Groep vrouwelijke activisten in Iran eist aftreding van Khamenei

Een groep activisten en vrouwelijke actievoerders in Iran heeft in een verklaring de terugtrekking van de leider en een overgang van de Islamitische Republiek geëist. Een van de ondertekenaren spreekt met Deutsche Welle over de concrete achtergronden van dit verzoek en de ontvangst ervan.

Veertien civiele activisten en vrouwenrechtsactivisten in het land hebben met de publicatie van een verklaring gepleit voor een overgang van de Islamitische Republiek en de terugtrekking van de leider, ayatollah Khamenei.

De verklaring is gericht aan “landgenoten” en verwijst naar wat vrouwen in Iran in de afgelopen 40 jaar is aangedaan: “Vier decennia bewind onder de absolute wilayat al-faqih hebben geleid tot de onmenselijke uitsluiting van de helft van de bevolking van het land, ‘met al hun capaciteiten en bekwaamheden’, wat betreft gelijke burgerrechten en menselijke waardigheid.”

De ondertekenaren stellen: “Veel van onze fundamentele en mensenrechten als vrouwen in Iran werden ons ontnomen en ons vrouwelijk geslacht en identiteit kwam onder toezicht van de absolute wilayat al-faqih en mannelijk geslacht en patriarchale cultuur te vallen, en iedereen die tegen deze geslachtsdiscriminatie protesteerde werd onderworpen aan belediging en vernedering, mishandeling, gevangenisstraf en in sommige gevallen foltering en executie!”

Deze vrouwen “eisen een seculair democratisch gouvernement met behoud van de territoriale integriteit van Iran”. Een gouvernement “dat de rechten van vrouwen in de maatschappij kan garanderen.”

Zij benadrukken dat zij vastbesloten zijn hun strijd op een burgerlijke wijze, zonder geweld, voort te zetten totdat zij hun volledige eisen hebben bereikt. Zij hebben het volk gevraagd zich bij hen aan te sluiten en hen te steunen. Steun die naar hun mening “kan uitgroeien tot een omvattende en landelijke beweging…”

Giti Pourfazel, advocaat en een van de ondertekenaren van deze verklaring, heeft vragen van Deutsche Welle over de verklaring beantwoord. De eerste vraag was in hoeverre zij hopen dat het volk, of zelfs aanzienlijke delen van vrouwen, achter deze eis zullen gaan staan en eraan hun steun zullen betuigen.

In antwoord verwijst zij naar de huidige situatie in Iran en beschouwt deze als een onstabiele en failliet situatie, zowel economisch, politiek als sociaal. Mevrouw Pourfazel is van mening dat deze ontevredenheid op brede schaal opnieuw zal opbloeien en zegt: “De situatie in Iran staat op het punt te exploderen. De ontevredenheid is zo diep dat het op elk moment kan ontvlammen door één lucifer.”

Twee maanden geleden publiceerden 14 civiele en politieke activisten ook een verklaring waarin zij de leider van de Islamitische Republiek om terugtrekking vroegen. Giti Pourfazel verwijst naar hun verklaring en zegt: “Daarna besloten wij ook een verklaring uit te geven en onze eisen duidelijk naar voren te brengen: dat de leider aftreedt. Want hij heeft het land niet kunnen besturen zoals het zou moeten en het volk niet kunnen bevredigen. Een van de meest belangrijke kwesties is dat het land ervaren politici nodig heeft die weten hoe zij voorzichtig moeten handelen zodat de problemen voor het volk kleiner zijn.”

Giti Pourfazel is van mening dat een explosieve beweging van de maatschappij zeer snel kan plaatsvinden en dat de Iraanse maatschappij nu op een stadium is gekomen waar zij achter de eis voor de terugtrekking van ayatollah Khamenei kan staan.”

Brede steun op sociale media voor de verklaring

Zij verwijst ook naar het lot van landen rond Iran die hun onderdrukking hebben voortgezet en zich nu in een zeer sombere veiligheids-, economische en sociale situatie bevinden. Deze activisten hopen dat Iraanse politici, kijkend naar de regio, Iran zullen voorkomen in een afgrond te duwen.

Mevrouw Pourfazel spreekt over de reacties in Iran op deze verklaring en zegt dat er veel steun in de virtuele ruimte voor is, en zij is van mening dat “de virtuele ruimte de diepte van de gemoedstoestand in de Iraanse maatschappij weerspiegelt, omdat het een plaats is waar mensen zonder angst voor onderdrukking kunnen spreken.”

De laatste vraag van Deutsche Welle, wat misschien de eerste vraag is voor velen die deze verklaring hebben gelezen, is of zij zich zorgen maken over de gevolgen van de verklaring die zij hebben gepubliceerd, of zij niet bang zijn? Zij zegt: “Wij zijn vertrouwd met de merktekenen en vlaggen van deze onderdrukkende regering. We hebben het veertig jaar verdragen. We hebben ons erop voorbereid dat geweld tegen ons kan worden gebruikt.”

Volgens Giti Pourfazel is dit een bitter feit dat “de gevangenissen in Iran altijd vol zijn en elke groep die wordt vrijgelaten, wordt vervangen door een andere groep”, maar dit heeft wel een bepaalde betekenis: “Een land dat zo ver is gekomen, weet dat de beker vol is.” Haar hoop, en waarschijnlijk ook die van de andere ondertekenaren, is dat als hun leven en veiligheid in gevaar komen, de maatschappij niet zwijgend blijft.

Bron: DW