Moeder van Sanaz Allahyari, politieke gevangene in hongerstaking: “Mijn dochter is onschuldig, laat haar vrij”
De moeder van Sanaz Allahyari, een vakbondsactiviste die sinds 13 tir (4 juli) samen met haar echtgenoot in gevangenis Evin in hongerstaking is gegaan tegen het verlengde voorarrest, heeft aan de Human Rights Campaign in Iran verteld dat haar dochter na zes dagen hongerstaking niet in goede gezondheid is en maandag 17 tir (8 juli) wegens “ernstige bloeddrukverlaging en trillingen in het lichaam” naar de gevangenismedische afdeling is overgebracht. Gol Khanum Norouzi zei ook dat haar dochter na twee dagen zonder contact met haar familie, vrijdagochtend 18 tir (9 juli) voor enkele minuten met haar kon spreken: “Ze zei dat het goed met haar gaat, maar ik weet dat ze liegt. Ze zei alleen dat ik aan de anderen moet zeggen dat ze gisteravond niet akkoord ging met het aanbrengen van een infuus in de medische afdeling omdat ze vrij moet worden.”
Op bevel van Ali Cheharmahali, directeur van gevangenis Evin, werd Sanaz Allahyari beroofd van contact met haar echtgenoot Amirhossein Mohammadifar in gevangenis Evin en van contact met haar familie op 17 tir (8 juli). De gevangenisdirecteur gaf dit bevel als straf en om haar dwingen haar hongerstaking te beëindigen, maar volgens Sanaz Allahyari’s moeder kreeg ze de volgende ochtend wel toestemming voor enkele minuten contact met haar moeder.
Gol Khanum Norouzi zei tegen de campagne: “Ik was gisteren zonder nieuws van mijn dochter. Maar ze hebben toestemming gegeven dat Sanaz vanmorgen (18 tir) met me kon spreken: Sanaz kent me en weet hoe bezorgd ik ben. Ik heb vier zonen en één dochter. Ik heb slechts deze ene dochter in de wereld en ik woon niet in Teheran, dus ik kan niet snel naar de gevangenis of het openbaar ministerie gaan. Ik woon in Hamadan, ver weg van Teheran. Mijn man had ook twee weken geleden een ongeluk toen hij Sanaz voor de deur van gevangenis Evin zag en sinds die dag voelt hij zich niet goed. Sinds ik hoorde dat Sanaz in hongerstaking is, ben ik gek geworden. Vanaf gisteren tot nu huil ik voortdurend en vraag me af wat er met mijn dochter is gebeurd. Sanaz zei vanmorgen tegen hen dat mijn moeder zich ongerust maakt, laat me even bellen. Ze belde, zei dat het goed met me gaat, maar haar stem was zwak. Ik weet dat ze zegt dat het goed gaat zodat ik me geen zorgen maak. Ze zei alleen dat ze gisteren niet akkoord gingen met het aanbrengen van een infuus in de medische afdeling. Ze zei dat ze niets verkeerds heeft gedaan om al die tijd in de gevangenis te zitten, waarom zou ik mijn staking moeten beëindigen. Sanaz voelde zich eerder in de gevangenis ook niet goed, we wilden dat ze naar een dokter zou gaan, maar ik weet niet waarom ze mijn dochter niet hebben meegenomen.”
Mevrouw Allahyari was eerder in sterke zwakte en trillingen van het lichaam. Een geïnformeerde bron vertelde de campagne op 20 khordad 1398 (10 juni 2019) dat ze sterk was afgevallen, maar ondanks het verzoek van haar familie om haar naar het ziekenhuis over te brengen voor meer gespecialiseerde onderzoeken, werd dit tot dusver geweigerd met het argument dat “haar ziekte niet ernstig is en niet verder onderzocht hoeft te worden”.
Sanaz Allahyari’s moeder zei dat ze meerdere keren naar het revolutionaire gerechtshof en het openbaar ministerie van Teheran is gegaan en de vrijlating van hun dochter tegen borgtocht heeft gevraagd: “Ik ben overal heen gegaan, maar ik krijg geen antwoord. Ik ben voor de feestdagen naar het openbaar ministerie gegaan, wat kan ik doen, mijn Turks en Perzisch zijn niet goed. Ik huilde, smeekte hen, zei dat ik een dochter heb, bij God, laat haar vrij. Ze zeiden goed, maar ze liet haar niet vrij. Hoewel haar verhoren zijn voltooid, wordt geen toestemming gegeven voor haar en haar echtgenoot’s vrijlating. Drie keer in deze periode zeiden ze dat ze haar zouden vrijlaten, maar ze lieten haar niet vrij. Ze blijven niet alleen onschuldig in de gevangenis, maar hun woonkwaliteit en huissituatie zijn ook onzeker geworden, ze huurden, en ik weet niet wat er met hun baan, huis en bezittingen is gebeurd.”
Gol Khanum Norouzi, die in Hamadan woont en wekelijks naar Teheran moet gaan voor bezoeken aan haar dochter, zei tegen de campagne: “Met deze situatie gaan we elke week met haar vader voor een bezoek van Hamadan naar Teheran. God weet hoe moeilijk dit is. Nu ga ik zondag naar Teheran om te zien in welke toestand mijn dochter is na al deze tijd van staking. Ik weet niet of ik weer naar het revolutionaire gerechtshof moet gaan, naar het parlement.. ik weet het niet.”
Mevrouw Norouzi zegt dat ze om de vrijlating van haar dochter en echtgenoot vraagt: “Waarom zou een jonge vrouw al die tijd in de gevangenis moeten zitten, wat heeft ze gedaan. Ik wil haar vrijheid. Ik kan niet meer. Zes maanden huil ik nu.”
Sanaz Allahyari en Amirhossein Mohammadifar zijn twee vakbondsactivisten en leden van het onlineblad “Gam” die na hun deelname aan protesten van werknemers van de suikerrietfabriek Haft Tappeh (Aban 1397) beide op 19 dey 1397 (10 januari 2019) in hun huis in Teheran werden gearresteerd en naar gevangenis Evin werden gebracht. Beiden zitten al zes maanden in voorarrest en ondanks verzoeken voor vrijlating tegen borgtocht tot de eindvonnis is dit tot nu toe om onduidelijke redenen geweigerd. Amirhossein Mohammadifar schreef op 12 tir (3 juli) in een brief aan Ali Cheharmahali, directeur van gevangenis Evin, en rechter Moghisseh dat als zij tot 13 tir (4 juli) samen met andere gearresteerde Haft Tappeh-werknemers niet worden vrijgelaten, hij samen met zijn echtgenote in hongerstaking zal gaan.
De heer Mohammadifar schreef in een deel van zijn brief: “Het is bijna zes maanden dat mijn voorarrest en dat van mijn echtgenote duurt en het is meer dan vijf maanden dat de verhoor- en onderzoeksfasen zijn voltooid en ondanks de afgifte van een borgorder blijven we in voorarrest. In deze periode hebben de maatregelen die via familie zijn genomen geen duidelijk antwoord gegeven en zijn we in onzekerheid.”
In een ander deel van deze brief stond: “Mijn echtgenote Sanaz Allahyari en ik werden gelijktijdig gearresteerd en dit heeft veel problemen in ons persoonlijk leven veroorzaakt, waaronder ontslag, beëindiging van verzekering, achterstallige huurverplichting van woonruimte en achterstallige aflossingen van verschillende leningen, wat veel leed op onze families heeft gebracht. Indien verantwoordelijken tot 13 tir van dit jaar geen specifieke maatregel nemen, zal ik ter verdediging van mijn rechten en die van Sanaz Allahyari, in tegenspraak tegen gedragingen die verder gaan dan de wet, gebruik maken van de enige uitingsvorm die ik heb en zal ik me onthouden van vast voedsel. Het is vanzelfsprekend dat de gevolgen van deze staking rechtstreeks op de verantwoordelijkheid van de beveiligings- en gerechtelijke autoriteiten vallen.”
Dit koppel begon hun hongerstaking op 13 tir (4 juli).
Sanaz Allahyari en haar echtgenoot worden beschuldigd van drie misdrijven: “contact met oppositiegrepen en partijen”, “samenzwering en samenspanning tegen de nationale veiligheid” en “het vormen van een groep met het doel de nationale veiligheid te verstoren”. Hun laatste verdedigingen werden in mei 1398 (mei 2019) in afdeling zeven van het onderzoeksbureau van gevangenis Evin afgenomen, maar tot nu toe is de gerechtszittingsdatum niet vastgesteld.
Sanaz Allahyari, geboren in 1366 (1987), afgestudeerd in economie, werd eerder in esfand 1387 (februari/maart 2009) gearresteerd vanwege lidmaatschap van de groep Daab (vrijheids- en gelijkstrevende studenten) en zat 17 dagen in gevangenis Evin. Ze werd later door het revolutionaire gerechtshof veroordeeld tot vijf jaar voorwaardelijke gevangenisstraf wegens handelingen tegen de nationale veiligheid.
Een ander lid van het blad Gam dat meer werknemersnieuws verspreidt, Amir Amirgoli genaamd, en Asal Mohammadi werden na de protesten van werknemers van de suikerrietfabriek Haft Tappeh gearresteerd. Mevrouw Mohammadi werd een maand na haar arrestatie tegen borgstelling van 400 miljoen toman vrijgelaten, maar Amir Amirgoli blijft samen met Sanaz Allahyari en Amirhossein Mohammadifar in de gevangenis.
Bron: Human Rights Campaign
