«Amir Hossein Mousavi» achter gesloten deuren van het Iraanse rechtssysteem
De gedwongen bekentenis van «Amir Hossein Mousavi» is een teken van voortdurende zaaksvorming door de regering achter gesloten deuren van het rechtssysteem.
De uitzending van gedwongen bekentenissen van Amir Hossein Mousavi door de staatsomroep van de Islamitische Republiek heeft opnieuw het gordijn opgetrokken over de repetitieve cyclus van scenarioschrijving en zaaksvorming tegen kritische burgers en religieuze en politieke minderheden.
In een programma dat gisteravond op het Iraanse regeringstelevisiestasion werd uitgezonden, werd Mousavi beschuldigd van «onwettige activiteiten», «contact met Israël» en verschillende andere beschuldigingen, maar waarnemers zeggen dat deze bekentenissen onder druk en in inhumane omstandigheden zijn afgelegd.
Bronnen dicht bij de zaak hebben bevestigd dat hij tijdens zijn detentie werd beroofd van de meest elementaire wettelijke rechten, waaronder toegang tot een advocaat, contact met zijn familie en het recht op eerlijke verdediging, en heeft hij vrijwel zijn hele detentie in eenzame opsluiting doorgebracht.
In enkele reacties hebben gebruikers van sociale media terecht opgemerkt dat: «Menschen geloven deze leugens niet meer en dit zal niet eeuwig standhouden.»
De uitzending van televisiebekentenissen in de Islamitische Republiek is niet nieuw. Sinds de jaren zeventig van de twintigste eeuw is deze methode uitgegroeid tot een erkend instrument voor legitimering van politieke en religieuze onderdrukking. De slachtoffers van dit beleid zijn niet alleen politieke activisten, maar ook aanhangers van religieuze minderheden, journalisten en zelfs gewone burgers wier enige «misdaad» is dat zij een ander geluid hebben.
Internationale mensenrechtenorganisaties hebben herhaaldelijk benadrukt dat televisiebekentenissen in Iran het gevolg zijn van marteling, psychologische druk, bedreigingen en isolatie en geen juridische waarde hebben. Amnesty International stelde in een recent statement dat: «de uitzending van gedwongen bekentenissen via de Iraanse staatstelelviesie onderdeel is van een onderdrukkingsmachine die tot doel heeft tegenstanders te vernederen en het zwijgen op te leggen, niet rechtsmacht uit te voeren.»
Veiligheid in Iran is vandaag voor minderheden en andersdenkenden een zeldzaam goed geworden. Bahai’s, christenen, derwisjen, Koerden, Beloetsjen, actieve vrouwen in het maatschappelijk verkeer en politieke tegenstanders worden elk op hun eigen manier geconfronteerd met bedreigingen van arrestatie, marteling en zaaksvorming.
De gedwongen bekentenis van Amir Hossein Mousavi is slechts één van honderden voorbeelden van een eindeloos project van georganiseerde onderdrukking; een project waarin staatsmedium de rol van propagandaarm van veiligheidsinstellingen vervult. Een onafhankelijke politieke analist zegt hierover: «In de Islamitische Republiek is de media geen informatiemedium, maar een instrument voor bekentenisaflegging en angstaanjaging. Telkens wanneer de officiële televisie een gezicht toont, weet de kijker dat achter dat beeld cellen, marteling en gedwongen stilte verborgen zijn.»
Het uitzenden van dergelijke bekentenissen verdiept vooral het openbare wantrouwen in het Iraanse rechtsapparaat en nationale media.
In een samenleving waar gerechtigheid het zwijgen is opgelegd en het geloof in menselijke waardigheid in twijfel is getrokken, is het morele doel van ons allemaal om de stem van politieke en gewetensgevangenen te zijn; want zolang de stem van de onderdrukte wordt versmoord, zal niemand veilig zijn, niet de minderheden, niet de meerderheidsgroepen en ook niet degenen die vandaag aan de macht zijn.
