Asieldossiers door Turkse regering afgewezen die eerder door VN waren goedgekeurd

Veel asieldossiers die eerder door de Verenigde Naties waren goedgekeurd, worden nu door de Turkse regering afgewezen.

Hoewel Turkije een moslimland is, is het een toevluchtsoord geworden voor veel gezinnen, jongeren, alleenstaande vrouwen en door het Islamitische Republiekeinstelsel vervolgde en onderdrukte personen, en heeft het naast veel Afghanen en Syriërs ook veel Iraniërs opgenomen. In de afgelopen vijf jaar werden alle asieldossiers door de Verenigde Naties behandeld en goedgekeurd, waarna het dossier van asielzoekers voor overbrenging naar een derde land werd onderzocht en uiteindelijk naar het bestemmingsland werd overgebracht. Maar sinds 2018 worden alle dossiers verwezen naar het Turkse immigratiebureau en is het migratiebureau verantwoordelijk voor de uiteindelijke beslissing over de verblijfstatus van asielzoekers en de behandeling van hun dossiers.

Hama is een van de vrouwen die met haar twee kinderen van 20 en 13 jaar oud in Turkije woont. Zij werd in 1913 vanwege godsdienstverwisseling vervolgd door de veiligheidsdiensten van het regime en moest zich daarom naar Turkije vluchten. Volgens Hama’s verklaring had zij in Iran een bedrijf en was zij financieel gezien in een goede situatie, maar toen zij vanwege haar bekering van de islam naar het zoroastrisme werd vervolgd, viel alles uit elkaar en moest zij samen met haar echtgenoot en twee kinderen Iran verlaten.

Onmiddellijk na aankomst in Turkije diende zij haar documenten en bewijsstukken in bij het Commissariaat-Generaal van de Verenigde Naties voor vluchtelingen en werd zij erkend als vluchteling. De Verenigde Naties verbindt de Turkse regering ertoe haar niet terug te sturen naar haar land waar haar leven in gevaar is.

Volgens Hama’s verklaring zijn veel personen die godsdienst hebben verwisseld door het Islamitische Republiekregime ter dood veroordeeld op beschuldiging van afvalligheid en is hun vonnis uitgevoerd. “Hossein Soodmand” was iemand die voor de revolutie van 1979 tot het christendom was overgegaan en een huiskerk had; hij werd in december 1990 in Mashad geëxecuteerd. Evenzo werd “Syed Ali Ghanbarzadeh” die ook tot het christendom was overgegaan, in februari 2011 in Ahwaz ter dood gebracht op beschuldiging van afvalligheid en aanzettig tot verdorvenheid.

Hama en haar gezin vluchtten naar Turkije om hun leven te redden, en haar dossier werd na enkele jaren door de Verenigde Naties goedgekeurd. Maar sinds 2018, toen dossiers van de Verenigde Naties naar het immigratiebureau voor herziening werden verwezen, werd haar dossier ook afgewezen. Zij diende tegen de uitspraak van het immigratiebureau beroep in bij de rechtbank en wacht nu op een nieuw vonnis, maar volgens haar eigen verklaring samen met andere vluchtelingen die zoals zij op een revisie wachten, is deze procedure slechts een manier om tijd te winnen om uitwijzing naar Iran te voorkomen, hoewel de rechtbank in veel gevallen de uitspraak van het immigratiebureau heeft herhaald.

Hama zei hierover: “Er bestaat zoiets als de Verenigde Naties in Turkije niet. In feite bieden zij geen bescherming en geen hulp. Ik ben een VN-vluchteling en telkens wanneer ik contact opneem, zeggen zij slechts dat ik moet wachten. Wij hebben hier geen werkvergunning en geen financiële steun, we zijn zelfs uitgesloten van ziekteverzekering. Moeten wij dan gaan en sterven?”

Zij stelt dat het leven van iedereen die om ideologische of politieke redenen, met name christenen en andere minderheden die uit Iran naar Turkije zijn gevlucht, in gevaar is, omdat de meeste asielzoekers door de Turkse regering worden uitgewezen en in sommige gevallen aan de Iraanse grenspolitie worden overgedragen.

Volgens mensenrechtenverslagen verslechteren de asielomstandigheden in Turkije. De kritieke economische situatie van Turkije, golven van inflatie en zware levenskosten hebben asielzoekers veel meer onder druk gezet dan Turkse burgers. Tot het punt dat deze omstandigheden voor veel van hen ondraaglijk zijn geworden.

Mehshid Nazemi, mensenrechtenactivist die zelf jarenlang politiek vluchteling in Turkije is geweest, zei hierover: “De oorzaak van al deze problemen is een despotisch regime dat ons Iraanse volk tot geforceerde migratie heeft gedwongen.”