Samenvatting van Hamid Nouris eerste verdedigingsronde; “De waarheid ligt bij mij, van productie tot consumptie!”

Op basis van de aanklacht van het Zweedse openbaar ministerie wordt Hamid Nouri, die onder de schuilnaam Hamid Abbasi bekend staat, ervan beschuldigd dat hij in de zomer van 1367 (1988) als assistent van de plaatsvervangend aanklager of in een soortgelijke functie opzettelijk een groot aantal gevangenen die lid of aanhanger waren van de Volksmoejahedienen-organisatie, evenals leden of aanhangers van linkse groepen, om het leven heeft gebracht. De beschuldigingen tegen Hamid Nouri zijn gebaseerd op het principe van universele jurisdictie en de Zweedse strafwetten voor oorlogsmisdaden en voorbedachte rade moord op politieke gevangenen in de zomer van 1367.

Zijn arrestatie vond plaats met voorafgaande planning door Iraj Mesdaghi, een gevangene die aan executies in de zomer van ’67 was ontsnapt, een aantal van zijn medegevangenen en enkele advocaten. Het definitieve arrestatiebevel tegen de verdachte werd vijf dagen na zijn arrestatie op 22 Aban 1398 (13 november 2019) uitgevaardigd.

Het proces tegen Hamid Nouri begon op 19 Mordad 1400 (10 augustus 2021). Gedurende deze periode werd het voorzitterschap van de rechtbank waargenomen door rechter Thomas Sander.

Belangrijke en cruciale punten uit Hamid Nouris eerste verdedigingsronde:

De verdachte verklaarde in de sessies van de eerste fase van zijn verdediging (de drieënveertigste tot zevenenveerttigste zitting):

• De tegen hem ingebrachte beschuldigingen zijn een weerzinwekkend toneelstuk dat zijn held Iraj Mesdaghi heeft geschreven en dat getuigen en eisers in de rechtszaal hebben gekopieerd.
• Hij was hooguit twee maanden voor de geboorte van zijn dochter op 7 Mordad 67 – de dag waarop de executies begonnen – en twee maanden daarna met betaald verlof ter gelegenheid van de bevalling van zijn echtgenote.
• De meeste Iraniërs hebben een tweede naam en men heeft hem met een ander persoon verward.
• De getuigen en eisers zijn leugenaars en de verklaringen zijn volkomen tegenstrijdig.
• Zijn dossier heeft een internationaal karakter en betreft 85 miljoen waardig en eerzaam Iraniërs.
• De waarheid ligt bij hem, van productie tot consumptie!
• In Iran bestaat geen organisatie genaamd Volksmoejahedienen en geen gevangenis genaamd Gohardasht.
• Als hij de naam van de organisatie Volksmoejahedienen en de gevangenis Gohardasht in de rechtszaal noemt, zal hij onmiddellijk na aankomst in Iran worden gearresteerd.
• Hij is een vertegenwoordiger van het volk namens God om na drieëndertig jaar een eind te maken aan het fantastische verhaal van de executies van de zomer van 1367.
• Executies vonden plaats in gevangenis Evin, maar hij weet niets van de manier waarop executies plaatsvonden.
• Hij heeft nooit het geluid van schoten in de gevangenis gehoord.
• Misschien waren groepsactiviteiten van gevangenen in sommige gevallen in de gevangenis verboden, maar hij weet daar niets van.
• Tijdens zijn tien jaar durende dienst ging hij slechts enkele keren naar gevangenis Gohardasht voor een missie.
• Tussen 1364 en 1367 ging hij ongeveer vijf tot zes keer naar gevangenis Gohardasht voor missies.
• Hij is nooit in de cellen van gevangenis Gohardasht geweest.
• Hij beweerde dat hij iemand met de schuilnaam “Hamid Abbasi” in gevangenis Gohardasht heeft ontmoet. Hij zei dat de echte naam van Hamid Abbasi in Gohardasht “Hamid Rahmani” of “Hamid Ali Madadi” was. De verdachte weigerde op enige vervolgvragen van de aanklager over dit persoon te antwoorden.
• Hij was verantwoordelijk voor administratieve zaken en het aanvullen van dossiers van gevangenen wier verlof of voorwaardelijke vrijlating door de directeur van de gevangenis was goedgekeurd.
• Hij heeft nooit groepsgesprekken met gevangenen gevoerd.
• Hij behandelde gevangenen en hun families altijd met respect.
• Hij had geen kennis van de overdracht van gevangenen van Qarchak naar Gohardasht en vernam ervan durante zijn detentie.
• Hij heeft in zijn leven nooit met iemand ruzie gehad en is in wezen geen gewelddadig persoon.
• Zijn liefde voor gevangenen zorgde ervoor dat hij voor werk in de gevangenis koos.
• Voor een gevangene die drie pasdarans had gedood en ter dood werd veroordeeld, huilde hij.
• Zijn verdriet is nog nooit uitgebreid tot zelfs maar een kat.
• In totaal zijn de executies van de zomer van 1367 fundamenteel “een fictief en verzonnen verhaal”.
• Het fatwa van ayatollah Khomeini over de executie van gevangenen noemde hij een gekopieerd stuk papier dat, net als de organisatie Volksmoejahedienen en gevangenis Gohardasht, al drieëndertig jaar vervalst is.
• De kinderen van gevangenis “Rajaei Shahr” schreven een identieke lijst onder leiding van Iraj Mesdaghi en Mahdi Eslami, en voorzagen “munafiqin” van 18 dagen en “communisten” van 9 dagen executie.
• Bij de operatie Mersad of Forugh Javidan vielen volgens hem 7000 “munafiqin” Iran aan en pleegden genocide op de bevolking, vooral in Kermanshah.
• Het hoge aantal doden van de “munafiqin-groepering” was een reden voor diezelfde “groepering” om het verhaal van de executies van 1367 te verzinnen.
• De aanklager verwarde een andere operatie met Mersad of Forugh Javidan.
• ISIS is het “onwettige kind” van de Volksmoejahedienen-organisatie.
• In Iran bestaan geen politieke gevangenen en de gevangenen waren in die tijd allemaal leden of aanhangers van groepen of sectes.
• Hij ontkende het bestaan van een positie genaamd plaatsvervangend justitiële ambtenaar in de gevangenis.
• Niemand heeft het recht enige gevangene in Iraanse gevangenissen te beledigen.
• Gevangenen in Iran worden niet gemarteld.
• Het bestaan van dodengangen, zweepslagen en stokken bevestigde hij niet in Iraanse gevangenissen, maar wel in Iraakse gevangenisstellingen, en hij verwees naar de film “De geëxileerden” van Masoud Dehnamaki.

• Hij ontkende het gebruik van dwang om bekentennissen van gevangenen af te dwingen.
• Hij stelde dat de gesprekken op verzoek van de gevangene zelf waren en geen waarde hadden.
• Groepsinterviews en de aanwezigheid van andere gevangenen als toeschouwers waren naar zijn zeggen op verzoek van de geïnterviewde gevangene zelf en waren een vorm van ontspanning en contacten tussen gevangenen.
• Hij noemde rapporten van internationale organisaties zoals Amnesty International over marteling en executie van gevangenen in Iran “waardeloos” en zei dat ze niet eens waardig zijn om te beantwoorden.
• Directeuren van gevangenissen, niet justitiële ambtenaren en hun plaatsvervangend, hebben de verantwoordelijkheid en toestemming voor de overdracht van gevangenen naar andere gevangenissen.
• De gevangenis directeur en diens plaatsvervangenden hebben geen bevoegdheden in de gevangenis. Ze zijn slechts magazijnmedewerkers wiens voorrraad gevangenen zijn, en justitiële autoriteiten moeten elk bevel uitvoeren en het moet in het dossier van de gevangenis worden geregistreerd.
• Het gebeurde dat iemand tegelijkertijd justitieel ambtenaar van twee gevangenissen was.
• Hij stelde dat in de tijd van Nasarian of Haddad in gevangenis Evin geen enkel document voor detentie en hechtenis naar de registratie-afdeling werd verzonden.
• Van enkele duizenden gevangenen die volgens hem “nomadisch” en “vluchtelingen” waren, is geen enkel document ten gunste van de Islamitische Republiek in beslag genomen.

Hamid Nouri achtte het noodzakelijk dat in zijn zaak raadplegingen van Iraanse oorlogsexperts over de Irans-Iraakse oorlog en eveneens aangelegenheden betreffende gevangenissen omtrent de identiteit van gevangenen als eisers en getuigen in de aanklacht van de aanklager zouden plaatsvinden. In geval van veroordeling staat hij voor een maximale gevangenisstraf van 25 jaar.

Bron: Voice of America