het slachtoffer worden van smokkelaars, buiten het zicht van de leiders van de Islamitische Republiek, onderschatting.

Qadsi gaat verder en vervolgt met verwijzing naar zijn ervaringen als cipier in Iran: “Ik herinner me dat gevestigde smokkelaars in gevangenis en rechtbank door geld te geven werden bevrijd van executiestraf en hun levenslange gevangenis later met opeenvolgende amnestieën tot minder dan tien jaar werd teruggebracht. Maar degenen die alleen goederen vervoerden en geen geld bij zich hadden, kregen volledige straf. Zelfs dossiermanipulatie was gemakkelijk en met betaling van minder dan tien miljoen toman mogelijk, zodat de smokkelwaar van drugs die ontdekt was tot een lager gewicht kon worden teruggebracht en zijn straf tot het minimum. Dit alles toont aan dat het regime wil dat de drugsmokkel in Iran doorgaat. Want via deze weg stromen de aanzienlijke winsten in de zakken van de regeringsleiders en hun kinderen.”

Hij herinnert ook aan de strikte maatregelen op grenzen voor het verlaten van toegestane goederen met reizigers en zegt: “Mensen kunnen geen medicijnenpakket of voedingswaren over de grens halen. Hoe kan een smokkelaar menselijke organen, waarvan transport speciale apparatuur vereist, buiten het zicht van ambtenaren het land uit brengen?”

De ervaringen van deze medeburger van overheidsmedeplichtigheid met sommige religieuze functionarissen in Shiraz voor het doorvoeren van smokkelgoederen naar buurlanden vertellen dat dit soms ook betrekking had op drugsmokkel. Tot het punt dat zij gemakkelijk zware voertuigen en tweedehandsautomobielen uit het buitenland met speciale verborgen ruimtes het land inbrengen voor bepaalde doeleinden. Daarom is het naar zijn mening niet onwaarschijnlijk dat sommige van dezelfde personen bendes die mensenorganen smokkelen, controleren of steunen.

Het nieuws van identificatie en arrestatie van 12 bendes die organen smokkelen in recente maanden was volgens Qadsi het meest geschikte instrument geweest dat kon leiden tot identificatie van hogergeplaatsten in deze handel. Maar niets bijzonders gebeurde en zelfs details van het dossier van deze criminelen bereikten het publiek niet.

Patiënten hebben geen voordeel van gedoneerde organen

Op een ander punt in dit verhaal wordt het niet-voordeel krijgen van behoeftigen tot orgeantransplantatie door medeburgers opgeworpen. Terwijl aangegeven is dat ongeveer 25.000 personen in Iran wachten op orgaantransplantatie en dagelijks 10 personen op de wachtlijst hun leven verliezen, worden lichaamsdelen van Iraniërs getransplanteerd in buitenlandse patiënten.

Deze illegale procedures zijn meestal uitgevoerd in regeringszieken- en privé ziekenhuizen in Teheran. Zonder dat veiligheidstroepen ervan op de hoogte zijn.

Op basis van statistieken gepresenteerd door de Vereniging voor bescherming van nierpatiënten, werden in het jaar 92 ongeveer duizendachthonderd niertransplantaties uitgevoerd, maar slechts ongeveer 800 van die in coördinatie met de associatie, en meer dan duizend van deze procedures waren illegaal en betroffen niertransplantatie van Iraanse burger naar Iraanse burger of Iraan naar buitenlander en werden uitgevoerd met schending van sommige ziekenhuizen en artsen.

Aanbod van pasgeborenen groeit meer met toename van sekswerkers

Mediaberichten tonen aan dat obdakloze vrouwen op het moment van bevalling in sommige ziekenhuizen in het zuiden en het centrum van Teheran voor 100 tot 200 duizend toman hun baby verkopen. Natuurlijk, als de pasgeborene verslaafd is, is de prijs lager. Met name gezien de groei van de bevolking verslaafde vrouwen en sekswerkers in Iran is het aanbod van pasgeborenen ook gegroeid en hebben tussenpersonen meer ruimte voor onderhandeling verkregen.

Maar ambtenaren zijn ook indifferent in het controleren van dit proces. Op zo’n manier dat zij geen effectief instrument gebruiken om de veiligheid van verslaafde vrouwen te waarborgen en deze afschuwelijke misdaden te voorkomen. Ze doen zelfs alsof niets is gebeurd en het land in vrede en veiligheid is.

Recent, in reactie op nieuws gepubliceerd in media, kondigde Shahindokht Molaverdi, plaatsvervanger van vrouwen- en gezinsaangelegenheden van het presidium, het aantal verkochte pasgeborenen in de baarmoeder aan als groot en beperkte zich tot warschuwingen en regels en noodregels om tegen dit proces op te treden, waarbij de bal naar andermans veld wordt gegooid.

Terwijl de meeste van deze kinderen geen vader hebben en geen identiteitsdocumenten hebben. Om deze reden geven ziekenhuismederwerkers dwangmatig en zonder aandacht voor de weigering van de moeder, het kind aan haar over. Omdat welzijn als toezichthouder voor bescherming van dergelijke kinderen ook niet over de nodige capaciteit beschikt om diensten aan deze bevolkingsgroep te verlenen. Deze voorwaarden bepalen het noodlot van dit deel van de Iraanse bevolking op een manier die in geen geval aangenaam en humaan is.

Op deze manier tonen de feiten aan dat het groeiende proces van bloedige handel in Iran geen eenfactorieel fenomeen is geweest en dat een reeks van factoren in kettingvorm een rol spelen in het voorkomen ervan. Culturele en economische armoede is een van deze schakels. Maar ambtenaren richten zich alleen op deze schakel en negeren de oorsprong en wortel van de bevordering van deze handel.

Op deze manier is de gemakkelijkste weg dat iedereen alleen van de “moet-haves” spreekt en van oplossingen spreekt waarvan onduidelijk is wat door welke instantie of verantwoordelijke official zal worden uitgevoerd. Het is alleen de schouders die zich van het verantwoordingsgewicht bevrijden en de bal is wat over het veld van dit en dat rolt. Zonder dat iemand gedwongen is rekenschap af te leggen of een ambtenaar de gevolgen van dit antihumane fenomeen in het land accepteert.