Rapport van Amnesty International over 96 gevallen van opzettelijke doding van gevangenen in Iran
Amnesty International heeft in een nieuw onderzoeksrapport bijna honderd gevallen van opzettelijke doding van zieke gevangenen in Iraanse gevangenissen gedocumenteerd.
Dit gedetailleerde rapport onder de titel “In de wachtkamer van de dood: sterfgevallen door onthouding van medische zorg in Iraanse gevangenissen” werd dinsdag 23 Farvardin gepubliceerd.
In dit onderzoeksrapport wordt in detail uitgelegd hoe gevangenisautoriteiten in de Islamitische Republiek een rol hebben gespeeld in de dood van gevangenen of de directe oorzaak ervan waren, door het vervoer naar ziekenhuizen te weigeren of uit te stellen.
Volgens dit gedocumenteerde rapport zijn 64 van de 96 gevangenen wier zaken Amnesty International heeft onderzocht, in de gevangenis gestorven.
Amnesty International schrijft hierover: “Velen van hen zijn in hun cellen gestorven, wat betekent dat zij in hun laatste levensuurtjes niet eens onder basale medische zorg stonden. Anderen zijn gestorven terwijl zij werden verzorgd in gevangenisinrichtingen met primitieve uitrusting.”
Volgens dit rapport zijn 26 gevangenen gestorven als gevolg van opzettelijke en dodelijke vertragingen door medisch personeel of gevangenisautoriteiten, tijdens vervoer naar het ziekenhuis of kort na opname.
Amnesty International stelt in zijn rapport: “In minstens zes gevallen werden ernstig zieke gevangenen naar solitary confinement, strafcellen of quarantaine gebracht. Hiervan stierven vier in isolatie in de gevangenis, terwijl de overige twee uiteindelijk toestemming kregen voor ziekenhuisvervoer, maar alleen toen het al te laat was; zij stierven hetzij tijdens het vervoer naar het ziekenhuis of kort na opname.”
In de overgrote meerderheid van de geregistreerde gevallen waren de overleden gevangenen jong of middelbaar oud: 23 waren tussen de 19 en 39 jaar en 26 tussen de 40 en 59 jaar.
In het onderzoeksrapport van Amnesty International wordt “systematische immuniteit voor mensenrechtenschenders tegen straf in Iran” genoemd als een van de factoren die gevangenisautoriteiten toestaat de dodelijke onthouding van medische zorg voor gevangenen voort te zetten.
Amnesty International noemt deze gerechtelijke immuniteit een crisis en voegt eraan toe: “Gezien deze situatie benadrukt Amnesty International opnieuw de noodzaak van het opzetten van een internationaal mechanisme door de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties voor het verzamelen, analyseren en bewaren van bewijzen met betrekking tot de ernstigste internationale misdrijven gepleegd in Iran, met het doel de weg vrij te maken voor een eerlijke strafrechtelijke vervolging in de toekomst.”
Eerder, in september vorig jaar, riep Amnesty International, na de verspreiding van video’s van de manier waarop gevangenisbewaarders gevangenen in Iran behandelden en gezien het voortdurende weigeren van autoriteiten van de Islamitische Republiek om onderzoeken in te stellen, “opnieuw op tot de oprichting van een verantwoordings- en onderzoeksmechanisme door de Mensenrechtenraad van de Verenigde Naties” om dit onderwerp aan te pakken.
In het nieuwe rapport van Amnesty International benadrukt Diana Al-Tahawi, vicedirecteur van het Midden-Oosten- en Noord-Afrikakantoor van de organisatie: “Zolang er geen effectieve, volledige, transparante, onpartijdige en onafhankelijke onderzoeken worden uitgevoerd om de omstandigheden die tot de dood van gevangenen hebben geleid vast te stellen en de betrokken personen op te sporen, zal de schaduw van de dood zwaar op de Iraanse zieke gevangenen drukken.”
In een deel van dit onderzoeksrapport worden statistieken van 96 gevangenen per provincie gepresenteerd, waaruit blijkt dat de provincies West-Azerbeidzjan, Teheran, Sistan en Balochistan en Karadj respectievelijk met 28, 16, 15 en 12 overleden gevangenen aan de top van de lijst staan.
Van deze 96 geregistreerde sterfgevallen zijn 65 gevangenen in de afgelopen vijf jaar gestorven, wat, zelfs als dit gevolg is van verbeterde toegang tot informatie in de afgelopen jaren, “nog steeds een waarschuwingssignaal is dat ernstige schendingen van het recht op leven en gezondheid in alle Iraanse gevangenissen niet zijn afgenomen en voortdurend plaats vinden en worden vergemakkelijkt door een klimaat van immuniteit voor schenders van de rechten van gevangenen tegen straf”.
Volgens dit rapport heeft Amnesty International van 69 van de 96 geregistreerde sterfgevallen toegang tot juridische informatie, waaruit blijkt dat minstens 57 van hen hun straf uitzaten en 12 van de overleden gevangenen in voorlopige hechtenis zaten.
Ook van de totaal 96 gevangenen wier dood is geregistreerd, “hadden de zaken van 20 van hen een politiek karakter met beschuldigingen van nationale veiligheid”; een beschuldiging die in de Islamitische Republiek regelmatig tegen burgeractivisten, mensenrechtenactivisten, schrijvers, politieke tegenstanders en leden van etnische minderheden wordt ingebracht.
Volgens dit onderzoeksrapport “hadden de zaken van 76 andere overleden gevangenen een niet-politieke aard”.
Amnesty International heeft, door alle deze gevallen te documenteren en om verdere vermijdbare sterfgevallen als gevolg van onthouding van levensnoodzakelijke medische zorg te voorkomen, de autoriteiten van de Islamitische Republiek gevraagd om “totdat er structurele hervormingen in de gevangenismedische diensten plaatsvinden, zowel in wet als in praktijk, voor te schrijven dat gevangenen met noodtoestanden onmiddellijk naar medische instellingen buiten de gevangenis worden vervoerd”.
Amnesty International heeft de autoriteiten van de Islamitische Republiek ook gevraagd om “de diep gebrekkige bepalingen van de uitvoeringsverordening van de Dienst voor Gevangenissen, die directeuren van gevangenissen en officieren van justitie de bevoegdheid geven medische aanbevelingen te negeren en de uiteindelijke beslissingsbevoegdheid te hebben over het vervoer van gevangenen voor behandeling buiten de gevangenis, te wijzigen”.
Bron: Farda Radio
