Commandant Sepah erkent infiltratie op hoogste niveaus regering

Mohammad Jaafar Asadi, commandant van de Sepah Pasdaran en voormalig plaatsvervangend inspecteur van het centrale commando Khatam al-Anbiya, erkende informatieinfiltatie in de Sepah, het ministerie van Inlichtingen, radio-televisie en andere overheidsinstanties en zei dat er geen plaats meer voor verberging overblijft. Deze uitspraken schetsen, samen met de eerdere bekentenis van Abbas Araghchi over een veiligheidsgat op de hoogste regeringsniveaus en rapporten over het gebruik van Israëlische beveiligingscamera’s door Teheran, een beeld van structurele kwetsbaarheid van de veiligheidsapparatuur van de Islamitische Republiek.
Asadi zei in een interview met het persbureau Defaapres: “Vijandelijke infiltratie heeft plaatsgevonden op hoge niveaus. Zelfs in de Sepah, het ministerie van Inlichtingen, radio-televisie en verschillende overheidsinstanties vindt infiltratie plaats. Deze infiltratie is soms direct en soms indirect.” Een apparaat dat burgers jarenlang onder toezicht heeft gehouden, is nu volgens Sepah-functionarissen niet eens in staat om informatie en veiligheid binnen de machtstructuur te beschermen.
Hij beweerde ook dat Israël, door gebruik te maken van zijn infiltratie in Europese landen, paspoorten en identiteitsdocumenten voor zijn agenten kan vervaardigen zodat zij onder dekmantel van toeristen of handelaren Iran kunnen binnenkomen.
Deze uitspraken zijn slechts een gewone veiligheidswaarschuwing. Wanneer iemand met een commandoachtergrond in de Sepah spreekt over infiltratie in instellingen die een belangrijk deel van het militaire, informatieve en propagandistische apparaat van de Islamitische Republiek vormen, is de kernvraag: hoe kan een apparaat met deze omvang van begroting, troepen, uitrusting en veiligheidsbeweringen zo kwetsbaar voor infiltratie worden? Als deze infiltratie op de hoogste niveaus bestaat, wie draagt daar de verantwoordelijkheid voor en wie moet rekenschap afleggen voor de veiligheidsfalen?
Asadi’s uitspraken kwamen naar voren terwijl Abbas Araghchi, minister van Buitenlandse Zaken van de Islamitische Republiek, op 28 Tir 1405 in een interview over de veertig dagen durende oorlog had gesproken over een veiligheidsgat in het Pasteur-complex. Araghchi, verwijzend naar de kennis van Amerika en Israël van belangrijke bijeenkomsten op 9 Esfand 1404, de eerste dag van de oorlog, zei dat dit aantoont dat er een veiligheidslekking was die waarschijnlijk nog niet is verholpen. Hij breidde zelfs de reikwijdte van deze infiltratie uit verder dan toegang tot informatie en zei dat het mogelijk ook invloed op besluitvorming en de psychologische sfeer van de regering zou hebben gehad.
Eerder had The New York Times gerapporteerd dat de operatie die leidde tot de dood van Ali Khamenei en een aantal hoge functionarissen van de Islamitische Republiek het resultaat was van maanden informatiebewaking en nauw samenwerking tussen de Amerikaanse Central Intelligence Agency, CIA en Mossad. Volgens dit rapport kwam informatie over Khamenei’s verblijfplaats en bijeenkomsten van hoge functionarissen in Israëls bezit en speelde een bepalende rol bij de planning van de operatie.
Al deze rapporten roepen ernstige vragen op over de informatieprotectiestructuur van de Islamitische Republiek Iran: hoe kon de verblijfplaats van het hoogste regeringsambt en gevoelige militaire en veiligheidsvergaderingen zo gemakkelijk worden getraceerd? Was het probleem alleen menselijke infiltratie of hadden communicatiesystemen, digitale infrastructuur en toezichtnetwerken ook een rol in dit falen?
Een opvallend onderdeel van Asadi’s uitspraken was zijn verwijzing naar mobiele telefoons, camera’s geplaatst op straten, in winkels en zelfs in huizen, en ook informatie geregistreerd in verschillende systemen. Hij zei dat camerabeelden worden geanalyseerd met behulp van kunstmatige intelligentie en dat informatie over tankstations, diensten en vliegtuigtickets de mogelijkheid biedt om personen op te sporen. Asadi zei tot slot: “Wij zelf leveren ook diensten en informatie en je kunt niet langer zeggen dat er een plaats voor verberging bestaat.”
Deze bekentenis heeft echter een ander aspect: de Islamitische Republiek heeft jarenlang dezelfde tools gebruikt om burgers in het oog te houden, tegenstanders op te sporen, vrouwen te controleren en protesten neer te slaan. Nu kan dezelfde infrastructuur die bedoeld was als oog van de regering op het leven van mensen, volgens gepubliceerde rapporten een zwak punt in de veiligheid van de regering zelf worden.
De Financial Times schreef in een rapport dat op 18 Khordad 1405 werd gepubliceerd dat de Islamitische Republiek tijdens de protesten van Dey 1404 nieuwe camera’s had geplaatst om de bewaking van demonstranten te vergroten. Volgens een goed geïnformeerde bron kon Israël tijdens de recente oorlog toegang tot de beelden van deze camera’s krijgen en gebruikte het om basij-troepen die op controleposten waren gestationeerd te identificeren. Andere rapporten hebben ook gesproken over Israëls informatietoegang tot Teheran’s verkeersnetwerk en het gebruik van gegevensanalyse om hoge functionarissen en hun bewakers op te sporen.
Deze tegenstrijdigheid kan niet worden genegeerd: een regering die camera’s en toezichtsystemen installeert om burgers onder controle te houden en informatie over verkeer en dagelijks leven van mensen verzamelt, was blijkbaar niet in staat dezelfde infrastructuur tegen externe infiltratie en toegang veilig te houden. Burgers moeten de kosten van voortdurend toezicht betalen met beperking van hun privacy, maar de regering kan niet eens garanderen in wiens handen de verzamelde informatie terechtkomt en hoe deze wordt gebruikt.
Asadi beweerde in een ander deel van het interview dat een lid van de Sepah, met zijn hoofd bedekt, was ontvoerd en naar een huis was overgebracht vanwaar direct contact met Tel Aviv was gelegd. Volgens zijn verhaal was deze persoon na ondervragingen met verbonden ogen naar de woestijngebieden rond Varamin overgebracht en was hem gedreigd dat hij, als hij twee uur zou bewegen, onder vuur zou worden genomen. Asadi zei dat het Sepah-lid na ongeveer tien tot vijftien minuten schreeuwend was begonnen en uiteindelijk zichzelf kon redden.
Asadi gaf echter geen naam van de persoon, het moment van het incident, identiteit van de ontvoerders of onafhankelijk bewijs ter bevestiging van dit verhaal. Dit deel van zijn uitspraken moet daarom worden beschouwd als het verhaal van een voormalige Sepah-functionaris, niet als een feit dat onafhankelijk is geverifieerd.
Eerder zijn er echter rapporten verschenen over ondervragingen van personen die gelieerd aan de Sepah in Iran. In Ordibehesht 1401 meldden Israëlische media de ondervraging van Mansour Rasuli in Iran; Iran International identificeerde hem als verbonden aan een netwerk gekoppeld aan de Sepah dat, naar aanleiding van deze nieuwsorganisatie, de taak had om individuen in Turkije, Duitsland en Frankrijk te assassineren. Het verhaal van deze zaak ging samen met verschillende reacties en versies van Rasuli zelf en de details waren niet identiek in de media.
In Tir van hetzelfde jaar meldde Iran International de ondervraging van Yedallah Khodmati, een lid van de Sepah’s Amad-afdeling en ondersteuningseenheid, en beweerde dat hij tijdens ondervragingen informatie had verstrekt over de overdracht van wapens naar Syrië, Irak, Libanon en Jemen. Het bericht van Khodmati’s ondervraging werd later ook bevestigd door officiële media van de Islamitische Republiek, hoewel functionarissen een ander verhaal over de identiteit en aard van de ontvoerders gaven.
Asadi’s bekentenissen gaan niet alleen over Israëlische informatieinfiltatie; deze uitspraken trekken het gordijn weg van een diepe kloof tussen de veiligheidsbeweringen van de regering en de werkelijkheid van de werking van haar apparaten. De Islamitische Republiek heeft in voorbije jaren, door de uitbreiding van camera’s, identificatiesystemen, controle van communicatie en verzameling van burgergegevens, de privacy van mensen verder beperkt. Maar nu zegt een voormalige Sepah-functionaris dat informatie van dezelfde systemen mogelijk in handen van anderen valt en dat er geen veilige plaats meer voor verberging overblijft.
In dergelijke omstandigheden zouden, in plaats van burgers verantwoording af te leggen voor de veiligheidstekortkomingen van de regering of opnieuw met meer beperkingen in het dagelijks leven te worden geconfronteerd, functionarissen moeten uitleggen wat de zware kosten van deze structuur zijn, wat de informatiefouten zijn en wat het lot van de privégegevens van mensen is. De nationale veiligheid kan geen excuus zijn voor onbeperkt toezicht op de samenleving, terwijl dezelfde regering voortdurend falen ondervindt in het beschermen van zijn meest gevoelige centra en informatie.
Wanneer de regering van burgers verwacht dat zij alle informatie en details van hun leven registreren in systemen onder haar controle, heeft zij het recht daarop aansprakelijk te worden gesteld voor de veiligheid van deze gegevens; maar allereerst moet de regering zelf op deze vraag antwoorden: hoe kan een apparaat dat beweert alles onder controle te hebben infiltratie in de meest gevoelige lagen van de macht niet hebben voorkomen?




