Een man tussen politiek en geloof; de man die Assyrische identiteit wereldwijd maakte, is overleden

Het overlijden van “Daniël Odisho Krispi”, Iraans-Assyrische diplomaat, herinnert opnieuw aan het belang van het behoud van de christelijk-Assyrische identiteit op het wereldtoneel.

“Daniël Odisho Krispi”, een erkend gezicht in de gemeenschap van christelijk-Assyrische mensen en voormalig diplomaat van Iran, sloot op 90-jarige leeftijd zijn ogen voor de wereld; een persoonlijkheid wiens leven betekenis kreeg op het kruispunt van overheidsdiensten en de bescherming van het culturele en geloofserbe van het Assyrische volk.

Hij werd geboren in mei 1936 in “Habbaniya” in Irak; een regio die destijds een aanzienlijke populatie christelijk-Assyrische mensen herbergde. Zijn jeugd viel samen met politieke veranderingen en grootschalige verplaatsingen in het Midden-Oosten. Zijn familie emigreerde in het midden van de jaren veertig naar Iran en vestigde zich in de stad Kermanshah; een stad die in die tijd een van de belangrijkste centra van het Assyrische leven was. In deze context speelden kerken, scholen en religieuze bijeenkomsten een vitale rol in het behoud van geloof en etnische identiteit.

Krispi toonde vanaf zijn jeugd speciale aandacht voor zijn moedertaal en culturele wortels. In een tijd dat het onderwijs in etnische talen met beperkingen werd geconfronteerd, leerde hij de Assyrische taal met volharding en gaf hij deze vervolgens aan jonge generaties. Deze activiteiten waren niet beperkt tot het klaslokaal; hij speelde ook een rol in de verspreiding van Assyrische publicaties en de versterking van de culturele stroming van de gemeenschap.

Met zijn verhuizing naar Teheran in het midden van de twintigste eeuw werd zijn aanwezigheid in culturele kringen sterker. Hij nam deel aan de vorming en versterking van culturele, sportieve en kerkelijke instellingen en werd een van de actieve gezichten in de herleving van de Assyrische identiteit in de hoofdstad. Deze inspanningen vonden plaats in een tijd waarin veel etnische en religieuze minderheden ernstige uitdagingen hadden bij het behoud van hun identiteit.

Een van de belangrijkste wendpunten in zijn activiteiten was zijn deelname aan het vormingsproces van de “Wereldwijde Assyrische Unie” in het begin van de jaren zestig; een organisatie die werd opgericht met het doel van convergentie en verdediging van de rechten van Assyriërs op internationaal niveau. In dit kader werd het concept van “één naam” goedgekeurd als symbool van etnische eenheid. Krispi geloofde dat taalverscheidenheid onder Assyriërs geen bedreiging was, maar een kans voor het verrijken van een gedeelde identiteit.

Na zijn studie in de literatuur aan de Universiteit van Teheran begon hij zijn professionele carrière bij het Nationale Oliebedrijf, maar trad al gauw toe tot het Ministerie van Buitenlandse Zaken en betrad het diplomatieke veld. Zijn missies in verschillende landen, waaronder Japan, Finland, de Verenigde Staten en Irak, gaven hem uitgebreide ervaring met internationale betrekkingen. Eind jaren zeventig, met zijn benoeming tot onderminister bij de Iraanse ambassadeur in Zweden, werd hij een van de eerste hoog geplaatste diplomaten van Assyrische afkomst in de formele structuur van het land.

Na het einde van zijn overheidsdienst bleef hij in Zweden en vervolgde hij zijn culturele activiteiten door het onderwijs in Perzische en Assyrische talen. Zijn rol in het overdragen van taal en cultuur aan nieuwe generaties migranten, vooral in diasporagemeenschappen, was van bijzonder belang. Hij nam tot aan de laatste jaren van zijn leven deel aan sociale programma’s, maar trok zich vanaf 2020 vanwege fysieke problemen terug uit publieke activiteiten.

Na zijn dood brachten verschillende Assyrische instellingen over de hele wereld hem eerbetoon. De “National Federation of Assyrians of America” verklaard in een verklaring: “Meneer Krispi heeft zijn hele leven lang zijn Assyrische identiteit met helderheid en doelgerichtheid gedragen en heeft er, ondanks zijn afstand van het vaderland, voor gevochten om die te behouden. Zijn toewijding en discipline zorgden ervoor dat onze taal, cultuur en nationaal bewustzijn levendig bleven en dat de doelgerichte overdracht ervan aan volgende generaties werd gegarandeerd.”

Het leven van Daniël Krispi was een voorbeeld van de verbinding tussen geloof, cultuur en sociale verantwoordelijkheid; een pad dat laat zien hoe een persoon, terwijl hij aanwezig is in formele structuren, trouw kan blijven aan het behoud van zijn christelijke en etnische identiteit.