Standpunten van Hassan Nasrallah; voedingsbodem voor ‘nieuwe sancties’ tegen Iran

Volgens FCNN rapportage in september 1980, toen de Islamitische Revolutie nog niet eens twee jaar oud was, konden slechts weinigen zich voorstellen dat er een oorlog van 8 jaar zou plaatsvinden met enorme financiële en menselijke schade voor Iran. Maar zo gebeurde het.

Ook in februari 2002, toen Iran als lid van het Internationaal Atoomagentschap bekendmaakte dat Iraanse specialisten kernbrandstof voor Iraanse nucleaire centrales voorbereidden, verwachtten slechts weinigen dat een crisis van 12 jaar – langer dan de oorlog – op Iran wachtte. Maar zo gebeurde het.

Ayatollah Khomeini zei in zijn insisteren op oorlog tot de vernietiging van Saddam: ‘Vrede tussen islam en ongeloof heeft geen betekenis’. Zijn opvolger, Ayatollah Khamenei, beschouwde het vasthouden aan het nucleaire dossier als een ‘zeker recht’.

Maar het resultaat van deze twee starre standpunten was dat Ayatollah Khomeini de acceptatie van resolutie 598 ‘het drinken van gif’ noemde en Ayatollah Khamenei de acceptatie van onderhandelingen met Amerika in nucleaire gesprekken een ‘heldhaftige concessie’ noemde!

Wat belangrijk is, is dat aan het begin van deze twee schadelijke crises voor Iran, slechts weinigen in de Islamitische Republiek geloofden dat het ingeleide proces in het eerste geval tot een verwoestende oorlog en in het tweede geval tot een schadelijk en zinloos project zou leiden, waarvoor uiteindelijk in beide gevallen toegevingen moesten worden gedaan.

Het ontwijken van Hezbollah-sancties; de bal in Irans speelveld

Hezbollah in zijn thuisland, Libanon, staat onder verstikkende Amerikaanse bankingsancties. Vandaag de dag zullen slechts weinigen geloven dat dit onderwerp verwoestende sancties voor Iran kan veroorzaken.

De zaak verloopt als volgt: het Amerikaanse Congres keurde op 15 december 2015 een wetsvoorstel goed waarin Libanese banken, inclusief de centrale bank van het land, alle belangrijke instellingen, organisaties en personen van deze groep, inclusief Hassan Nasrallah, onder bankingsancties zouden plaatsen. Amerika zelf stelde de lange lijst van deze instellingen en personen op en deelde deze mee aan de Libanese banken. Het resultaat was dat de centrale bank en Libanese banken op 10 juli 2016 alle Amerikaanse voorwaarden voor de invoering van bankingsancties tegen 100 organisaties, instellingen en personen van Hezbollah uitvoerden.

De eerste reactie van Hezbollah was te ontkennen dat de sancties effect hadden op de groep. In een verklaring van de groep stond: ‘Deze nieuwe aanval [van Amerika] via de bankingsector tegen Hezbollah zal mislukken’.

Maar sinds die dag was de belangrijkste vraag voor waarnemers hoe Hezbollah’s mechanisme tegen zware Amerikaanse bankingsancties zou werken, vooral in Hezbollah’s geboorteland, Libanon.

Hassan Nasrallah beantwoordde deze belangrijke vraag in zijn toespraak op 25 juni. Met een glimlach zei hij: ‘Zolang Iran geld heeft, hebben wij ook geld… We hebben geen financiële instellingen die met bankingsancties onze rug kunnen breken. Laat iedereen in de wereld het weten… [In de weerstand tegen Israël] alle projecten, alle uitgaven, al ons voedsel, al onze wapens en raketten worden allemaal geleverd door de Islamitische Republiek Iran… Net zoals de raketten waarmee ik Israël bedreig uit Iran komen, komt al ons bezit uit Iran.’

Analyse van Nasrallahs woorden is niets anders dan dat hij met volledige transparantie op een manier die geen twijfel overlaat, het mechanisme onthulde van het ontwijken van sancties tegen zijn groep. Hij zei dat Hezbollah’s financiële bronnen helemaal niet in Libanon liggen, zodat met sancties tegen Libanese banken Hezbollah’s financiële bronnen kunnen worden afgesneden. Hij vervolgde zijn helderheid tot het punt dat hij zei: ‘Zolang Iran geld heeft, hebben wij ook geld.’

Of Nasrallah volledig ontkent dat sancties effect hebben, is sterk twijfelachtig. Maar met Nasrallahs onthulling van het mechanisme om sancties te omzeilen, is de belangrijke vraag: wat zijn de gevolgen van Nasrallahs woorden voor Iran?

Drie andere sancties tegen Iran

Laten we onthouden dat de expliciete positie van Amerika en zijn bondgenoten was dat alleen Irans nucleaire sancties onder het JCPOA zouden worden opgeheven. Barack Obama zei dat onderhandelingen die tot JCPOA leidden niet betrekking hebben op andere sancties. Deze drie andere sancties zijn:
Sancties vanwege activiteiten met betrekking tot ballistische raketten
Sancties wegens schendingen van mensenrechten
Sancties wegens steun aan terrorisme

Naar mijn mening worden de Irandoel-sancties van het derde type (steun aan terrorisme) één voor één aangevuld. Hezbollah Libanon wordt nu niet alleen door Amerika, Australië, Canada en de Europese Unie als terroristische organisatie aangemerkt, maar nog belangrijker: door de Arabische Liga en vooral door de Organisatie voor Islamische Samenwerking als terroristische organisatie aangemerkt. Dit betekent dat alle Islamitische landen (behalve Teheran en Damascus) – zelfs Irak en Libanon (Hezbollah’s geboorteland) – Hezbollah als terroristische organisatie beschouwen. (Zie het artikel: Islamitische Republiek en diplomatieke nederlaag in de Organisatie voor Islamische Samenwerking)

Met zo’n breed scala van landen ter wereld, inclusief Arabische, Moslim en Westerse landen, wat zijn de gevolgen van Nasrallahs woorden voor Iran?

Nasrallahs standpunten; voorbereiding voor ‘nieuwe sancties’ tegen Iran

Als de analyse van Nasrallahs woorden niets anders is dan dat hij met een gerustgesteld hart zijn inkomstensbronnen niet in Libanon maar in Iran ziet, en gezien het feit dat Iran niet alleen door Westerse landen maar zelfs door een orgaan als de Organisatie voor Islamische Samenwerking verdacht wordt van steun aan terroristische netwerken, is het logische gevolg van Nasrallahs standpunten anders dan dat we mogen verwachten dat de sanctie-pijlen die Hezbollah in Libanon hebben gericht, op Iran worden gericht? Heeft Hassan Nasrallah niet met volle helderheid en duidelijkheid de puzzel van ‘nieuwe sancties’ tegen Iran aangevuld, ditmaal met het motief van steun aan terrorisme?

Deze vraag is des te belangrijker als we weten dat de Financial Action Task Force (een orgaan dat is opgericht met het doel witwassen door de zeven grootste economische mogendheden te bestrijden) Iran in zijn recent rapport aanbeveelt om ‘volledig tekortkomingen op het gebied van bestrijding van witwassen en vooral het tegengaan van terrorismebestrijding op te heffen’.

Aan de andere kant is de impact van verlamming-sancties (een term die Hillary Clinton gebruikte) met betrekking tot nucleaire activiteiten nu niet verborgen voor iedereen, zelfs niet voor Ayatollah Khamenei. Net als Nasrallah vandaag was Ayatollah Khamenei eerder herhaaldelijk ontkennend over het effect van sancties. Maar uiteindelijk was hij gedwongen toe te geven; wat hij een ‘heldhaftige concessie’ noemde.

Met deze logica kunnen we eerst twijfelen aan Nasrallahs ontkenning dat sancties geen effect hebben op Hezbollah, en ten tweede geloven dat Nasrallahs woorden geen ander doel hebben dan de weg te wijzen naar nieuwe Iaanse sancties.

Nu, als Irans sancties met betrekking tot steun aan terrorisme onder Obama niet van de grond komen, hoeven slechts enkele maanden te wachten tot Trump of Hillary Clinton het Witte Huis binnengaat – elk van hen bezit standpunten van zeer agressieve aard tegenover Iran – nieuw sancties tegen Iran in zullen stellen, waarvan Hassan Nasrallah de precieze richtlijnen heeft gegeven.

—————————-

Deze aantekeningen geven de mening van de auteurs weer en weerspiegelen niet het standpunt van FCNN.