De potentiële risico’s van de wet op jonge bevolking voor de schending van kinderrechten
Wetgeving is een van de instrumenten voor het vestigen van orde in de samenleving, het uitvoeren van de wil van de meerderheid, het waarborgen van individuele rechten en vrijheden, en het creëren van een veilige en vredige basis voor het individuele en sociale leven van de leden van een samenleving. In tegenstelling tot autoritaire en totalitaire politieke systemen, waarin wetgeving wordt gebruikt om de gezag uit te oefenen en de wil van heersers op te leggen, worden in democratische rechtsstaten regelgeving en bindende bepalingen vastgesteld om de wil van de meerderheid en het verlangen van het volk uit te voeren.
Een vluchtige blik op de Wet op de bescherming van gezin en jeugdbevolking, aangenomen in 1400 (Iraans kalenderjaar), onthult een bittere waarheid: de wetgever stelt zich met dergelijke wetgeving alleen ten doel om een bepaalde visie en beleid ten aanzien van de bevolking en het gezin uit te voeren. Een nauwkeurigere analyse van deze wet toont aan dat de wetgever voor het bereiken van zijn doelstellingen zeer streng en inflexibel is opgetreden.
Kwesties zoals huwelijk en voortplanting behoren tot persoonlijke aangelegenheden die gebaseerd zijn op de smaak en gezamenlijke wil van personen. Hoewel het voeren van beleid en het nastreven van bestuursdoelstellingen in deze aangelegenheden alleen door voorlichting en propaganda acceptabel is, zal buitensporige inmenging van het bestuur in deze aangelegenheden, vooral via het instrument van wetgeving, niet alleen leiden tot beperking van individuele rechten en vrijheden, maar ook tot ernstige gevolgen.
Het is duidelijk dat gezinnen die worden gevormd onder uitvoering van dergelijke wetgeving, en kinderen die als gevolg van dergelijk beleid ter wereld komen, niet het resultaat zullen zijn van vrije en werkelijke wil van personen. Dit zal een reeks verderfelijke gevolgen voor deze kinderen en personen met zich meebrengen. Kinderen die ter wereld komen door vermindering van de wil en intentie van hun ouders, als gevolg van onlogische en onevenredige stimulansen en strenge straffen van deze wet, zullen niet over voldoende emotionele en affectieve ondersteuning beschikken. Bovendien kunnen ouders die hun voortplantingsbeslissing nemen uit verlangen naar voordelen en vrees voor straffen onder deze wet, niet over de nodige bekwaamheid, voorbereiding en vermogen beschikken om hun kinderen op te voeden en te begeleiden.
De omgeving waarin de wet wordt toegepast en uitgevoerd (de samenleving) speelt een belangrijke en bepalende rol in het succes of falen van de wet. Op basis hiervan kan worden gesteld dat in de Iraanse samenleving, die geconfronteerd wordt met diepgaande economische, culturele en sociale problemen – problemen die op hun beurt schadelijke effecten hebben op hoop en collectieve motivatie – geen adequate omstandigheden voor voortplanting en bevolkingsgroei bestaan. De quantitatief gerichte benadering van de wetgever ten aanzien van de bevolkingskwestie in de onlangs aangenomen wet zal de toekomstige generatie, die mogelijk als gevolg van de uitvoering van deze wet is toegenomen, confronteren met een samenleving die niet alleen geen warme en veilige armen zal openen, maar hen juist zal verstoten. Dit komt doordat de samenleving niet bereid is deze kwantitatief gerichte generatie te aanvaarden.
Andere ernstige risico’s van de uitvoering van deze wet zijn de toename van kinderen met beperkingen en ernstige ziekten. De strenge bepalingen en inflexibele en ineffectieve benadering van de wetgever met betrekking tot screening is zodanig dat het het vermoeden bevestigt dat voor de wetgever louter bevolkingsgroei, tegen elke prijs, van belang is. Om dit doel te bereiken, is hij zelfs bereid het lijden van ziekte en beperking aan toekomstige gezinnen en samenleving op te leggen. Bovendien, in een samenleving waar de infrastructuur, faciliteiten en zelfs cultuur voor acceptatie van mensen met beperkingen, zwakten en ziekten ontbreekt, zal volharding in bevolkingsgroei ongetwijfeld het aantal mensen dat geen toegang heeft tot hun fundamentele en menselijke rechten, doen toenemen.
Een ander serieus probleem dat voortvloeit uit de uitvoering van deze wet, is het gevolg van de voordelen die voor voortplanting zijn voorzien. Het grootste deel van de stimulansen voorzien in deze wet zal vooral voor de lagere en meer achtergestelde klassen van de samenleving prikkels en verlangen naar voortplanting creëren. Dit zal resulteren in een groot aantal kindergeburten in kwetsbare en achtergestelde gezinnen. Dit zal op zijn beurt tot een moeilijke en uitdagende kindertijd voor de generatie voortkomend uit deze wet leiden en zal de ongelijkheid tussen kinderen in de samenleving verder vergroten.
Een ander middel dat de wetgever in deze wet heeft ingezet om zijn doel (bevolkingsgroei) te bereiken, is het verlagen van de huwelijksleeftijd en voortplantingsleeftijd. Het eerste gevolg van deze aanpak en wetgevingsbeleid is de toename van kindhuwelijken en de beperking van rechten van kinderen die zich onder druk en dwang zullen onderwerpen aan huwelijken door de stimulerings- en strafmaatregelen van deze wet. Het opmerkenswaardig punt is dat kinderen vanwege onvolledige ontwikkeling en gebrek aan discriminatievermogen meer vatbaar zijn voor misleiding door de ogenschijnlijk aantrekkelijke stimulansen van deze wet. Deze kinderbruiden zullen op grote schaal met problemen zoals vroegtijdige en ongewenste zwangerschappen, sterfte van moeders en pasgeborenen, en kindermisbruik kampen. Kinderen die uit deze voortijdige en onberedeneerde huwelijken voortkomen, zullen in abnormale gezinnen geboren worden en diepergaande uitdagingen en risico’s aangaan dan hun ouders.
Kortom, in de Wet op de bescherming van gezin en jeugdbevolking zijn kinderen in de ogen van de wetgever slechts teruggebracht tot instrumenten voor het bereiken van doelstellingen en het implementeren van bestuurlijk beleid. Deze instrumentale en kwantitatieve benadering van kinderen zal slechts resulteren in de creatie van een generatie die niet over minimale materiele en emotionele ondersteuning beschikt.
Bron: Hrana
