Christenen in Iran en de herhaalde repressiecyclus rond Kerstmis

Een feest dat elk jaar met bezorgdheid begint

Terwijl christenen wereldwijd in december zich voorbereiden op Kerstmis en tegemoet gaan aan tijden van vrede en vreugde, ondervindt de christelijke gemeenschap in Iran, met name christenen die zich van de islam naar het christendom hebben bekeerd, gedurende diezelfde periode druk, bedreigingen en veiligheidsoperaties.

Kerstmis in Iran is voor velen niet een moment van feestelijkheid, maar een seizoen van angst; want elk jaar in de weken voor Kerstmis begint een nieuwe golf van arrestaties, dagvaardingen en ontbinding van huisbijeenkomsten. Dit jaarlijkse patroon is in recente jaren uitgegroeid tot een duurzaam regeringsbeleid en toont aan dat de onderdrukking van christenen in Iran geen voorbijgaand proces is, maar structureel en opzettelijk.

In de weken voorafgaand aan 24 en 25 december neemt de druk op de christelijke gemeenschap in Iran toe. Herhaalde verhalen uit recent jaren tonen verschillende vaste patronen:

1. Arrestatie van christenen en leden van huiskerken: veiligheidsagenten dringen groepsgewijs huizen binnen of plaatsen waar kerstgebeden plaatsvinden. In veel gevallen worden personen zonder geldige arrestatiebevel in hechtenis genomen en naar onbekende locaties gebracht. De beschuldigingen omvatten meestal “Christendom uitdragen”, “Acties tegen de nationale veiligheid” en “lidmaatschap van een huiskerk”.
2. Inbeslagname van bijbels, digitale bestanden en persoonlijke bezittingen: bij huiszoekingen worden gewoonlijk bijbels, gebedsgeschriften, telefoons, laptops en zelfs persoonlijke eigendommen in beslag genomen. Arrestanten worden soms gedwongen verklaringen te ondertekenen waarin hun wordt verboden deel te nemen aan enige religieuze ceremonie.
3. Psychologische druk en zware juridische vonnissen: sommige christenen worden na Kerstmis geconfronteerd met zware gevangenisstrafffen, geldboetes of inreisverboden, en voor velen wordt ook een veiligheidsrechtszaak geopend die hen jarenlang onder controle houdt.

Waarom vreest de Iraanse regering voor Farsi sprekende christenen?

Hoewel het christendom in Iran wordt erkend als een van de drie officiële religies, is de ervaring van burgers die zich tot het christendom bekeren geheel anders. De redenen voor onderdrückend gedrag jegens hen zijn:

1. Verspreiding van Farsi sprekend christendom: in recente jaren is de aantrekking tot het christendom onder Farsi sprekenden toegenomen, en dit proces wordt door de regering beschouwd als een ideologische bedreiging.
2. Onafhankelijkheid van huiskerken: huiskerken opereren buiten overheidsbeheer. Het gebrek aan afhankelijkheid van deze groepen van de formele religieuze structuur van de regering maakt hen vanuit veiligheidsperspectief “onvoorspelbaar”.
3. Veiligheidsgevoeligheid ten aanzien van buitenlandse contacten: het contact van sommige huiskerken met wereldwijde christelijke netwerken verdubbelt de bezorgdheid van veiligheidsorganen, en ondervragingen van deze gemeenschap hebben grote overeenkomsten: vragen over “contact met het buitenland”, “ontvangst van bijbels” en “deelname aan online bijeenkomsten”.

Kerstmis, een tijd van verdubbelde druk

Kerstmis is een natuurlijke gelegenheid voor christenen om samen te komen, maar dit wordt door veiligheidsorganen gezien als een “verzamelplaats”. Om deze reden worden “huiskerstsessies aangevallen, mensen op de weg onder toezicht gehouden, gezinnen bedreigd en de werkomgeving van sommigen onder veiligheiddruk gezet.” In veel gevallen is ook gemeld dat zelfs kleine familiefeestjes hebben geleid tot dagvaardigingen of arrestaties.

Structurele discriminatie, van gesloten kerken tot beperkte religieuze vrijheid

Officiële Assyrische, Armeense en Chaldeeuwse kerken mogen opereren, maar:

• De toegang van Farsi sprekenden tot de kerk is beperkt
• Moslimjongeren mogen niet deelnemen aan kerstmisdiensten
• Farsi sprekende diensten zijn al jarenlang verboden
• Veel actieve Farsi sprekende kerken zijn gesloten

Deze maatregelen tonen aan dat het probleem niet louter veiligheidsgebonden is, maar moet worden beschouwd als regeringsbeleid ter voorkoming van godsdienstverandering.

Persoonlijke ervaringen: kosten die niet alleen door het individu worden gedragen

Verhalen uit recent jaren tonen aan dat arrestaties van christelijke burgers gevolgen hebben die verder gaan dan het individu zelf:

• Druk op gezinsleden
• Werkelijke bedreigingen en ontslag
• Uitreisverbod voor het hele gezin
• Langdurig toezicht door veiligheidsorganen
• In sommige gevallen gedwongen interne verhuizing of emigratie

Deze druk heeft een cyclus van stilte, angst en emigratie veroorzaakt.

Gevolgen op lange termijn, een gemeenschap die krimpt

Jaren van aanhoudende druk hebben de christelijke gemeenschap in Iran duidelijk kleiner gemaakt. Een groot deel van de christenen is gemigreerd of is bang voor openlijke deelname aan diensten. Christelijke jongeren onthouden zich meestal van het uiten van hun geloof in onderwijsmilieu’s. Het gevolg is dat Kerstmis voor veel christenen in Iran niet alleen een religieuze feestdag is, maar een moment van angstbeheersing.

Kerstmis in Iran, een feest in de schaduw

De onderdrukking van christenen rond Kerstmis in Iran is geen toevallig of incidenteel proces; dit is een gestructureerd, georganiseerd en jaarlijks patroon dat het religieuze leven van duizenden christenen heeft kunnen veranderen.

Zolang godsdienstverandering als een misdrijf wordt beschouwd en Farsi sprekende kerken niet mogen opereren, zijn christenen in Iran gedwongen Kerstmis onder zware veiligheidsdruk en achter gesloten deuren te vieren; een feest dat in plaats van een boodschap van vrede, wordt vergezeld van bedreigingen.

Auteur: M.R