Recente toespraak van Bijan Jirserai, Iraans-Duitse vertegenwoordiger in het Duitse parlement
Geachte voorzitter, geachte dames en heren, voor onze ogen ontvouwt zich een revolutie.
De wereld om ons heen sluit zijn ogen voor deze gebeurtenis. De wrede moord op (Jina) Mahsa Amini was het begin van deze opstand. Wekenlang gaan duizenden vrouwen en mannen in verschillende steden in Iran de straat op om na decennia van onderdrukking te strijden voor hun rechten en vrijheden.
Vrouwen zijn de motor van deze maatschappelijke beweging en mannen en kinderen volgen hen in confrontatie met bewapende veiligheidstroepen. Een “genoeg is genoeg” doet het hele land beven. De machtshebbers beven en blokkeren de internettoegang om de protesten in het duister en buiten het zicht van de wereld neer te slaan.
Maar hoe meer klappen ze uitdelen, hoe meer de woede van het volk groeit. De protesten gaan door, maar de wereld sluit zijn ogen. Hun stem wordt niet gehoord.
Al het bericht dat ik ontvang is dit:
“Wees onze stem, wij doen alles wat we kunnen.” Ja, dat doen ze. Ze zetten alles op het spel met een moed die woorden niet kunnen beschrijven. Een moed die jij en ik nooit hebben gehad!
Wanneer een van deze jongeren het huis verlaat, weet zijn moeder niet of hij ooit terugkomt. Dood, arrestatie en marteling, alles is mogelijk.
Iraniërs buiten het land tonen moed in andere landen en nemen risico’s. Door deel te nemen aan demonstraties, door elk bericht en elke toespraak te delen, brengen zij hun eigen veiligheid en die van hun families in gevaar. Waarom doen wij dit?!
Omdat wij Iraniërs strijden voor rechten die jou en mij alleen gegeven zijn omdat van waar we zijn geboren. Zonder dat we er zelf iets voor hebben gedaan. We trappen ze zelfs soms onder de voeten!
Omdat Iraniërs geloven in waarden die “wij” in Europa op onze vlaggen hebben geschreven en propageren. Waarden die ons Europeanen bij elkaar hebben gehouden.
Vrijheid, democratie en gelijke rechten, zij geloven daarin. De vraag is: geloven wij Europeanen daar zelf nog in?
Wat is de reden van ons voortdurende zwijgen?!
Hoewel “politiek” vaak ingewikkeld is, is goed en fout op dit gebied duidelijk.
Een regime dat op zijn eigen kinderen schiet, heeft verloren en bevindt zich in een impasse en aan het einde van zijn touw.
Waar is het internationale feminisme in ondersteuning van deze unieke en geweldige beweging? Waar is de solidariteit van academici en universiteitsgroepen?
Wanneer studenten op het universiteitsterrein worden vervolgd en beschoten, kan alleen echte en intelligente aandacht en steun levens redden.
De spreker richt zich tot de AFD:
Jullie zouden niets moeten zeggen! Jullie filmen anti-regime demonstranten en zenden ze uit wetende dat het hun schaadt!
Nu kan alleen echte en intelligente aandacht en steun levens redden. Het regime vertrouwt op onze onverschilligheid, omdat we ons hebben afgekeerd.
Naarmate de Iraanse samenleving een onverdraaglijke eenzaamheid voelt, zal elke solidariteit meer impact hebben. Ik ben dankbaar voor mijn eigen partij, de Duitse Socialdemocratische Partij “Hamburg SPD”, die van de eerste dag duidelijk stelling heeft genomen. Ook dank aan collega’s die naar de demonstraties komen. Jullie weten niet hoe goed dit voelt, maar het is niet genoeg!
Nu moeten we duidelijkere signalen geven; want de wereldgemeenschap is duidelijk stil geworden voor deze beelden. Wij moeten allemaal weten dat de strijd die op de straten van Teheran en veel andere steden plaatsvindt, ook onze strijd is.
Het onderwerp is niets minder dan het bewijzen van onze oprechtheid. Ik wil onszelf deze vragen stellen:
- Volgen wij in onze buitenlandse politiek de juiste koers of zijn wij afgedwaald? Zoals we ook verrast waren in Rusland en Afghanistan (hoewel wij deskundigen op dit gebied hebben!). Hoe hebben wij veranderingen in onze buitenlandse politiek kunnen aanbrengen toen de Russische invasie plaatsvond? Waarom kunnen wij dat nu niet op dezelfde manier ernstig aanpakken?!
- Hoe is het mogelijk dat sancties tegen Russische oligarchen die hun leiders en families treffen zo snel kunnen worden doorgevoerd, maar sancties tegen Iran tot nu toe alleen soelaas hebben gebracht; terwijl de machthebbers zelfs voordeel uit sancties halen en hun families in luxe leven?!
- Is het niet een klap in het gezicht van de demonstranten wanneer op dit moment tegelijkertijd onderhandelingen over een nucleair akkoord met een crimineel regime plaatsvinden?!
- Denken degenen die aan de macht zijn soms dat wij niet goed zullen kijken? Of zullen we uit angst voor meer crises en economische redenen bereid zijn onze waarden op te geven?
Wat anders kunnen wij nog doen? Onszelf deze vragen stellen, evalueren en ze opnieuw beantwoorden vereist moed. Een moed die veel kleiner is dan wat het Iraanse volk toont.
Maar als we de moed opbrengen, hebben we niet alleen het Iraanse volk geholpen, maar hebben we ook onze oprechtheid verdedigd.
Dus wij kunnen ook. Wij Europeanen kunnen ook met trots een leuze uitspreken die op dit moment weerklinkend is:
Wees niet bang, wees niet bang – wij zijn allemaal samen
Vrouw, leven, vrijheid – Zan, zendegi, azadi
