Washington Post waarschuwt voor verborgen kracht die Iraans regime kan vernietigen
David Ignatius schreef in een artikel in de Washington Post dat de actieve arbeidersbeweging in Iran naar verwachting de belangrijkste factor is in structurele veranderingen die tot het einde van het huidige regime kunnen leiden.
De schrijver stelt in zijn artikel: “De arbeidersbeweging in Iran wordt meestal over het hoofd gezien bij de beoordeling van de situatie in het land, hoewel protesten van arbeiders grote schokken hebben veroorzaakt en een brede basis hadden, en het regime de afgelopen 20 jaar moeite heeft gehad met de onderdrukking ervan.”
De schrijver onderstreept het belang van de arbeidersbeweging door een citaat aan te halen van Mohammad Khatami, voormalig president van Iran, dat ongeveer een maand na de landwijde protesten tegen de stijging van benzineprijzen in november vorig jaar werd uitgesproken.
Khatami had gezegd dat wanneer de bovenste en middenklassen van de samenleving zich bij de protesterende arbeiders aansluiten, geen militaire of veiligheidsmacht in staat zal zijn maatregelen tegen hen te nemen… en een dergelijke spanningen zal uitgroeien tot een confrontatie tussen het regime en het volk.
Volgens de schrijver van het artikel vonden “de bloedigste botsingen tijdens de protesten in november plaats in de stad Mahshahr in zuidwestelijk Iran, waar betogers, onder wie petrochemische arbeiders, de straten opgingen en het regime antwoordde met “brutaliteit” door het gebruik van automatische wapens en tanks.”
Behnam Bin Talebzadeh, politiek analist, zei tegen de Washington Post dat het regime “bang is voor georganiseerde actie en goed beseft dat stakingen in de olie-industrie een noodzakelijke actie waren voor het omverwerpen van de sjah.”
Maryam Moammarzadeghi, die de zaken van Iraanse vakbonden volgt, benadrukt dat er een soort samenwerking en synergie bestaat tussen arbeidersstakingen en straatprotesten.
De schrijver van dit artikel stelt: “Iran beweegt langzaam naar een mogelijk keerpunt. De Revolutie van 1979 en ook de leiders van het regime worden ouder, en de geestelijken worden zowel binnen als buiten beheerst door de Islamitische Revolutionaire Garde, maar het charisma van de Garde verdween vorige maand met de dood van Qassem Soleimani.”
Volgens de voorspelling van de schrijver zal “politieke stagnatie in Iran nog een decennium voortduren, maar het idee dat zo’n systeem voor altijd overeind kan blijven in zo’n ingewikkeld land, lijkt zeer moeilijk. Naar zijn mening is de arbeidersklasse de kracht die het regime kan veranderen.”
De schrijver besluit zijn artikel met de uitspraak: “Wanneer u ziet dat golven van stakingen zich over geheel Iran uitbreiden, ondanks brutale onderdrukking, zult u merken dat Iran misschien eindelijk een nieuw stadium ingaat.”
Bron: Al Arabiya Farsi
